qui obſtagia di. bombarda. ꝓut de hoc plene ſcripſi in libro de nobilitate. c. xxx. quia tꝑe pͥmoꝝ grāmaticoꝝ latinoꝝ nō erat hͦ opꝰ aūt inſtrumentuꝫ in hūane diſcuſſionis mo dulo. nec Uegētiꝰ de re militari. nec Ariſtoteles ad Alexandꝝ magnū fecerunt mētionē de hͦ ꝓdigioſe diſpoſitōis machinamēto: lꝫ al̓s deſigͣuerint de pleriſqꝫ ꝯcitamētꝭ belloꝝ ẜmōe largiſſimo. Et nc̄ redeamꝰ ad ꝓpoſitū: ⁊ hꝰ exactōis tālis eſt caſus in italia: tamē non vſitatꝰ. ⁊ igit̉ ip̄m ſcribamꝰ ſermone lucidius. Caſus. Quidā comes obligatus ex iuſta cā cuidā nobili viro in mille au reis ad ſoluendū in certo termīo ſil̓ ⁊ ſel̓ aut ꝑ ſingulos ānos aut mēſes: ⁊ ponit certos fideiuſſores cū tali pacto fidel̓r ꝑ fidē ꝓmiſſo. ꝙ ſi comes nō ſatiſfecerit in die ſtatuto. ꝙ extūc ip̄e comes ſolus vl̓ comes cū fideiuſſoribꝰ aut fideiuſſores ſine comite ꝓut elegerit creditor. equites vl̓ eq̄ſtres l̓ pedeſtres veniāt ad hoſpitis publici māſionē in loco notabil̓r deſcripto aut aſſignato: et ibidē maneāt ⁊ alimētū moderatū ⁊ ſpecificatū recipiāt ⁊ nō recedāt de tali lo co villa vel opido aūt ciuitate niſi creditorꝭ pͥncipal̓ voluntate. ⁊ tal̓r ꝑ fides ſu as p̄ſtitas maneāt qͦuſqꝫ ſuo creditori ⁊ hoſpiti de dānis debitis expēſis et impenſis ꝑ ip̄m comitē fuerit plene ſatiſfactū. Itē deficiētibꝰ aūt decedētibꝰ aliqͥ bus de dictis fideiuſſoribꝰ alij reponāt̉. ⁊ in hac obligatiōe manebūt comes et creditor ⁊ ſui heredes ⁊ ſucceſſores ⁊ in īfinitū ꝓut hec ⁊ alia incerta ſil̓r ⁊ cōſueta forma ponunt̉ notabil̓r in cyrogͣpho deſuꝑ ꝯfecto. ⁊ ſigillis debitorꝭ pͥncipalis ⁊ fideiuſſoris munito ſolēnit̉ deſcripto. Et tal̓ caſus ꝓprie practicatꝰ ē his diebꝰ in opido Solodoren̄ ꝑ comitē palatinū rheni ⁊ eiꝰ vxorē ex vna ꝯͣ duceꝫ Sabaudie ꝓpt̓ nō ſolutionē dotꝭ rōne dicte vxori ſue q̄ ē neptꝭ dicti ducis ⁊c̄. pertinēter intellecto: talis oritur queſtio Utrū C uoqͥdem caſu creditor aut fideiuſſores taliter dictum comitē ſoluere negligentē grauantes: in expēſis ⁊ impēſis teneant̉ ad reſtitutiōꝫ dam norum tal̓r illatoꝝ? Et videt̉ diſtinguēdū. Et pͥmū loquit̉ de pͥncipalis creditoris cōditione. et apparet ſi alimētū tal̓r ſumpſit ꝓ ſe ⁊ ſuis in domo tal̓ hoſpitis et extra habitationē ſuam ⁊ vltra ſortem ⁊ ſummā capitaleꝫ ꝙ ſit vſura per vſure diffinitionē: ẜm Goffi. eo. ti. qui dicit ꝙ vſura eſt quicquid ſorti accedit. alle. xxiiij. q. iij. Pleriqꝫ. Uel ẜm Hoſtien̄. Uſura eſt quodcunqꝫ ſolutione rei mutuate accedit ipſius rei gratia pactiōe interpoſita: vel hac intentiōe habita in cōtractu: vel exactione habita poſt contractū. Un̄ in dicta diffinitione dicit quodcunqꝫ. quia quicqͥd ſit illud: ⁊ quodcūqꝫ nomen ei imponat̉: ſiue illud cō ſiſtat in dando vl̓ faciendo: vſura eſt. Et concordat frater Aſten̄. li. iij. eo. titu. §. j. vir notabilis ordinis minoꝝ. ꝑ Henricū boijth multū recōmendatus. Et huius ratio eſt quia vltra ſortē exigit̉. vt. xiiij. q. iij. Uſura. ⁊. c. Pleriqꝫ. ſed p̄ſens hec exactio eſt hmōi: vt patet. quia propter nō ſolutionē ⁊ negligentiā co mitis creditor ⁊ fideiuſſores capiūt alimentū. ⁊ ſumptꝰ ſatis p̄cioſos per dies plures: pro quibꝰ ſumptibꝰ aliunde ſoluerēt debitā ⁊ ml̓tiplicatā pecunie ſūmā et vtiqꝫ hos ſumptꝰ ⁊ expenſas hn̄t vltra ſortē cū dāno debitoris ⁊ iactura videlicꝫ comitis. ergo videt̉ ꝙ talis exactio ſit vſura. īmo viſum eſt ſepe ꝙ hmōi ſumptuū ⁊ expenſaꝝ accumulatio ſe vltra ſortē pͥncipalē in duplū vel triplum vel qͣdruplū: aut vltra ſe dilatarūt. ⁊ in hͦ videt̉ exꝑient̉ ꝙ ferotius omni vſura rio hmōi exactores ꝓceſſerūt: ꝓut freq̄nter vidimꝰ ꝙ creditor abundās debito rem talē al̓s indigentē vel pauperē ⁊ inopem: et impietatis fomite ac auſterita tis crudelitate radicitus diſſipauit. ⁊ ad egeſtatꝭ extreme liuorē hūane miſerationis: naturaliſqꝫ cōpaſſionis manſuetudine relegatis exinaniuit. ⁊ ad inſtar cc.