Seite
De bn̄dictōibꝰ aure cū ſacram̄to faciēdi­Te fructu frumenti ⁊ vini multi plicati fideles in pace requieſcant. et ne fructum de terra perdant ſuppliciter nos orare iubet ſancte matris diſpoſitionis ordinatio dum ſalutem mentis ⁊ corporis preſentis quoqꝫ vite proſperitatē et future et ꝙ fructus terre dare ⁊ cōſeruare dignetur: humiliter petimus a do­mino. cuius quidē petitionis incitamenta videmus indies per ſanctorum pa­trum concitamēta: per deuotiſſimarū precum exhortamenta. exquiſite contem plationis ſuſpiratiōe promulgata. Sed ſunt ſuꝑ hoc qui precibus tam effica­citer effuſis in miſſarū ſolennitatibus et extra per chriſtum dominū noſtrū: mi nime cōtentantur. ſed ad benedicendū aure temperiē aut tempeſtatem pro con ſeruatione fructuū eiuſdem domini noſtri Ieſu Chriſti corpus in euchariſtia ſacratiſſima conſeruatū temꝑe frugum terre quos benedicūt aſſumentes ⁊ hu­iuſmodi benedictionis ritum taliter ad certum tempus ad fores aut porticus eccleſiarum ꝓſequūtur cum collectis ⁊ orationibꝰ ad hoc dici ꝯſuetis. et ex his oritur queſtiōis intricate materia. an liceat vel non liceat hmōi benedictionis ritus et apparatus pro fructuū terre conſeruatiōe vt p̄mittitur exercere aut ꝑfi cere. Unde ego Felix cantor Thuricenſis decretoꝝ doctor inutilis. ad hoc ꝙ non liceat tales benedictiōis fieri apparatus cum corꝑe chriſti moueor multis rationibus per alios et ab alijs informatus: ⁊ demū ero illis contrarius. Et primo ſic. Nam qualibet re videt̉ vtendū ad eum vſum ad quē eſt inſtituta. ⁊ ſi contrariū ſit abuſus eſt. vt le. ⁊ no. de ap. c. iij. ſed euchariſtie ſacr̄m videt̉ inſtitutū vt ſpūaliter reficiat animam ⁊ nō corꝑa. vt ptꝫ in Cle. Si dn̄m. de reli. ⁊ vene. ſanc. in pͥn. ergo nō vti debemꝰ eo ad temperies aut tempeſtates tempoꝝ. Et ad roborādū hͦ videt̉ ꝙ ille qͥ fugit a quocunqꝫ ꝑſecutus ad eccl̓iam gaudet immunitate. vt ptꝫ de īmū. eccle. Inter alia. ſed ſi fugit ad corpus xp̄i extra eccl̓iam ꝯſtitutū etiā manibꝰ app̄hēdendo nō gaudet pͥuilegio. Ita le. ⁊ no. c. xiij. q. ij. c. vlt. ⁊ in glo. Ad hoc etiā adducit̉ argumentū dyaleticū ita dicendo. omne ens ordinatuꝫ ē in aliquē finē. Primū aūt ens ordinatū eſt in ſeip̄m. ⁊ omīa alia entia vltimate in ip̄m primū ens. nā vniuſcuiuſqꝫ rei eſt aliqua cā finalis. primū ꝟo ens eſt finis omniū. vt. ij. Phi ſicoꝝ ⁊.viij. ⁊. ij. methaph̓. ⁊.viij. ſic quoqꝫ dep̄cationes noſtre ſunt principal̓i pro ſalute noſtra(p̄ẜtim anime ordinate. vt dicit Beda ſuꝑ illo ꝟ. Io. xvj. Si qͥd petieritꝭ prēꝫ in noīe meo. et adducit Paulū qͥ nō petijt ꝓ ſalute aīe petēdo remotiōeꝫ ſtimuli carnis a ſe: qꝛ dixit dn̄s ad eū ſuffic̄ tibi gr̄a mea. ij. Cor̄. xij. Item ſcd̓o ſic. Dum petimus temporalia debemus intendere vt per ea tanqͣꝫ media acqͥramus ſalutem aīe. ideo di cimꝰ petendo. Panē nr̄m qͦtidianū da nob̓ hodie. et mox ſubinfert̉. et dimitte nob̓ debita nr̄a ⁊c̄. Luc̄. xj. et hec dicit ſctūs Tho. ij. ij. q. lxxxiij. ar. iij. Ex hͦ ptꝫ ſi oratio ſecus ordinat̉ extra ſuū finē. ſic ē illicita. Ita corpꝰ xp̄i nob̓ in cena no­uiſſima datū ē. ⁊ ꝑ ſingl̓os dies dat̉. ⁊ ita ordinatū ē vt ſit ſacrificiū ⁊ cibꝰ. Pri mo ſacrificiū vt offerat̉ in memoriā paſſionis xp̄i ꝓ pctīs. et cibꝰ vt māducemꝰ et vitā et̓nā hēamꝰ. hec Tho. ij. ij. q. xcvij. in Rn̄. ar. v. ⁊.vij. Ꝙ āt ſit ſacrificiū patet qꝛ d̓r de eo. hoc ē corpꝰ meū qd̓ ꝓ vob̓ tradet̉. j. Coꝝ. xj. Item. hic eſt ſan guis qͥ ꝓ vob̓ ⁊ ml̓tis effundet̉ ⁊c̄. Math. xxvj. Lu. xxij. Ꝙ vero ſit cibus patꝫ