Primus Liber ſcipulis pedes eoꝝ lauit: ⁊ ad inuicē nos lauare iubet: vt intelligamus diſciplinā humilitatis in hac puluerea vita: ꝙ nemo ſine ſordibus ambulat Propterea ⁊ alibi apl̓us excutere iubet: qꝛ quāuis ſpecioſi dicant̉ pedes iuxta apl̓m euāgelizantiū bona euāgelizantiū pacem. apl̓os volēs intel ligi: vel apl̓icos viros. quoꝝ(vt dixi) dn̄s idcirco pedes lauit vt pulcri eēnt ⁊ mundi ad p̄dicandū. vt in toto ter rarum auro mundi ac p̄cioſi diſcurre rent: breuiqꝫ doctrina xp̄i mundū im plerent. De qͥbus plane p̄dicatoribꝰ xp̄s ad ſponſam in canticis. Quāpul chri ſunt inquit greſſus tui in calciamentis tuis filia principis: qͥ pulchri qͥdem p̄ceptoꝝ dei via currētes: alijs eccleſie membris ducatū preſtando cōlaudant̉: nō ſui nuditate arbitrij ſꝫ munitione atqꝫ ꝓtectione diuine reparationis. Ex quo ⁊ greſſus cōlaudant̉ pulchri in calciamētis: ⁊ calciati pedes in p̄paratōne euāgelij pacis eſſe iubentur. Alioqͥn gemebundi ele cti plangunt: nō immerito in p̄ſentiarū ſacerdotū reprobā vitā ⁊ dicit̉: ꝙ ſordes ſponſi xp̄i in pedibus eiꝰ: nec ſunt recordati finis ſui quaſi omnino eorū culpa totiꝰ eccl̓ie ruina nō eſſet. Habet em̄ ⁊ ipſi pulchritudinē ſuam ſed nō illā que a dn̄o laudat̉. Unde qͦ tiens venit ſponſus pulſans ad oſtiū eccl̓ie: multis eā tribulatiōibꝰ ſtimu latā inuenit: aut ſecurā eaꝫ nimijs afffluentem delicijs: carniſqꝫ occupataꝫ oꝑibus: ꝑ que hoſtis ad eam ingreſſus clauſit oſtiū cordis: ne ſponſo pa teat intrandi locꝰ ꝯtradicit. Aperi mi hi ſoror mea amica mea: colūba mea immaculata mea: qꝛ caput meū ple nū eſt rore: vel cetera q̄ ſequunt̉. Qui bus ꝓfecto quāſepe mali ſacerdotes blandicijs deliniti: nequaqͣꝫ intelligunt ſororem xp̄i ⁊ amicā: nequaquā ſatagunt eam excitare: vt ſedulo corde ſponſi ſui aduentum ingemiſcat: ſimplex vt columba: immaculataqꝫ maneat: immo ſi nō verbis de talibꝰ ⁊ ꝓ talibus oꝑe ipſa loquit̉. Expolia ui me tunica mea: quomō reinduar eam. Laui pedes meos quomodo in quinabo illos: Qm̄ omnino peſſima conſuetudo vix aūt nunqͣꝫ tollit̉. Unde doctores expoliati tunica charitatis que ſola cooperit peccatorum ſordes: torpent ac ſi puellarū delicata aliqua lotis pedibꝰ que expoliata de lectulo quietꝭ noſſit adſurgere: pra uaqꝫ cōſuetudinis ſue oblectamenta reuocare. Sicqꝫ tales nolunt dilectō nis dei ⁊ ꝓximi: tunicā expoliati reinduere: nolunt pedes quos ſemel de via anguſta ſubtraxerant: ꝑ malā deliciaꝝ ꝯſuetudinē ⁊ deſidie: quos aqͣ lotos cum magna cōtritione cordis rurſus ad p̄parationē euangelij dirigere. Quibꝰ quaſi exoſa eſt iam omnis vtilitas: ⁊ cōtentus ſeculi: om̄iaqꝫ ſanctoꝝ exempla ⁊ rigor atqꝫ pau pertas xp̄i diſciplina eſt. Qui lꝫ molli ter requieſcant: delicioſi: accurati cute: tamen ſordes vicioꝝ geſtant in pe dibus: Und̓ ſanctoꝝ chorus plorās Sordes inqͥt eiꝰ in pedibus eiꝰ. Nec recordata eſt finis ſui: qꝛ omnino tales finis ſui ſi recordarent̉ iudiciorū nunqͣꝫ hinc exorbitarent a via qͣꝫuis anguſta dicat̉. Hinc quoqꝫ depoſita eſt inquit vehementer: nō habens cō ſolatorem: quia ⁊ ſi vident̉ inſtare ſu is exornati deliciarū infulis: depoſiti ſunt iam in cōſpectu diuine maieſtatis: nō habentes ſpm̄ſanctū conſola torem: qui alios cōſolari debuerant: ⁊ ab omnibus releuare anguſtijs.
zum Hauptmenü