Seite
Dyalogus de conſolatiōe bonorum operum conſumat vitam et ſterilem animā gehenne cruciandā tra­didit ignibus: aut fortaſſis tanqͣꝫ chriſtus: īmo plus ꝓut apparet ſupermirande dilectionis. ad ſuos confratres gerebat excellenter effectus. Nam chriſtus vt ecce vnicus et pauꝑ ⁊ nudus: et ꝓ parte patris omni cognatione deſtitutus ve nit in terrā. paſſus ꝑ diem ⁊ noctē: ⁊ ſemel tradidit corpus ſuuꝫ ad flagellandū et crucifigendū: et demū ſepultus: et ſubito qui nudus fuerat decorē indutꝰ eſt et precinxit ſe virtute. ⁊ qui ſolus et vnicꝰ venerat: in viliſſima terrarū tuguria reuerſus eſt cū magne laudis glorie ⁊ honoris magnificentia cū turba magna quā dinumerare nemo poterat ad regalia celeſtiū tabernaculorū palatia. Hic autē preſidens(niſi reſipiſcat) ſuorum confratrū ſalutem vaniſſimā multum ca rius cōparabat. et igitur vt ꝑ ſuos merito credit̉ magis diligebat. nam nō tan tum corpus corruptibile. prout chriſtus ad ſemel moriendū proſtrauit: ſed ip̄m inſuꝑ ad ſempiternā mortem ⁊ eternos cruciatus in carnis reſurrectiōe gene­rali congregatiōe quoqꝫ crudeli coaptauit: ⁊ finaliter animā et honorem et fa­mam precioſiſſimas in perpetue ꝑditionis maledictionē precipitare nō expa­uit. et ſic ſincere ſupputas in infinitū acerbioris pene ꝓ ſua ſollicitudinis labo­ris mercede voluntariꝰ recipit vltra qͣꝫ chriſtus premioꝝ tallionē vt dicat inſi­pienter. maiorē caritatē nemo habꝫ vt animā ſuam ponat quis pro amicꝭ ſuis. Iohā. xv. Nec eſt hoc nouū paſtores eccleſiarū. īmo principes terraruꝫ ponere ſuas animas et honoris ⁊ fame ⁊ futuri corporis ſalutē ponere pro ouibꝰ ſuis. et plus ad necis ſempiterne ꝑnitionē qͣꝫ ad eterne vite felicitatē. vnde Grego. in paſtorali. c. xix. Ne placere rector ſuo ſtudio hominibꝰ appetat. ſed nō quid facere debeat intēdat. inter hec neceſſe eſt vt rector ſollerter inuigilet: ne hūc cu pido placendi hominibꝰ pulſet. ne cū ſtudioſe interiora penetrat cū prouide ex teriora ſubminiſtrat ſe magis a ſubditis diligi qͣꝫ veritatē querat: ne cuꝫ bonis actibus fultus a mundo videat̉ alienꝰ. hunc autori reddat extraneū amor ſuꝰ hoſtis nanqꝫ redemptoris eſt qui per recta opera que facit eius vita ab eccleſia Sapientia. Et ſi taliter cuiqͣꝫ con­(amari cōcupiſcit ⁊c̄. Hec ille. tingeret. vach qͣꝫ impudēter imprudent̉ qͣꝫ turpiter qͣꝫ in­utiliter ⁊ qͣꝫ vilit̓ cū laboris certamine p̄cioſiſſima perdit̉ anima: ⁊ cū tali iactu ra de qua dicit Cathonis autoritas. Dum labor in dāno eſt mortal̓ creſcit ege­ſtas: īmo patenter īmortal̓ creſcit calamitas. videli cet anime: quā tam glorioſe cancellarij Pariſien̄ cōmendat legalitas. dum inquit O anima inſignita dei imagine. decorata eius ſimilitudine. deſpōſata fide. decorata ſpiritu. redempta chriſti ſanguine. deputata cū angelis. capax beatitudinis. particeps rationis. quid tibi cum carne putrida: cū tanto ſis redimita decore ſerenitatꝭ. Et hec qͣn tum de anima. Sed de honore ⁊ fama quid dicemꝰ preſtantiſſimis. Nam ẜm Aſten̄ per exhibitionē honoris teſtificamur de excellentia totius hominis. et qui caret illo: nunqͥd eſt tanqͣꝫ beſtia: Differt aūt honor a laude. quia laus tan tum ꝯſiſtit in ſignis verboꝝ. honor aūt in quibuſcūqꝫ ſignis exterioris. ⁊ laus includit̉ in honore. et per laudē diuulgamꝰ famā bonā in homine. Sed nunc audiamꝰ de corꝑe quod recuperamꝰ clarificatū cum honore in generali carnis reſurrectōe. aut tunc damnabimur cū eodē cum anime honoris ⁊ fame ꝑpetua damnatiōe. Nunc ꝑpendamꝰ qͣꝫ precioſa īmo periculoſa ſit ruina mali p̄ſiden­tis. qui cum Iuda mercatore peſſimo eternā recipit mercedem laboris. Anxiatꝰ Ad noſtrū autem pijſſime ꝓpoſitū audiamꝰ proſam nouiſſime geſtoꝝ. Ecce dum nuper Eugenius papa quītus conduxerat