qui obſtagia di. bombarda. ꝓut de hoc plene ſcripſi in libro de nobilitate. c. xxx. quia tꝑe pͥmoꝝ grāmaticoꝝ latinoꝝ erat opꝰ aūt inſtrumentuꝫ in hūane diſcuſſionis mo dulo. nec Uegētiꝰ de re militari. nec Ariſtoteles ad Alexandꝝ magnū fecerunt mētionē de ꝓdigioſe diſpoſitōis machinamēto: lꝫ al̓s deſigͣuerint de pleriſqꝫ ꝯcitamētꝭ belloꝝ ẜmōe largiſſimo. Et nc̄ redeamꝰ ad ꝓpoſitū: hꝰ exactōis tā­lis eſt caſus in italia: tamē non vſitatꝰ. igit̉ ip̄m ſcribamꝰ ſermone lucidius. Caſus. Quidā comes obligatus ex iuſta cuidā nobili viro in mille au reis ad ſoluendū in certo termīo ſil̓ ſel̓ aut ſingulos ānos aut mēſes: ponit certos fideiuſſores tali pacto fidel̓r fidē ꝓmiſſo. ſi comes ſatiſfecerit in die ſtatuto. extūc ip̄e comes ſolus vl̓ comes fideiuſſoribꝰ aut fideiuſſores ſine comite ꝓut elegerit creditor. equites vl̓ eq̄ſtres pedeſtres veniāt ad hoſpitis publici māſionē in loco notabil̓r deſcripto aut aſſignato: et ibidē maneāt alimētū moderatū ſpecificatū recipiāt recedāt de tali lo co villa vel opido aūt ciuitate niſi creditorꝭ pͥncipal̓ voluntate. tal̓r fides ſu as p̄ſtitas maneāt qͦuſqꝫ ſuo creditori hoſpiti de dānis debitis expēſis et im­penſis ip̄m comitē fuerit plene ſatiſfactū. Itē deficiētibꝰ aūt decedētibꝰ aliqͥ bus de dictis fideiuſſoribꝰ alij reponāt̉. in hac obligatiōe manebūt comes et creditor ſui heredes ſucceſſores in īfinitū ꝓut hec alia incerta ſil̓r cō­ſueta forma ponunt̉ notabil̓r in cyrogͣpho deſuꝑ ꝯfecto. ſigillis debitorꝭ pͥnci­palis fideiuſſoris munito ſolēnit̉ deſcripto. Et tal̓ caſus ꝓprie practicatꝰ ē his diebꝰ in opido Solodoren̄ comitē palatinū rheni eiꝰ vxorē ex vna ꝯͣ duceꝫ Sabaudie ꝓpt̓ ſolutionē dotꝭ rōne dicte vxori ſue ē neptꝭ dicti ducis ⁊c̄. pertinēter intellecto: talis oritur queſtio Utrū C uoqͥdem caſu creditor aut fideiuſſores taliter dictum comitē ſoluere negligentē grauantes: in expēſis impēſis teneant̉ ad reſtitutiōꝫ dam norum tal̓r illatoꝝ? Et videt̉ diſtinguēdū. Et pͥmū loquit̉ de pͥncipalis credi­toris cōditione. et apparet ſi alimētū tal̓r ſumpſit ſe ſuis in domo tal̓ hoſpi­tis et extra habitationē ſuam vltra ſortem ſummā capitaleꝫ ſit vſura per vſure diffinitionē: ẜm Goffi. eo. ti. qui dicit vſura eſt quicquid ſorti accedit. alle. xxiiij. q. iij. Pleriqꝫ. Uel ẜm Hoſtien̄. Uſura eſt quodcunqꝫ ſolutione rei mutuate accedit ipſius rei gratia pactiōe interpoſita: vel hac intentiōe habita in cōtractu: vel exactione habita poſt contractū. Un̄ in dicta diffinitione dicit quodcunqꝫ. quia quicqͥd ſit illud: quodcūqꝫ nomen ei imponat̉: ſiue illud ſiſtat in dando vl̓ faciendo: vſura eſt. Et concordat frater Aſten̄. li. iij. eo. titu. §. j. vir notabilis ordinis minoꝝ. Henricū boijth multū recōmendatus. Et huius ratio eſt quia vltra ſortē exigit̉. vt. xiiij. q. iij. Uſura.. c. Pleriqꝫ. ſed p̄­ſens hec exactio eſt hmōi: vt patet. quia propter ſolutionē negligentiā co mitis creditor fideiuſſores capiūt alimentū. ſumptꝰ ſatis p̄cioſos per dies plures: pro quibꝰ ſumptibꝰ aliunde ſoluerēt debitā ml̓tiplicatā pecunie ſūmā et vtiqꝫ hos ſumptꝰ expenſas hn̄t vltra ſortē dāno debitoris iactura vi­delicꝫ comitis. ergo videt̉ talis exactio ſit vſura. īmo viſum eſt ſepe hmōi ſumptuū expenſaꝝ accumulatio ſe vltra ſortē pͥncipalē in duplū vel triplum vel qͣdruplū: aut vltra ſe dilatarūt. in videt̉ exꝑient̉ ferotius omni vſura rio hmōi exactores ꝓceſſerūt: ꝓut freq̄nter vidimꝰ creditor abundās debito rem talē al̓s indigentē vel pauperē inopem: et impietatis fomite ac auſterita tis crudelitate radicitus diſſipauit. ad egeſtatꝭ extreme liuorē hūane miſera­tionis: naturaliſqꝫ cōpaſſionis manſuetudine relegatis exinaniuit. ad inſtar cc.