Capitula Collatio XXIIII ¶ Incipiunt capitula collatiōis abbatis abraham de mortifica¶ Cap̄. i. tione. Uomodo abbati abrahe ꝓdi derimus cogitationū noſtrarū archana. ij Quō nr̄os ſenex patefecerit errores. iij De qualitate locorū q̄ ab anacho retis expeti debeat. iiij Que a ſolitarijs oꝑationū genera debeat eligi. v Ꝙ euagatiōe corꝑis grauet̉ magis qͣꝫ releuet̉ cordis anxietas. vi Ad qua cōꝑatōnē monachꝰ cogitatiōes ſuas debeat cuſtodire. vij Interrogatio cur obeſſe nob̓ parentū vicinia putaret̉ q̨̄ in egypto cōſiſtentibꝰ nō obeſſet. viij Rn̄ſio quō nō oībꝰ ꝯueniāt oīa. ix Ꝙ hi poſſint parentū vicinia n̄ timere qͥ abbatis appollo morti ficatione potuerint emulari. x Interrogatio an̄ obſit monacho ſi a parētibꝰ ſibi neceſſaria ſug geratur. xi Rn̄ſio qͥd ſanctꝰ. Antoniꝰ ſuperhoc ꝓnūciauerit. xij De vtilitate oꝑatiōis ⁊ ocij detri mento. xiij Fabula de tonſoris mercede cōpoſita ad illuſiones diaboli cō gnoſcendas. xiiij Interrogatio vnde nobis taliuꝫ cogitationū error irrepſerit. xv Rn̄ſio de tripartito anime motu xvi Rationabilē aīe noſtre partē fuiſſe corruptam. xvij Ꝙ infirmior ꝑs aīe diabolicis tēptationibꝰ pͥma ſuccūbat. xviij Interrogatio an vtili deſiderio maiorꝭ ſilentij r̄traherem ad pa triam. xix Reſponſio de illuſiōe diabolica ꝙ vaſtiorꝭ ſolitudinis requiem repromittat. xx Ꝙͣ vtil̓ ſit remiſſio ī aduētu fratꝝ xxi. Quō euāgeliſta ioh̓es vtilitateꝫ remiſſiōis oſtēdiſſe dicatur. xxij Interrogatio qͣliter intelligendū ſit qd̓ in euāgelio dr̄ Iugū meum ſuaue eſt. ⁊ onꝰ meū leue xxiij Rn̄ſio cū expoſitiōe ſnīe. xxiiij Cur amarū iuguꝫ ⁊ graue onus dn̄i ſentiatur. xxv Quid vtilitatis conferat tempta tionum incurſio. xxvi. Quēadmodū perfecte abrenūci. antibus cētuplū in hoc mundo repromittatur. Expliciūt capitula. Incipit Ab batis abrahaꝫ collatio de mortificatiōe. Cap̄. i. Uarta atꝫ viceſima iſta collatio abbatꝭ abrahā chriſto fauē te ꝓcudit̉. oīm ſenioꝝ traditiōes atꝫ īſtituta ꝯcludēs. qͣ vr̄is or̄onibꝰ ꝯſūmata. illoꝝ vigitiqͣttuor ſenioꝝ q̄ in ſctā apocalipſi coronas ſuas agno offerre dicūt̉ nūero myſtice ꝯgruēte. cun ctarū ꝓmiſſionū nr̄aꝝ debitꝭ nos credimꝰ liberādos. Si qͣ ꝓīde gl̓ia. hi vigītiqͣttuor ſenes nr̄i ob īſtitutionis ſuę meri tū fuerit coronati. illi qͥ ꝓ ſalute mūdi īmolatꝰ eſt agno ſb̓iectꝭ ſūt capitibꝰ obla turi. Ip̄e eī ⁊ ill̓ tā eximiū ſenſū. ⁊ nobis qualemcūqꝫ ſermonem. quo tanta profunditas ꝓmeretur ꝓpter honorem noīs ſui donare digͣtꝰ ē. Et ncc̄e ē. vt ad aucto rē bonoꝝ oīm mūerꝭ ſui merita referant̉ cui hͦip̄o debet̉ āpliꝰ qͦ magꝭ ſoluit̉. Igitur ad hūc abrahā cogitationū nr̄aruꝫ īpugnationē anxia ꝯfeſſiōe detulimus. q̄ ad repetendā ꝓuinciaꝫ nr̄am atqꝫ ad reuiſendos patētes qͦtidianis aīe eſtibꝰ vrgebamur. Hinc etenī nobis maxima deſideriorū naſcebat̉ occaſio. qd̓ tanta religione atqꝫ pietate parētes noſtros p̄ ditos recordabamur. vt eis neqͣqͣꝫ noſtrū ꝓpoſitū p̄poneremus. hͦ iugit̓ mente voluētes. ꝙ ꝓfectū magis ex illoꝝ eſſemꝰ aſſiduitate capturi. nullaqꝫ nos corpora liū rerū ſollicitudine. nullis ꝓſpiciēdi vi ctus diſtentionibꝰ occupādos. illis afa