inique ſuppreſſoꝝ. Sapientia. In deo laudabimur tota die ⁊ in nomīe ſuo ꝯfitebimur. in ſeculū. Psͣ. xliij. et ſimil̓r veteꝝ ph̓oꝝ: laudabilis grecoꝝ cetus: ymaginē nr̄am in omniū temploꝝ foribꝰ ī forma regine venerabilis depingi facientes. ſibiqꝫ ſolēnit̉ ⁊ palā aſcribentes. ac ſi diceremꝰ vſus nos genuit peperit memoria ſophiam nos vocant greci: latini ſapientiā. In cuiꝰ teſti moniū maior int̓ oriētales eccl̓ia pr̄iarchal̓ Conſtātinopolitana nomī nr̄o cōcernit̉ ritu ſuo ꝑ magnū Conſtātinū laudabil̓r fundata: et vſqꝫ mō venerabil̓r Anxiatus. Scio ꝙ illa vincit maliciā. attingit gͦ a fine cōſeruata. vſqꝫ ad finē fortiter ⁊ diſponit oīa ſuauiter. Sap̄. viij. Et dixit ꝓph̓a. Quaꝫ magnificata ſt̓ oꝑa tua dn̄e: oīa ī ſapīa feciſti. ⁊ iō impleta eſt terra poſſeſſiōe tua Psͣ. ciij. Sꝫ qͥd hͦ ad pn̄tis mee: nūc anxietatis ꝯſolatōeꝫ. Sapīa. Conſolationē. Anxiatꝰ Ita conſolationem. Sapīa. Scis olim glorioſuꝫ vi rum ⁊ omī laude digniſſimū: vicꝫ Boetiū cognomīe mantiū. auiciū torquatū. ſeuerinū. ordinariū. patriciū. conſulē romanū: per Theodorici crudelis tyrāni regiſqꝫ Gothoꝝ de verona vulgarit̓ nūcupati Romā ꝓtunc regētis ſeueritatē contritū ⁊ hūiliatū: īmo ab ameniſſimoꝝ vicꝫ vxoris. liberoꝝ. cognatoꝝ qͣꝫ ſimiliter ⁊ hūane recreatōis felicitate. ⁊ florentiū predioꝝ ml̓tiplici refertū poſſet ſione innocēter ꝓſcriptū ⁊ relegatū: ⁊ duriſſimis apud feroces longobardoruꝫ ciues vrbis Papien̄ carceribꝰ mācipatū: ꝑ illuſtriſſime regine ſororis quoqꝫ nō ſtre vicꝫ philoſophie ſerenitatē: ſinceriſſima cōſolatōis allocutōe refocillatum ꝓut ipſe narrat pͥmo de ꝯſo. ꝓſa. ij. poſt ml̓ta: cū ipſiꝰ ph̓ie pietas final̓r lumīa ſua mortaliū reꝝ nube caligantia tergens. oculoſqꝫ ſuos fletibꝰ vndantes ꝯtra cta in rugā veſte ſiccauit: Anxiatus Et vnde talis ipſi videlicꝫ philoſophie ve nerabili ꝓueniebat autoritatis potentatꝰ aut artis intellectualis tam fauorabilis hūane compaſſionis miſeratus. ſapientia. Ars(vt dicit lex imitatur naturā inqͣntū p̄t. vt. ff. de adop. l. Adoptio. Naturā aūt ph̓ie declarat Iſido. li. ethi. ij. c. iij. dicens ip̄am fore reꝝ humanaꝝ diuinarūqꝫ cognitionē: cum ſtudio bn̄ viuuendi cōiunctā. vnde diuinitꝰ ⁊ humanitꝰ nouit huiꝰ viri dignāter anxietatē: ⁊ tanqͣꝫ filio lacte ſuo vicꝫ florenti ſtudio nutrito: qͣſi ſuffocatiōis excidij ꝑiclitato p̄ſtitit conſolatiōis p̄ſidium. Sic ꝑ nos ſi crediderꝭ ſaluus eris. ⁊ ſi rimata ponde ras que quondā redolenti ſcrutinio ruminaueras: ab om̄i merorꝭ intricatione penitus extricaueris. Anxiatꝰ. Et vnde tibi tante ſublimitas diue maieſtatis ſapīa. Nonne ſa lomōis de nobis prodit auc̄tas veritatis dicēs. omniū potentior eſt ſapiētia ⁊ aufert ſuppreſſo potentiā aduerſus eos qui eū depͥmebāt. ⁊ mendaces on̄dit qͥ maculaue runt illū. Sap̄. xi. Et iteꝝ dicit in ꝑſona nr̄a Ego habito in cōſilio ⁊ eruditis interſum cogitatiōibꝰ. arrogantiā ⁊ ſuꝑbiā ⁊ viā prauā ⁊ os bilingue deteſtor meū eſt ꝯſiliū ⁊ equitas. mea ē prudētia. mea ē fortitudo. per me pͥncipes impe rant et potentes decernunt iuſticiā. ego diligentes me diligo. Prouerb̓. viij. Anxiatꝰ Et ego cū ꝓpheta. Iniqͦs odio habui: ⁊ legē tuā dilexi. cōcupi uit anima mea deſiderare iuſtificatōes tuas in oī tꝑe. quia in crepaſti ſuꝑbos: maledicti qͥ declināt a mādatis tuis. aufer a me obprobrium ⁊ contēptū: ne cōpellar vt ſeruus ꝑ ſnīam iniq̄ grauatꝰ. ⁊ qui appellare non pōt triſte auxiliū implorare. vt dicit lex. ſerui. ff. de ap. ſapīa Ecce nos petiuimꝰ illius exēplo qui do cet petere vt accipiat̉ Math. vij. Non