inique ſuꝑb vt aſſeritur) precio certos nobiles germanie vi Arelaten̄ concilij Baſilien̄ p̄ſidentē et regentē. prelatoꝝ magno ꝑ ꝓuinciā ambulātē: qͥ dū vix ⁊ cti ꝯcilij publica. clariꝰ ⁊ p̄cioſiꝰ venditꝰ ſum qͣꝫ xp̄fuit traditus. ego aūt ꝓtrigīta milibꝰ aureoꝝ erā vel euain nomīe dn̄i bn̄dictus. Ecce nūc nouiſti nouiſſima ⁊ antiqͥ. nūc conſolatiōis firmiter promiſiſſe remedia. Sapientia. Tu cogͦuiſti lr̄aturas tentiaꝫ dn̄i. vicꝫ partꝭ pis ⁊ iudicis: ⁊ memorabor iuſticie tue ſoliꝰ. Anxiatus Pauꝑ ſum ego in lab tute mea nō exaltatꝰ et ꝯturbatꝰ. et ſi voluero cōtendere cū eo: vt dixit Iob. c. ix. nō po re vnū. vicꝫ aureū ꝓ mille qͦs ipſe poſſidet. vn̄ nolo multa fortitudi mecū: nec magnitudīs ſue mole me p̄mat. ſed ꝓponat corā dn̄o eqͥperueniat ad victoriā iudiciū meū. Iob. xxiij. et igit̉ ſine tali forenſi ꝯfeforet īmortal̓ on̄de nob̓ ſalutare tuū. qꝛ al̓s patiētia paupeꝝ nō ꝑibit in faSapīa Et qͥs pauperē inflixit: Anxiatꝰ. Scis virgiliū optimū poetaꝝ: ut narrat ſuis in ſcpͥturis ꝓpt̓ M tuane ⁊ Cremonen̄ vrbiū diſſenſiōes ī medio ſuas eorūdē locoꝝ poſſeſſiōes. locatas et deſolatas ꝑdidiſſe: et pauꝑtate dep̄ſſum exulādo īꝑatoris Octaui ni maieſtatē ſibi ꝓpitiā ſimpl̓r impetraſſe. ſic me noueris ꝓpter vrbis Thuric et ſpitenſiū vniuerſitatū guerraꝝ cōquaſſatiōes colliſum: reꝝ facultates anſiſſe ⁊ inedia ꝯcuſſuꝫ eiulando tue magnificētie dona petituꝝ hūil̓r acceleraSap̄ia Quid aūt vis vt faciā tibi? anxiatus. Dn̄a vt videam. et ẜm ml̓titi nē doloꝝ meoꝝ in corde meo ſolatiōes tue letificent aīaꝫ meā. ſapientia. Iuxta pondꝰ afflictiōis(dicit Gregodiſpenſat̉ mēſura cōſolatiōis. Et bn̄di quanto abundat tribulatio tua ꝓ chriſto: tanto abundat ꝯſolatio tua ꝑ eun Unde duplicē perpendamꝰ ꝯſolatiōis gr̄am. ſed vnā alteri nō cōpatibilē. ẜm p̄dictum Greg. Qui vtit̉ vna: carebat alia. Unde. Qui vult in dn̄o ꝯſ temꝑali conſolatōe dꝫ penitꝰ euacuari. Un̄ dixit ꝓph̓a. In die tribulatiōiexqueſiui māibꝰ meis nocte ꝯͣ eū ⁊ nō ſum deceptꝰ. rēnuit cōſolari anima videlicꝫ tꝑalit̓. Et ſubdit rōnē. Memor fui dei ⁊ delectatꝰ ſum. nam ſicut non punit bis in idip̄m: ſic nō conſolat̉ duplici conſolatiōe: terrena vicꝫ ⁊ ſti. quia ſic̄ ignis ⁊ aquaꝝ elemēta ſe mutuo nō cōpatiūt̉. ſic ſpūalis ⁊ mūconſolatiōes ſibi mutuo nō ꝯuerſant̉. hoc videmꝰ ẜm Aug. in pullis coruoqui anteqͣꝫ nigreſcāt. nō a parētibꝰ: ſꝫ rore celi nutriunt̉. ⁊ poſtqͣꝫ denigrat Anxiatus rentibꝰ cibo paſcūtur. rore celi minime conſolabunt̉ Fateor inqͣꝫ interne cōſolatiōis ꝯtēplatōeꝫ. nec illi tus eſt me gratis nec mihi ꝑſecuto his diebꝰ ſolūmō cōpetere ſꝫ deꝰ tolatiōis qͥ ꝯſolat̉ nos ī oī tribulatōe nr̄a vt poſſimꝰ ⁊ ip̄i ꝯſolari eos qͥ in ra ſunt. ij. Coꝝ. j. et qui omīa dixit nihil excluſit. de pe. diſ. j. Nemo p̄et ille eſt deus vltionū dn̄s deꝰ vltionū: ⁊ libere hactenꝰ egit ꝯͣ eos qui innocentē cōdēnabāt: ⁊ reddet illis iniqͥtatē eoꝝ. ⁊ ī malicia eoꝝ didn̄s deus nr̄. Psͣ. xciij. et ipſe eſt qͥ iudicabit pauꝑes ppl̓i ⁊ ſaluos paupeꝝ: ⁊ hūiliabit calūniatorē. ⁊ ipſe eſt qͥ liberabit pauperē a poperē cui nō erat adiutor. Psͣ. lxxj. Et cognoui qꝛ faciet vindictā indictā pauperis. Psͣ. cxxxv. cum dixerit. Mihi vindictā ⁊ ego retribi
