Seite
De credulitate mortalibꝰ ſunt incognita: qd̓ mitius ⁊ certius tenere debemus. vt le. ⁊ no. in. c. Iuuenis. de ſpon. ⁊ in. c. Eſtote. de re iudi. Et igit̉ his ⁊ alijs demonū relatio nibus nō credamꝰ: niſi fortiores ꝓbatiōis atteſtatiōes videamꝰ. Nam ſcriptū eſt. Nolite credere om̄i ſpiritui: ſed ꝓbate vtrū ex deo ſint. j. Iohā. iiij. Et qui cito credit leuis eſt corde. Eccī. xix. Ad hoc facit dictū ſancti Tho. in. ſum. ar. iiij. introducēs illud Deut̓. xviij. Nō inueniat̉ in te qui ariolos ſuſcitet nec phi tones conſulat. huiꝰ duplex cauſa eſt. Prima qꝛ inuocatio demonū ſit ꝑ pactū expreſſum cū demone. ⁊ hoc eſt oīno illicitū. Un̄ de talibꝰ ſcribitur ⁊ intelligit̉ illud Eſa. xxviij. Dixiſtis ꝑcuſſimꝰ fedus cum morte: ⁊ cū inferno fecimꝰ pactū et adhuc grauiꝰ eſſet ſi ſacrificiū vel reuerentia demoni inuocato exhiberetur. Secunda cauſa ꝓpter periculū ſeq̄ns. demon em̄ qui intendit hoīem decipere ex hmōi ſuis reſponſis. etiam ſi aliquādo vera dicat: intendit homines aſſue­facere ad hoc ꝙ ei credat̉. et ſic intēdit ꝑuertere in aliqͥd quod ſit ſaluti huma­ne ꝯtrariū: ⁊ vltra infert. Unde Athanaſius exponēs illd̓ Luc̄. iiij. vbi legitur ꝙ Ieſus increpauit illū videlicꝫ demonē. dicens: obmuteſce. Dic̄ qͣꝫuis igitur vera fateret̉ demon. cōpeſcebat tn̄ chriſtus eius ſermonē ne ſimul cū ꝟitate etiā ſuam iniqͥtatē ꝓmulget vt nos etiā aſſuefaciat ne curremꝰ de talibus. et ſi vera loqui videantur. nephas eſt enī vt cū aſſit nobis ſcriptura diuina: a dybolo in­ſtruamur. Hec ille. Un̄ Criſſuꝑ. xxj. c. Math. Conceſſuꝫ eſt dyabolo interdū vera dicere vt mendaciū palleat aliqͣ veritate. Sꝫ ī ꝯͣriū videtur dicendū ꝙ hic ſanc. Tho. loquit̉ de his qui inuocāt demones ad conſulendū vt fec̄ phi toniſſa Saul. de Samuele. ⁊ hodie faciūt magi aūt nigromantici ſeu alij ad inueniendū furtum vel theſaurū abſcōditū aūt alias nob̓ ignotas querere vo­lentes. ⁊ talibꝰ actibꝰ vti nō debemus: nec ipſis credere licꝫ. Sed pro illo ꝙ in ducit Athanaſiū. Audi quid dicat textus euāgelicus. et ſunt hec verba ꝑ ip̄m partim allegata videlicꝫ et in ſynagoga erat homo habens demoniū immūdū et exclamauit voce magna dicens. Sine. quid nobis ⁊ tibi Ieſu nazarene. ve­niſti perdere nos. Scio te quia ſis ſanctus dei. et increpauit illum ih̓s dicens Obmuteſce ⁊ exi ab illo. ⁊ exiuit ab illo: nihilqꝫ illi nocuit. Hic nota pͥmū ꝙ de mon dixit veritatē quā Ieſus ſciuit ip̄m dicturā anteqͣꝫ loqueret̉. ſed poſtqͣꝫ lo cutus eſt ne vltra loqueret̉ ea que nobis ſunt incognita. et ieſus nouit: dixit ob­muteſce et hic eſt aliꝰ caſus. Naꝫ dyabolus hic ⁊ in alijs poſſeſſis cōpellitur vt exeat: ⁊ non ꝙ aliquā diuinatiōis aut ariolationis ſeu ſuperſtitionis vl̓ ſortile gij ſeu ſortis artem oſtendat. ſed ſi tūc aliqua dixerit nō compulſus ſed ſimpli citer interrogatus aut al̓s volūtate diuīa cōmotus. vt hic duꝫ loqueret̉ ad Ie ſum ⁊ veritatē dixit iudeis ignotam. Hoc nō eſt contra ſanctuꝫ Tho. et quod dicit Io. non omni ſpiritui credas. ita debet intelligi ꝙ aliquibꝰ credenduꝫ eſt. Nam dicūt doctores ſacre theologie: et p̄ſertim ille qui gloſauit Cathonē. et in hoc puncto. Maledictus ne eſto. vbi tangit maledicentes et male loquētes et falſam ſententiā aut falſum teſtimoniū ꝓferentes. et infert notāter ꝙ dyabo­lus adiuratus ꝑ deū viuū frequēter dicit veritatē. qͣꝫuis ipſe ſit pater mēdatij. Item dicit ibidem p̄cepto. xiij. ꝙ dyabolus nunqͣꝫ voluit mētiri in ꝓpria forma ne cōuictus eſt de ꝑiurio. Et dicit notāter in ꝓpria forma ꝓut eſt in inferno aut purgatorio: vel in aliquo ydolo: aut in aliqͥbus terre finibꝰ: caſtris vel domibꝰ aut nemoribꝰ. Nam angelus Thobie iuniori cōuictus dyabolum ad interiora deſerti relegauit. Et ſctūs Bernhardus in mōte Iouis demonē ad permanen