De ſpū philargyrie Capitula Uerūtn̄ nullus in egens frangat̉. nēo eſt enī habeat qd̓ dimittat. Uniu̓­ſis renūciauit facultatibꝰ mūdi. quiſqͥs affectū poſſidendi eas radicitꝰ āputauit Qaduerſus philargyria victo ria non aliter poſſit niſi nudita­te conquiri. Ca. xxviij. Ec eſt igit̉ de philargyria ꝑfe­cta victoria. vt paruiſſime cuiꝰ libet ſtipis in corde nr̄o reſidere ſinamꝰ igniculū. certi qd̓ reſtinguēdi eum habebimꝰ vlteriꝰ facultatē. ſi qͣn tulācūqꝫ ſcintille huiꝰ in nob̓ materiam fouerimꝰ. Quemadmodū poſſit nuditas a monacho ſuſtentari Uam ꝟtutē alias C. xxix. retinere valebimꝰ illibatā. niſi in monaſterio ꝯſiſtentes ſcd̓m apl̓m habentes victū veſtimentuꝫ his contēti fuerimus. Remedia contra morbum philargyrię. Cap. xxx. Amnationeꝫ ananie ſaphi re memorit̉ retinētes. horreſcā­aliqͥd ex his reẜuare q̨̄ renūciā tes penitꝰ abdicare deuouimꝰ. Gieci qͦꝫ ꝑtimeſcamꝰ exempluꝫ. ob philargyrie culpā eterne ſupplicio lepre multat̉. ali qͥd ex his q̨̄ nec an̄ poſſedimꝰ caueamus acqͥrere. Nec etiā iude vl̓ meritū vel exitū formidātes. qͥcqͣꝫ pecunie reſumere quā ſemel a nob̓ abiecimꝰ tota ꝟtute vi­temus. Suꝑ hec oīa ꝯſiderātes ꝯditiōꝫ fragilis incertęqꝫ naturę nr̄ę. caueamus ne dies dn̄i ſicut fur in nocte ſuꝑueniēs maculatā vl̓ vno obolo nr̄aꝫ ꝯſcīaꝫ dep̄­hendat. oēs fructus nr̄ę renūciationis euacuās. illud qd̓ in euāgelio diuiti di­ctum eſt. ad nos qͦꝫ faciat voce dn̄ica di­rigi. Stulte hac nocte aīam tuā repetūt a te. q̨̄ autē p̄paraſti cuiꝰ erūt? Nihilqꝫ de craſtino cogitantes. nūqͣꝫ nos de mo­naſterij diſciplina patiamur euelli. poſſit quis philargyriā vincere niſi in cenobio perſeue rans. et quemadmodum poſſit ibidem permanere. Cap̄. xxxi. Uod ſine dubio neqͣqͣꝫ ꝑmitte mur implere. ſed ne ſub inſtitu­tionis qͥdem regula ꝑmanere. niſi pͥus patīe virtꝰ quę aliūde qͣꝫ de humilitatꝭ fonte ꝓcedit. in nobis fuerit firma ſoliditate fundata Illa nāqꝫ nul li cōmotiones nouit inferre. ꝟo ſibi il­latas magnanimiter tolerare. Explicit de ſpiritu philargyrie liber ſeptimus. Incipiūt capi­tula libri octaui de ſpiritu ire Roemium. Cap. i. ij De his qui dicunt iraꝫ eſſe noxia ſi delinquentibus iraſcamur. qꝛ ip̄e deꝰ iraſci dicatur. iij De his quę in deo ex noſtrę natu re conſuetudine nominantur iiij Qualit̓ de affectibꝰ membriſqꝫ humanis indemutabili in­corporeo deo aſcribi legimꝰ ſen tiendum ſit v Cuius placiditatis monachum eſſe conueniat. vi De iniuſta iracundie cōmotiōe vel iuſta. vij In quo tantum nobis ira ſi­neceſſaria. vel qͥbꝰ beati dauid exēplis ira ſalubrit̓ aſſumat̉ viij De ira aduerſus noſmetip̄os ſu­cipienda ix De quo ſole dicat̉ vt occidat ſuper iracundiam veſtram. x De his quoꝝ iracundię ne occa ſus qͥdem ſol̓ iſtiꝰ modū ponit. xi hic finis triſticie vel ire ſit vt qd̓ p̨̄ualet vnuſqͥſqꝫ ꝑficiat xiij ne momentanea qͥdem irā lice­at retentari xiij De reconciliatione fraterna xiiij vetus qͦꝫ lex irā non tm̄ de effe­ctu ſꝫ etia cogitatiōe ꝯuellat xv De ſuꝑflua ſeceſſiōe eoꝝ ab in emēdatis moribꝰ non recedunt xvi tranquillitas cordis nr̄i non in alterius arbitrio. ſed in nr̄a debeat dicione conſiſtere