¶ Prologus Fo. III Incipit in lamentationibꝰ Ieremie prophete diſertiſſimi viri re uerēdiqꝫ patris dn̄i Pa ſcaſij Ratperti abbatis Corbienſis Liber p̓mꝰ Icut in diuinis litteris diuerſa leguntur cātica: ita ⁊ ſpū ſācto reſerāte. lamē tationes di uerſe. Et ſic̄ ꝓprie appel lat̉ liber ſalomonis cantica cāticoꝝ: ita ⁊ appellari queunt threni Ieremie lamentatōes lamentationū. Sicut em̄ omnino p̄cellunt illa ī quibꝰ ſpon ſus ac ſponſa dulcibꝰ fruunt̉ amplexi bus: ita ⁊ lamentationes iſte vincunt oīa ſcripturarū lamenta. in qͥbꝰ abceſſus ſponſi a ſponſa magnis cū fletibꝰ vehementius deploratur: ex quo ſola ciuitas ſedere ac domina gentium quaſi vidua amariſſime ſatis plangitur. In illis qͥppe canticis diuerſe introducunt̉ ad gaudia nuptiarū ꝑſone: in iſtis vero diuerſe plangunt̉. Illa ſiquidē decent in patria: iſta ꝟo in hac nr̄a ꝑegrinatione. De his quippe canticis dicit̉ ꝙ deceant in ſyon illa celeſti. vt dauid pſalmigraphꝰ canit: Te decet inqͥt ymnꝰ deus in ſyon. ⁊ ti bi reddet̉ votū in hierl̓m. De iſtis ꝟo idē ꝓph̓a. Btūs cuiꝰ eſt auxiliū abſte. aſcenſiones inquit in corde ſuo diſpo ſuit: in valle lachrymaruꝫ. in loco quē poſuit. Uallis nāqꝫ lachrymarū: preſentis vite cōuerſatio recte deſignat̉ Locus vero: xp̄i eccl̓ia in qͣ vnuſqͥſqꝫ poſitus. ꝓ celeſtis patrie deſiderio de plorans. aſcenſiones in corde ſibi diſponit: vt ad illa felicitatꝭ gaudia qn̄qꝫ deuotus veniat. Alias ꝟo nō niſi corde aſcendit̉. vbi fidelis qͥlibet dum varios euocationis ſue gradus meditando diſponit: varijs ītrorſus cor de gemitibꝰ afficit̉. Hinc ſane cōſtat. ꝙ multa ſunt genera fletuū: multe et differentie lachrymarū. Aliter em̄ deflet iſte qui ꝓpria. aliter qͥ aliena plangit detrimēta: aliter ꝓ timore celeſtis patrie. aliter ꝟo ꝓ īmanitate ſceleruꝫ ⁊ terrore gehenne: aliter ꝟo p̄ dolore cordis. aliter pre amore pie ac ſancte ꝯuerſationis. Que nimirū lachryma rū genera ſcpͥtura diuina latiꝰ explanat: cū in diuerſis ſcpͥturarū locis ſin guloꝝ varios demoſtrat affectus. ⁊ lamēta replicat. Int̓ quos dauid. fue runt inqͥt mihi lachryme mee panes die ac nocte: dum dicit̉ mihi cottidie vbi eſt deus tuus. Et alibi. Laboraui in gemitu meo. Natare faciaꝫ tota nocte lectū meū: lachrymis meis ſtra tum meā rigabo. Caligauit p̄ amari tudine oculus meus: quia cōſumptꝰ ſum ab vniuerſis hoſtibꝰ meis. Quibus itaqꝫ verbis ptꝫ. ꝙ multis ſancti mouent̉ affectibus: eo ꝙ ⁊ ipſi volumen illud intꝰ totū qd̓ ezechieli oſtenſum ē. in ſe ſenſu mētis traiecerīt. in qͦ erāt ſcripte lamētatōes. ⁊ carmē ⁊ ve. Lamētationes videlicet. qꝛ in eiſdem lr̄is cōſcripta eſt pnīa pctōꝝ. atqꝫ plo ratus oīm ſāctoꝝ: vt pſalmiſta canit Qui ſemināt ī lachrymis: vere ī gaudio metēt. Quare vera ſpe certi prio
zum Hauptmenü