Capitulo III Fo. LXI ſignari: veritas ſequet̉ ſignoꝝ atꝫ cōtritio eterni ſupplicij. Quia cōtra om nia virtutū documenta: cōtra ſctōruꝫ miracula ſcutū ꝑfidie tenuere. Idcirco cōtritio furoris dei eos ꝑſequit̉: ne vltra vires habeant repugnādi. Ha bent em̄ electi ſcutū bone voluntatis quo ex diuina ꝓtectione coronantur Quia qͦs ꝓtegens adiuuat: remunerans coronat. Habēt ⁊ reprobi ſcutū ꝑfidie ſue: de qͦ ex ꝑſona dyaboli bene ꝑ iobdē. corpꝰ illiꝰ quaſi ſcuta fuſilia. Qd̓ em̄ corpꝰ illiꝰ niſi om̄es reprobi accipiunt̉: qͥ qͣſi ſcuta fuſilia fragiles eſſe ꝑhibent̉. Scuta gͦ ſi ſint fuſilia in ſuſcipiendo ſagittarū ꝑcuſſiones robuſta ſt̓: ſꝫ caſu fragilia Ictu qͥdē ferientiū minime penetrant̉. ſed ſuo ſe la ꝑſuꝑ fragmenta diſſoluunt. Un̄ corpus maligni hoſtꝭ id ē om̄s iniqͥ: qͥa iure ꝑ abſtinentiā duri ſunt. ꝑ vitam ꝟo fragiles: ſcutis fuſilibꝰ cōparant̉. Cū ꝟba p̄dicatiōis audiūt: nulla cor reptiōis iacula ſe penetrare ꝑmittūt qꝛ in omni pctō qd̓ faciūt ſcutū ſuꝑbedefenſionis aut praue negatiōis ſibi opponūt. Nā cū qͥs taliū de reatu ſue iniqͥtatis arguit̉ nō mox cogitat quō culpā corrigat ſꝫ ꝙ ī adiutoriū ſue ob ponat defenſiōis. Nulla igit̉ veritatꝭ ſagitta penetrat̉ qꝛ verba ſancte corre ptiōis in ſcuto excipit praue defenſio nis. De qͥbꝰ hoc in loco recte plangit̉. Dabis ſcutū eis dn̄e laborē tuū. qꝛ ip ſi ꝓpt̓ penā pctī: duriciā ſibi cordis ad ſciſcunt in ꝓtectiōe praue defenſiōis. Siqͥdē dei abutentes patientiā in ſu perbiā dū cogitāt deū talia nō curare recte aut ſatis nō intendere: theſauriſant ſibi irā in die ire: ⁊ reuelationis iuſti iudicij dei. Hoc qͥppe ſcutum pri mus hō tenuit: qͥ requiſitꝰ cur lignum vetitū cōtigiſſet: non ad ſe culpa retu lit ſed ad mulierē quā dominꝰ ei dede rat: ⁊ reatū ſuū oblique ad auctorem dati inique retorſit: qͥ ei mulierē dede rat. Hoc ſcutū etiaꝫ requiſita mulier tenuit: qn̄ neqꝫ ipſa ad ſe culpā inflexit ſed ſerpentis illud ꝑſuaſiōibꝰ repli cauit: volens ⁊ ipſa reatū ſuū in creatorem inflectere: qͥ illic intrare ſerpen tem ꝑſuaſuꝝ talia ꝑmiſiſſet Hoc qͥp pe ⁊ Cayn ſcutū habuit cū interrogati immo increpanti dn̄o. Ubi eſt frat̓ tuus: ſuꝑbe atqꝫ cōtumelioſe reſpondit. neſcio dn̄e: nūqͥd ego cuſtos ſum fratris mei. ecce cū dicit neſcio domi ne. fraudulenta humilitas ⁊ falſa ne gatio p̄tendit̉. Cū ꝟo dicit: nūqͥd ego cuſtos ſum fratris mei: cōtumax obiurgatio cōtra deū erigit̉. Iam talis ⁊ hmōi excuſatio: pena peccati eſt: et dū quiſqꝫ dei patientia abutit̉ in ſuꝑbiā. ſubito eius ꝑditio ⁊ cōtritio de ſb̓ celis venit. Quoꝝ igit̉ hucuſqꝫ culpa in vſu peccantiū trahit̉. Iuſtū eſt vt ⁊ vindicta damnatōis ſequat̉: qꝛ vnde finiri reatus debuit: inde ꝑ duriciam cordis ſibi ſuppliciū qͥſqꝫ trabit. ⁊ qꝛ ſignū iudicij metuere noluit: neqꝫ ſignū huiꝰ littere in fronte geſſit: iuſtū eſt vt vindictā excipiat damnationis ſue. Quia ꝓfecto non ſolū errauit. ve rūetiā cōſummauit: ⁊ compleuit mēſurā ſcelerū: vt cum reprobis ſine fine damnet̉. Unde dn̄s patriarche ſuo. Nōdū inquit completa ſunt peccata amorreoꝝ. His itaqꝫ completꝭ: mox ⁊ ꝓmiſſio ſimul ⁊ vindicta venit. qd̓ ſatis hieremias ꝑ hanc lr̄am inſinu. at. q̄ cōſummauit interp̄tat̉. peccatuꝫ ꝟo cū ꝯſummatū fuerit generat mor tē. Cōſummatio itaqꝫ ex duricia cordis ⁊ de impenitudine generat̉. Idcirco nob̓ orandū ⁊ ingemiſcendum eſt vt emolliat dn̄s cordis nr̄i duriciā
