Capitulo I Folio V inqͥt pater meus creditoribꝰ reliquit obnoxiū: qͥbꝰ exoluēdo cottidie labo­ro. ſed vni eoꝝ hactenꝰ ſatiſfacere nō queo: caſtrimargie deplorans incita­mēta. Conſtat igit̉ qd̓ multa ſunt de­lictoꝝ tributa qͥbꝰ anima obnoxia ni ſi rurſus dei auxilio liberata: pͥſtinaꝫ nō valet recipere libertatē. Hinc mi­ſericors dn̄s lꝫ malis nr̄is ad iracun diā ꝑmotꝰ: fornicantē aīam hortatur dicens. Plange qͣſi ꝟgo accincta ſac co ſuꝑ virū pubertatis tue. Suꝑ viꝝ pubertatis ſue anima qͣſi ꝟgo plan­git̉ qn̄ pleniſſime charitatis amore ꝑ fuſa ſui conubij federa cōſiderans cō fundit̉. Iō ſacco accincta cilicino ſua facta deflere iubet̉: qͣtinꝰ penitendo ne a dn̄o iudicet̉ int̓ edos ſcꝫ peccato res prius corripiat̉. Deinde ſuꝑ virū pubertatis ſue: vti dilectiōis oꝑa ꝑfi­ciat adhortat̉. Un̄ ſeqͥt̉ vox plangētis BETH Lorans plorauit ī nocte et lacrime eius in maxillis eius. Que nā ſit q̄ plorat: Beth lr̄a ex pͥn­cipio ꝟſus īſinuat. q̄ domꝰ interp̄tari oſtendit̉. Beth qͥppe domꝰ interp̄tat̉ Scilꝫ illa cū qͣ iacob ingreſſus in egy ptū: ⁊ poſtea dn̄i ſuffragante clemen tia mira: exigentibꝰ culpis rurſus ad captiuitatē in babilonē reducit̉: ⁊ iō amariſſime plorare ꝑhibet̉. Plorat aūt in nocte: qꝛ in die nulla dabatur eis requies: ſaltim vt ſuis cōſolaren­tur lacrimis: ⁊ oculos ſero abluerent quos ad idola prius male leuauerāt ⁊ qd̓ grauiꝰ eſt ex oībꝰ amicis ſibi peſ ſime blandientibꝰ: ꝓpheta teſte: nullꝰ eā cōſolabat̉. īmo facti plangunt̉ ini­mici. Lacrime inqͥt eiꝰ in maxillis eiꝰ vt maiori inducerent̉ cōfuſiōe int̓ ho ſtes ⁊ ſuis ſaturarēt̉ opprobrijs. Pa­tet igit̉ ſenſus ꝙ ꝓpter ydolatriā ppl̓s in captiuitatē ductꝰ babilonie: plenuſ ſcelerū ſuoruꝫ ignominia. dure ſatis ab hoſtibꝰ tractabat̉. Sed durior ac­cidit ea captiuitas. q̄ ſub tito ⁊ veſpa­ſiano teſte ioſepho facta legit̉: ita vt ī p̄ſentiarū nihil durius cōtingere po­tuiſſe iure credat̉. Ex qͦ ꝓfecto liquet: qꝛ dei eos patientia diu ſuſtinuit ad pnīam: et ira quā ſibi thezaurizauere furoris dei vehemēt̓ adcreuit Sed iuxta allegoriā xp̄i eccl̓ia.ſ. illa celeſtꝭ hierl̓m q̄ de celo deſcēdiſſe a dn̄o mo nilibꝰ adornata ſuiſ legit̉: plorās plo rat in nocte int̓ aduerſa videlicꝫ huiꝰ vite: qꝛ licet p̄ſcita ⁊ p̄deſtinata ſit ad gloriā ſuꝑne cōtēplatōis. tn̄ adhuc in ter caligines verſat̉ ignorātie ⁊ diſcri mina nr̄e cecitatis. vnde ſignant̉ ait. Quia ꝓfecto nō ſolū ꝓ mal̓ q̄ foris to lerat gemēs dolor: verū ꝓ his erūnis infirmitatū ſuaꝝ. ⁊ maculis qͥbꝰ intꝰ afficit̉ flendo gemit. Plorat gͦ ea nō minꝰ q̄ ſentit īteriꝰ: qͣꝫ q̄ ⁊ tolerat exte riꝰ. Sꝫ pͥꝰ cōpūgit̉ ī cubilibꝰ ſecretoꝝ ſuoꝝ cordiū: tūc demū exteriꝰ lachry­mis īteriuſue bn̄ rebaptizat̉. De fon­te qͥppe intꝰ naſcit̉ gemitꝰ ⁊ lachryma q̄ foris ꝓducit̉. Ideo ẜm ſcpͥturaruꝫ ſctāꝝ idioma recte xp̄i eccl̓ia plorās plorare dr̄: ſicut ⁊ gaudio gaudere. et vita viuere: qꝛ ꝓfecto ſicuti maiꝰ aliqͥd eſt ſignificantiꝰ vita viuere ⁊ gaudio gaudere qͣꝫ ſimpliciter gaudere ⁊ viue re: ita maiꝰ eſt. plorans plorauit di­cere: vt vbertatē in ſinu ⁊ ꝑfecte cōpū­ctionis interiꝰ ⁊ affluentiā demōſtret lacrimarū exteriꝰ. quatinꝰ nō minus exterior qͣꝫ ⁊ interior hō ad integrum reformatꝰ abluat̉. Hinc eſt qd̓ ſequit̉