Capitula Collatio XXIIII Incipiunt capitula collatiōis abbatis abraham de mortifica­ Cap̄. i. tione. Uomodo abbati abrahe ꝓdi derimus cogitationū noſtrarū archana. ij Quō nr̄os ſenex patefecerit erro­res. iij De qualitate locorū ab anacho retis expeti debeat. iiij Que a ſolitarijs oꝑationū gene­ra debeat eligi. v euagatiōe corꝑis grauet̉ ma­gis qͣꝫ releuet̉ cordis anxietas. vi Ad qua cōꝑatōnē monachꝰ cogi­tatiōes ſuas debeat cuſtodire. vij Interrogatio cur obeſſe nob̓ pa­rentū vicinia putaret̉ q̨̄ in egy­pto cōſiſtentibꝰ obeſſet. viij Rn̄ſio quō oībꝰ ꝯueniāt oīa. ix hi poſſint parentū vicinia timere abbatis appollo morti ficatione potuerint emulari. x Interrogatio an̄ obſit monacho ſi a parētibꝰ ſibi neceſſaria ſug geratur. xi Rn̄ſio qͥd ſanctꝰ. Antoniꝰ ſuper­hoc ꝓnūciauerit. xij De vtilitate oꝑatiōis ocij detri mento. xiij Fabula de tonſoris mercede cō­poſita ad illuſiones diaboli gnoſcendas. xiiij Interrogatio vnde nobis taliuꝫ cogitationū error irrepſerit. xv Rn̄ſio de tripartito anime motu xvi Rationabilē aīe noſtre partē fu­iſſe corruptam. xvij infirmior ꝑs aīe diabolicis tē­ptationibꝰ pͥma ſuccūbat. xviij Interrogatio an vtili deſiderio maiorꝭ ſilentij r̄traherem ad pa triam. xix Reſponſio de illuſiōe diabolica vaſtiorꝭ ſolitudinis requiem repromittat. xx Ꝙͣ vtil̓ ſit remiſſio ī aduētu fratꝝ xxi. Quō euāgeliſta ioh̓es vtilitateꝫ remiſſiōis oſtēdiſſe dicatur. xxij Interrogatio qͣliter intelligendū ſit qd̓ in euāgelio dr̄ Iugū me­um ſuaue eſt. onꝰ meū leue xxiij Rn̄ſio expoſitiōe ſnīe. xxiiij Cur amarū iuguꝫ graue onus dn̄i ſentiatur. xxv Quid vtilitatis conferat tempta tionum incurſio. xxvi. Quēadmodū perfecte abrenūci. antibus cētuplū in hoc mundo repromittatur. Expliciūt capitula. Incipit Ab batis abrahaꝫ collatio de mor­tificatiōe. Cap̄. i. Uarta atꝫ viceſima iſta collatio ab­batꝭ abrahā chriſto fauē te ꝓcudit̉. oīm ſenioꝝ tra­ditiōes atꝫ īſtituta ꝯcludēs. vr̄is or̄o­nibꝰ ꝯſūmata. illoꝝ vigitiqͣttuor ſenioꝝ in ſctā apocalipſi coronas ſuas agno offerre dicūt̉ nūero myſtice ꝯgruēte. cun ctarū ꝓmiſſionū nr̄aꝝ debitꝭ nos credi­mꝰ liberādos. Si ꝓīde gl̓ia. hi vigīti­qͣttuor ſenes nr̄i ob īſtitutionis ſuę meri fuerit coronati. illi ſalute mūdi ī­molatꝰ eſt agno ſb̓iectꝭ ſūt capitibꝰ obla turi. Ip̄e ill̓ eximiū ſenſū. nobis qualemcūqꝫ ſermonem. quo tanta pro­funditas ꝓmeretur ꝓpter honorem noīs ſui donare digͣtꝰ ē. Et ncc̄e ē. vt ad aucto bonoꝝ oīm mūerꝭ ſui merita referant̉ cui hͦip̄o debet̉ āpliꝰ magꝭ ſoluit̉. Igi­tur ad hūc abrahā cogitationū nr̄aruꝫ īpugnationē anxia ꝯfeſſiōe detulimus. ad repetendā ꝓuinciaꝫ nr̄am atqꝫ ad reuiſendos patētes qͦtidianis aīe eſtibꝰ vrgebamur. Hinc etenī nobis maxima deſideriorū naſcebat̉ occaſio. qd̓ tanta religione atqꝫ pietate parētes noſtros ditos recordabamur. vt eis neqͣqͣꝫ no­ſtrū ꝓpoſitū p̄poneremus. iugit̓ mente voluētes. ꝓfectū magis ex illoꝝ eſſemꝰ aſſiduitate capturi. nullaqꝫ nos corpora liū rerū ſollicitudine. nullis ꝓſpiciēdi vi ctus diſtentionibꝰ occupādos. illis afa­