De emptiōe ⁊ venditiōe vniꝰ ꝓ Viginti Uoniam patenter accuſationis et excuſationis cōmertiū in paradiſo. Primo per Adam ⁊ Euam pa rentes noſtros apud dominū miſerabiliter ſumpſit exordiū. ſic ſimonia ⁊ vſura. ſorores. filie videlicꝫ ingratitudinis per peccatum ſue matris ſui crimīs excuſant contēdendo reatum. Nam ſimonia dicit̉. quia nequādoqꝫ filius meus clericus ſufficienter beneficiatus. ⁊ duobꝰ vel tribus beneficijs que de iure ſimul habere potuit munitus. ꝓut legit̉ ⁊ no. in. c. De mul ta. de p̄ben. volēs amico aūt clerico pauꝑculo facere miſericorditer magne gratitudinis effectū. diſpoſuit prout decuit ꝙ idem clericus vnū d̓ ſuis beneficijs habuit. ſed audiamꝰ quid experientia reꝝ magiſtra ꝓduxit. prout ſcriptum eſt. hoſtem ſemꝑ emit qui furem de cruce redemit. ita ꝙ homo liberatus de mortis articulo ſuū redemptorē gratanter nunqͣꝫ recognouit. ſed odio perſecutus ama riſſimo in talem deſeuit. ⁊ quoniā talia tam frequēter ſunt viſa. cogitabat ille qui beneficia plura poſſidebat. vendam beneficiū. et extunc emptor ſiue ſit gratus vl̓ ingratus nō faciā de ingratitudinis vitio queſtionis aut mentis cōflictus. Sic ſimiliter dicebat vſure filius. Mutuaui pecuniā meam pauperculo miſerabiliter indigenti neceſſario. vt cōmendarer apud illum qui dixit. Iocun dus homo qui miſeret̉ et cōmodat diſponit ſermones ſuos in iudicio: quia in eternū non cōmouebit̉. Pſal. cxj. quia iuxta Grego. opus miſericordie hic et in alio ſeculo remunerabit̉ ⁊ ſola miſericordia comes eſt defunctoꝝ. ſed audiam quid matrꝭ noſtre videlicet ingratitudinis oꝑetur obſequiū. qꝛ ſcriptū eſt. Si quid cōcedis: vix rehabebis. et ſi rehabebis nō tam bonū: ſi tam bonū. nō tam cito. ſed ſi tam cito: perdis amicū. Et dixit ꝓpheta. Mutuabit̉ peccator et nō ſoluet. Iuſtus autē miſeret̉ ⁊ retribuit. Psͣ. xxxvj. ſic Thobias ſenior Gabelo in captiuitate babylonica mutuauit argenti certa ſub cyrographo talenta. ſed rehabere nō potuit quouſqꝫ filium ſuū Thobiam iuniorē cum lamētatiōis fletu legauit. ſed largitor omniū bonorum ip̄m largiter remunerauit. vnde his et alijs motus homo diuitijs munitꝰ ſuā pecuniā pauperibꝰ nō cōmunicauit. qm̄ vidit ꝙ mater ſua: videlicꝫ ingratitudo naturalis incunctāter inclinatiōis nor mā ꝓpalauit. et vt de materia ſterili fructū produceret q̄ in archa ſtricte recluſa marceſceret. Sic vſura ꝑ infinitos hucuſqꝫ ſubtilitatis et machinatiōis modos fimbriā dilatauit. de quibꝰ ſufficiēter vel inſufficiēter ſunt iura et ſanctorū doctoꝝ rudimēta. quibꝰ om̄ibus dimiſſis: quoniā breuitate gaudent moderni. attendamꝰ de nouiſſimis. Nam certū eſt ꝙ vendere et emere tam in nouo qͣꝫ in veteri teſtamēto fuit licitū ⁊ cōſuetū ⁊ ſumme neceſſariū. et vt dicūt iura: licuit contrahentibꝰ ſe decipere: tamē non vltra dimidiū iuſti precij: de qͦ ſufficienter ſcribūt ſummiſte. et p̄ſertim Ioh̓. in ſūma confeſſo. Simil̓r a temꝑe Silueſtri pape et Cōſtantini imꝑatoris licitū fuit clerico. prout priꝰ laicis: emere fructꝰ redditus ⁊ ꝓuentꝰ de terrarū poſſeſſionibꝰ areis ⁊ domibꝰ ꝓ monaſterioꝝ ⁊ eccleſiarū ac bn̄ficioꝝ fundationibꝰ. e quibꝰ ꝓtūc quiete viuebant ſerui dn̄i obſequijs diuinis vacantes. ⁊ ꝙ liberaliter hmōi fructꝰ pro ſtipendio diuini ſui cul tus ⁊ nō ꝓ elemoſyna aūt ī elemoſynā comodoſe reciꝑent. ⁊ ſe ſibiqꝫ mīſtrātes exinde nutrirēt: ꝓut ī veteri teſt de decimis ⁊ pͥmitijs: ſacerdotes ⁊ leuite viſi ſunt perſeuerantes. Hoc igit̉ fructꝰ ꝙ fructꝰ ⁊c̄. emi pn̄t et perpetue perſiſtunt.
