Ser. XXI. De S. Iohāne baptiſta Ser. II re ſupplicij: voluntariū bellū indicit paſſio nibꝰ: ⁊ vim facit priſtinis ſuis deſiderijs: et violenter ſe vincere ip̄e cōtendit. Nō em̄ ſine violentia fieri poteſt: vt de abundantia ⁊ delitijs ad famē ⁊ ſitim: ad abſtinentiā ⁊ crucē trāſeat: vt ſomno priꝰ atqꝫ ocio amicā carnē cōtritione vigilijſqꝫ cōficiat. Non in quā ſine violētia fieri pōt: vt vnuſquiſqꝫ ira cūdiā patiētia: ſuꝑbiā humilitate cōmutet: amore pauꝑtatis diuitiarū ac ſufficiētię affluentiā ſuperet: vinolētiā ſobrietate: luxu riā caſtitate cōdemnet: ⁊ homo ſubito in vi rū tranſformet̉ ꝑfectū: ⁊ quodāmodo alter reddat̉ ex altero: ac ſic a talibꝰ ꝑ violētiā regnū cęleſte diripit̉. Duo aūt ſūt abſtinētię ⁊ crucis genera: vnū corꝑale: aliud ſpiritale. Unū a potu atqꝫ epulis tēperare appeti tū gulę: a delectationibꝰ. ⁊ molliſſimis ſuauitatibus coercere: ab his q̨̄ ꝑ tactū ⁊ guſtū viſūqꝫ decipiūt ſenſū virilit̓ reuocare: ac vt olēter abſtrahere. Alterū abſtinētię: ⁊ crucꝭ genꝰ eſt p̄cioſius atqꝫ ſublimius: motꝰ animi regere: ⁊ ꝑturbationes illiꝰ modeſtię trā quillitate placare: irę ac ſuꝑbię impetus qͣſi ferā beſtiā refrenare: litigare quotidie cō tra vitia ſua: increpare ſe quadā cenſura au ſteritatis ⁊ virtutis: ⁊ rixā quodāmodo cū hoīe interiore cōſerere. Precioſa in ꝯſpectu dei ⁊ glorioſa crux: cogitationes malas in poteſtatē redigere: voluntates ꝓprias abnegare: eaſqꝫ interiori examinatiōe diſcutere: ⁊ regētis imperio ſubiugare. A ſermo ne atqꝫ opere quo anima lędit̉ tāqͣꝫ a cibis noxijs abſtinere: ⁊ ſenſum ab his q̨̄ ꝯͣria ſūt ſpiritali tēperantia ſobriū cuſtodire. Hęc qͥ facit: p̄rupto paſſiōis muro: violēter ad cęlorū regna conſcēdit. Uim itaqꝫ ſibi factura eſt anima: vt palmā laborū quā ſibi ſubtrahi multis inimicꝭ aduerſantibꝰ ſentit: vi ribꝰ cōtēdat eripere. Neceſſe gͦ eſt cū ſūmo labore ex hoc mūdo rapere palmā ſalutis: ⁊ quaſi excūbantibꝰ ⁊ circūiectis hoſtibꝰ obſeſſos ꝑuigili intentione fructꝰ decerpere: ⁊ p̨̄dam a theſauro vitę velut de medio abreH ptā ſęculi huiꝰ incēdio reportare. Eſt ⁊ aliud direptionis genꝰ: qn̄ alijs ꝓmiſſa ⁊ obla ta diripimꝰ. Saluator ad hoc vel maxime ſuſcepta incarnatione deſcēderat: vt iudęo rū populū iuſtificaret: ſicut ipſe in euāgelio atth̓. 15. loquit̉: Nō ſum inquit miſſus niſi ad oues quę perierūt domus iſrael. Sed ⁊ diſcipuli ita incredulā ſynagogę plebē coarguebāt: Uobis inquiunt prius oportuerat verbum Actꝭ. 13. dei loqui: ſꝫ qꝛ vos indignos iudicaſtis ęter nę vitę: ecce cōuertimur ad gētes. Ergo cū iudęi munera ſibi parata reſpuerent: publicani ⁊ peccatores ex gētibꝰ crediderūt: ac ſic rapit eccleſia ſynagogę regnū. Regnū em̄ noſtrū chriſtus eſt. Rapimꝰ itaqꝫ eū: cū a iu dęis occidit̉: ſepelit̉ a nobis. Rapimꝰ itaqꝫ eū illis dormiētibꝰ: ſicut ip̄i ī euāgelio ꝯfitētur. Dicite inquit qꝛ diſcipuli eius nocte ve Matth̓.28. nerūt: ⁊ furati ſunt eū nobis dormiētibus. Surgat ergo qui dormit: ne forte chriſtū ꝑ negligentiā reſolutꝰ amittat: dum mēs eiꝰ in infidelitate ⁊ in corpore dormitat. Rapit̉ itaqꝫ regnū cęlorū: dū negat̉ a domeſticis: ⁊ a gentibꝰ adorat̉. Rapit̉ cū alijs ad ſalutē mittit̉: ab alijs īuenit̉. Cū eī ſui eū recuſāt: ſuſcipiūt alieni. Inſectant̉ ꝓprij: cōplectun tur inimici. Quādo hęreditatē ciuis reſpuit: peregrinus inuadit: Filius repudiat: ſer uus recognoſcit. Adhuc ⁊ alio ordīe: regnū cęlorū vim patit̉: quādo illud hoīes acquirūt qd̓ angeli ꝑdiderūt: quādo illuc adoptati humiles aſcēdūt: vnde ſuꝑbi incolę cęciderunt. Ergo cū inter tantos inuidos: inter tantos latrones et inuiſibiles inſidiatores viuamꝰ: qͥbꝰ tādē viribꝰ cęloꝝ regna ca piemꝰ? Quis inquā niſi obediēdo doctoribꝰ: ⁊ vitijs ⁊ in iuſticijs ex cupiditate naſcētibꝰ reſiſtēdo: deflēdo peccata ⁊ ea ieiuuijs atqꝫ elemoſynis redimendo? In eodem feſto: Sermo II Ser. XXI. Atalē ſancti iohānis fratres chariſ A n ſimi hodie celebramꝰ: qd̓ nulli vnqͣꝫ ſanctorū legimus fuiſſe cōceſſum. Solius em̄ dn̄i ⁊ beati iohānis dies natiui Lucꝭ. i. tatis in vniuerſo mūdo celebrat̉ ⁊ colit̉. Il lū em̄ ſterilis peperit: illū virgo cōcepit. In heliſabet ſterilitas vincitur: in beata maria cōceptionis conſuetudo mutat̉. Heliſabet virū cognoſcendo filiū genuit: maria angelo credidit ⁊ ꝯcepit. Hominē cōcepit heliſa beth: oīem et maria. Sed heliſabet ſolum hominē: maria deū ⁊ hominē. Quid ſibi gͦ vult iohānes? Unde interpoſitꝰ? vnde prę miſſus? Magnꝰ igit̉ iohannes: cuiꝰ magni tudini etiā ſaluator teſtimonium ꝑhibet di cēs: Nō ſurrexit inter natos mulierū maior Matth̓. 11. iohāne baptiſta. Pręcellit cęteros: eminet vniuerſis. Antecellit ꝓphetas: ſuꝑgredit̉ patriarchas: ⁊ quiſqꝫ de muliere natus eſt c 3