Ser. XXII. De S. Iohāne baptiſta Ser. III B inferior eſt iohanne. Dicit fortaſſe aliquis. Si inter natos mulierū iohānes maior eſt: maior eſt ſaluatore. Abſit. Iohānes em̄ na tus mulieris: chriſtus aūt virginis natꝰ eſt. Ille corruptibilis vteri ſinibus effuſus eſt: iſte impollutę ꝟginis flore ꝓgenitꝰ. Ideo aūt iohānis natiuitate dn̄i generatio de putat̉: ne dn̄s extra veritatē videat̉ cōditio nis humanę ſi cōparet̉ hominibꝰ. Iohan nes p̨̄miſſus eſt ante deū. Tanta in illo ex­cellentia erat: tanta gratia vt ipſe putatus Iob̓..i. ſit chriſtꝰ. Quid dixit de chriſto? Nos oēs de plenitudine eiꝰ accepimꝰ. Quid nos? Omnes ꝓphetę: patriarchę: apoſtoli quot quot ſancti: ante incarnationē p̨̄miſſi: vel ab incarnato miſſi: omnes nos de plenitu­dine eiꝰ accepimꝰ. Nos vaſa ſumꝰ: ille fons C eſt. Si ergo intelligimꝰ myſterium fratres mei: iohannes homo eſt: chriſtus deus eſt. Humiliet̉ homo vt exaltet̉ deꝰ: ſcd̓m illud Ioh̓.3. qd̓ domino ipſe iohānes dixit: Illū opor tet creſcere: me autē minui. Ut humiliaret̉ homo: hodie natus eſt iohannes: quo inci­piūt decreſcere dies. Ut exaltetur deus eo die natus eſt chriſtus: quo incipiūt creſcere dies. Magnū ſacramentū fratres chariſſi mi. Ideo celebramus natalem iohannis ſi­cut chriſti: qꝛ ipſa natiuitas plena ē my­ſterio. Quo myſterio niſi humilitatis nr̄ę: ſicut natiuitas chriſti plena eſt myſterio al­titudinis noſtrę? Ergo in hoīe minuamur vt in deo creſcamꝰ. In nobis humiliemur: vt in illo exaltemur. Humiliet̉ hūana p̨̄ſum ptio: vt creſcat diuina miſeratio. huius rei ſacramentū etiā in paſſionibus amboꝝ Matth̓. 14. impletū eſt. Ut minuat̉ homo: caput iohā Matth̓. 27. nis abſcidit̉: vt exaltet̉ deꝰ: chriſtus ī ligno D ſuſpendit̉. Quare aūt beatū iohannē dn̄s ſaluator noſter lucernā eſſe dixerit: qua re mitti ante ſe voluerit: breuiter ſi iube­tis charitatis veſtrę auribꝰ intimabo. Prę miſſus eſt em̄ velut vox ante verbum: lucer na ante ſolem: p̄co ante iudicem: ſeruus an te dominū: amicus ante ſponſum. Et quia vniuerſum mundū peccatorū tenebrę nox infidelitatis oppreſſerāt: ſolē inſticię aſpi­cere valebant: beatꝰ iohannes quaſi lu­cerna p̨̄mittit̉: vt cordis oculi qui lippitudi­ne iniqͥtatis oppreſſi fuerāt: magnū verū lumen videre poterant: ad lumen lucer­ primū quaſi tenuem ſplendorē videre ſueſcerent: vt paulatim peccatorum nubilo remoto infidelitatis humore digeſto: ad­ueniente chriſto ab illo cęleſti lumine lętifi­cari poſſent potius qͣꝫ retorqueri. Sicut em̄ lippientes oculos ad videndū ꝓuocas: ſi exiguū ſplendorē lucernę oſtenderis: am­plius crucias ſi lumē magnū ingeſſeris: ita dominꝰ ſaluator noſter qui eſt lumen ve­: niſi prius beatū iohannē velut lucernē p̨̄mitteret: claritatē eiꝰ totus mundus ſuſti nere non poſſet. Loquat̉ iohannes dicat: E Ego vox clamantis in deſerto. Uox erat: Mattu. qꝛ verbi dei ſpiritu replebat̉. Sicut ſermo vocis quodammodo miniſterio ac vehicu lo ad audientē a loquente trāſmittit̉: ita io hannes chriſtū ſonās verbi erat miniſter et portitor. Sāctꝰ inquā iohānes typū ī ſe le­gis q̨̄ chriſtū longe ſigna indicia mōſtra bat oſtēdit: ideo miſit ad chriſtū duos de Mattl̓. n. diſcipulis ſuis. Iſti duo diſcipuli a iohāne ad chriſtū miſſi: forte duo populi ſunt: quo vnus ex iudęis credidit: alter ex gētibꝰ. Iohānes dirigit ad chriſtum: lex mittit ad gratiā: per euāgelij fidē veterē deſiderat aſtrui veritatē. Nos ergo fratres dilectiſſi­mi vt tam ſanctā feſtiuitatē ſolū corpo­rali ſꝫ etiā ſpiritali gaudio celebrare poſ ſimus: ſcd̓m vires noſtras ad dādas elemo ſynas ad tenēdā omnibꝰ pacē noſtros animos p̨̄paremꝰ: ab omni ſcurrilitate vel turpiloquio ſolū noſmetipſos: ſed om familiā noſtrā: vniuerſos ad nos ꝑtinē tes amore dei zelo ſancte diſciplinę pro hibere totis viribꝰ laboremꝰ: nec ꝑmittamꝰ ſolennitatē ſanctā cātica luxurioſa ꝓferēdo polluere. Tūc em̄ nobis ſanctꝰ iohānes quicqͥd petierimꝰ poterit obtinere: ſi nos fe ſtiuitatē ſuā pacificos: ſobrios: caſtos: abſ­qꝫ vllo turpiloquio cognouerit celebrare. Hęc ergo fratres chariſſimi paterna ſolli citudine ſuggero: deo ꝓpitio ita de vr̄a deuotiōe cōfido: ſolū voſipſos ſꝫ etiā oēs ad vos ꝑtinēt omni honeſtate ca­ſtos ſobrioſqꝫ conſeruetis. Unde deo gr̄as agens ſupplico: vt vobis dedit ea ſctā ſunt fideliter incipere: ꝯcedat vobis fęlicē ſeuerātiā cuſtodire: patre ſpiritu ſan cto viuit et regnat. In eodem feſto: Sermo III Sa. Urū de terra eligere nouerūt: vbi A diuitē ſenſerūt venā: ibi quicqͥd artꝭ eſt: quicqͥd laboris impendunt. Et