De ſpū philargyrie Capitula Uerūtn̄ nullus in hͦ egens frangat̉. nēo eſt enī qͥ nō habeat qd̓ dimittat. Uniu̓ſis renūciauit facultatibꝰ mūdi. quiſqͥs affectū poſſidendi eas radicitꝰ āputauit Qaduerſus philargyria victo ria non aliter poſſit niſi nuditate conquiri. Ca. xxviij. Ec eſt igit̉ de philargyria ꝑfecta victoria. vt paruiſſime cuiꝰ libet ſtipis in corde nr̄o reſidere nō ſinamꝰ igniculū. certi qd̓ reſtinguēdi eum nō habebimꝰ vlteriꝰ facultatē. ſi qͣn tulācūqꝫ ſcintille huiꝰ in nob̓ materiam fouerimꝰ. Quemadmodū poſſit nuditas a monacho ſuſtentari Uam ꝟtutē nō alias C. xxix. retinere valebimꝰ illibatā. niſi in monaſterio ꝯſiſtentes ſcd̓m apl̓m habentes victū ⁊ veſtimentuꝫ his contēti fuerimus. Remedia contra morbum philargyrię. Cap. xxx. Amnationeꝫ gͦ ananie ⁊ ſaphi re memorit̉ retinētes. horreſcāaliqͥd ex his reẜuare q̨̄ renūciā tes penitꝰ abdicare deuouimꝰ. Gieci qͦꝫ ꝑtimeſcamꝰ exempluꝫ. qͥ ob philargyrie culpā eterne ſupplicio lepre multat̉. ⁊ ali qͥd ex his q̨̄ nec an̄ poſſedimꝰ caueamus acqͥrere. Nec nō etiā iude vl̓ meritū vel exitū formidātes. qͥcqͣꝫ pecunie reſumere quā ſemel a nob̓ abiecimꝰ tota ꝟtute vitemus. Suꝑ hec oīa ꝯſiderātes ꝯditiōꝫ fragilis incertęqꝫ naturę nr̄ę. caueamus ne dies dn̄i ſicut fur in nocte ſuꝑueniēs maculatā vl̓ vno obolo nr̄aꝫ ꝯſcīaꝫ dep̄hendat. qͥ oēs fructus nr̄ę renūciationis euacuās. illud qd̓ in euāgelio diuiti dictum eſt. ad nos qͦꝫ faciat voce dn̄ica dirigi. Stulte hac nocte aīam tuā repetūt a te. q̨̄ autē p̄paraſti cuiꝰ erūt? Nihilqꝫ de craſtino cogitantes. nūqͣꝫ nos de monaſterij diſciplina patiamur euelli. Ꝙ nō poſſit quis philargyriā vincere niſi in cenobio perſeue rans. et quemadmodum poſſit ibidem permanere. Cap̄. xxxi. Uod ſine dubio neqͣqͣꝫ ꝑmitte mur implere. ſed ne ſub inſtitutionis qͥdem regula ꝑmanere. niſi pͥus patīe virtꝰ quę nō aliūde qͣꝫ de humilitatꝭ fonte ꝓcedit. in nobis fuerit firma ſoliditate fundata Illa nāqꝫ nul li cōmotiones nouit inferre. hͨ ꝟo ſibi illatas magnanimiter tolerare. Explicit de ſpiritu philargyrie liber ſeptimus. ¶ Incipiūt capitula libri octaui de ſpiritu ire Roemium. ¶ Cap. i. ij De his qui dicunt iraꝫ nō eſſe noxia ſi delinquentibus iraſcamur. qꝛ ⁊ ip̄e deꝰ iraſci dicatur. iij De his quę in deo ex noſtrę natu re conſuetudine nominantur iiij Qualit̓ de affectibꝰ membriſqꝫ humanis ꝗ indemutabili ⁊ incorporeo deo aſcribi legimꝰ ſen tiendum ſit v Cuius placiditatis monachum eſſe conueniat. vi De iniuſta iracundie cōmotiōe vel iuſta. vij In quo tantum mō nobis ira ſineceſſaria. vel qͥbꝰ beati dauid exēplis ira ſalubrit̓ aſſumat̉ viij De ira aduerſus noſmetip̄os ſucipienda ix De quo ſole dicat̉ vt nō occidat ſuper iracundiam veſtram. x De his quoꝝ iracundię ne occa ſus qͥdem ſol̓ iſtiꝰ modū ponit. xi Ꝙ hic finis triſticie vel ire ſit vt hͦ qd̓ p̨̄ualet vnuſqͥſqꝫ ꝑficiat xiij Ꝙ ne momentanea qͥdem irā liceat retentari xiij De reconciliatione fraterna xiiij Ꝙ vetus qͦꝫ lex irā non tm̄ de effectu ſꝫ etia d̓ cogitatiōe ꝯuellat xv De ſuꝑflua ſeceſſiōe eoꝝ qͥ ab in emēdatis moribꝰ non recedunt xvi Ꝙ tranquillitas cordis nr̄i non in alterius arbitrio. ſed in nr̄a debeat dicione conſiſtere