Liber plinā deſpicit aīaꝫ ſuā: ꝗʰ autē acꝗeſcit īcrepatōibꝰ: poſſeſſor eſt cordis. Timorⁱ dn̄i diſcipli naᵏ ſapīe: ⁊ˡ gl̓iaꝫ precedit hūi litas. Capl̓ꝫ. xvj. Ominisª ē aīm p̄parare: ⁊ᵇ dn̄i gubernare lin guā. Oēsᶜ vie hoīm patent ocul̓ eiꝰ: ſpirituūᵉ pōderator ē dn̄s. Reuelaᵍ dn̄o oꝑa tua: ⁊ dirigēt̉ʰ cogitatiōes tue. Uni uerſaⁱ ꝓpter ſemetip̄m oꝑat ē dn̄s: īpiūᵏ qͦꝫ ad diēⁱ malum. Abhoīatioᵐ dn̄i ē oīs arrogās ētⁿ ſi manꝰ ad manū fuerit nō ē īnocēs. Initiūº vie bōe facere iuſticiā accepta eſt apud deum magis qͣꝫ īmolare hoſtias. Mi ſericordiaᵖ ⁊ veritate redimiturq iniquitas: ⁊ in timore domini declinatur a malo. Cum placuerūt dn̄o vie hoīs: inimicosˢ qͦꝫ eiꝰ ꝯuertet ad pacem Meliꝰᶜ ē parū cum iuſticia: qͣꝫ multiᵘ fructꝰ cū iniꝗtate. Cor hoīs diſponit viā ſuā: ſꝫʸ dn̄i ē dirigere greſſꝰ eiꝰ. Diuinatō bono. h Qui aūt acqͥ. increpatiōibꝰ po. eſt cor. qꝛ ſedatis paſſuonibꝰ ē ſuiip̄iꝰ dn̄s. i Timor dn̄i. filialis. k Diſciplina ſapi entie.i. ſapīa diſciplinata. l. Et gloriā p̄cedit hūilitas: ſic̄ diſpo ſitio neceſſaria ad ip̄aꝫ Luc̄. xxi. Qui ſe hūiliat exaltabit̉. vn̄ dauid ex hūilitate ſua exaltatꝰ fuit pͥmo ad gloriā regni terreni. ij. Reg. v. ⁊ poſtea ad gloriā regni celeſtis. Cap̄. xvi. Omīs eſt aīm p̄ parare. Capl̓o p̄ cedēti docuit ſalomon refrenare motū ire ꝑ qd̓ qͥetat̉ animus: ⁊ ſic ad orādū ⁊ docēdū redditur aptꝰ: iō d̓r ꝯn̄r in hͦ capl̓o. a Hoīs eſt animū p̄parare. ꝑ or̄onē ⁊ ſacre ſcripture me ditationē. b Et dn̄i gub̓. līguā. ſine qͦ hō n̄ hꝫ ſanā doctrina. mat. x. ca. Nō em̄ vos eſtis qͥ loqͥmini: ſꝫ ſpūs pr̄is veſtri qͥ loqͥt̉ in vobis. c Oēs vie hoīm.i. co gitatiōes ⁊ actꝰ ip̄orū d Patēt ocul̓ eiꝰ. quia oīa ſūt ei nota qͣꝫ tūcun qꝫ occulta. e Spirituū.i. volūtatū. f Ponderator ē dn̄s. ad retribuendū ẜm merita ⁊ demerita. g Reuela dn̄o oꝑa tua nō manifeſtādo illi ali qͥd qd̓ ignorat: qꝛ hoc ē īpoſſibile: ſꝫ q̄redo ab eo auxiliū ⁊ cōſilium in oꝑbus tuis. h Et dirigēt̉ cogitationes tue. ad bonū effe ctū. i Uniuerſa ꝓpter ſemetip̄m oꝑatꝰ ē do. qꝛ ſic̄ eſt pͥncipiū effectiuuꝫ oīm: ita ē finis vltimꝰ. Prīa em̄ cā cōuertit in ſeip̄aꝫ oēs ſuos effectꝰ Apoc̄. i. Ego ſū alpha ⁊ o. pͥncipiū ⁊ finis. k Impiun qͦꝫ.ſ. reparauit. lAd die malū.i. extremi iudicij. vt in reprob̓ relu ceat eiꝰ iuſticia: ſic̄ eiꝰ miſcd̓ia ī electꝭ vt deducit apl̓s diffuſe in epl̓a ad roma. m Abhomīatio ē dn̄i oīs arrogās: ſic̄ ꝑ oppoſitū vere hūilis ē ſibi amabil̓. n Etiā ſi manꝰ ad manū fuerit. ⁊c. exponatur vt. sͣ. xi. c. o Initiū vie bone. ⁊c. Ille ꝟſus nō ē in hebreo ꝓpter qd̓ ꝑtrāſeo: ⁊ qꝛ ſatis pꝫ ſnīa. p Miſcd̓ia ⁊ ꝟitate.i. iuſticia qꝛ vna ſine alia nō ē ꝟtuoſa. vt dictū eſt. sͣ. xiiij. c. q Redimit̉ iniqͥtas.i. pena ꝓ iniqͥtate debita. r Cū placuerīt dn̄o vie hoīs.i. facta eius dicta ⁊ cogitata. s Inimicos qͦꝫ eiꝰ ꝯuertet ad pacem. ita ꝙ erūt ſibi amici: exēplū de ioſeph Gen̄. xli. ⁊ de moyſe Exo. ij. ⁊ de tribꝰ puerꝭ in camīo poſitꝭ Dan̄. iij. t Meliꝰ ē parū cū iuſti.ſ. acqͥſitū: qꝛ illud ē ip̄iꝰ acqͥrētis. u Quā multi fru. cū ini. acqͥſiti. qꝛ nō ſūt acqͥrētis: ſꝫ tenet̉ reſtituere. x Cor hoīs diſponit viam ſuā. ꝓpriū em̄ eſt hoīs ꝑ deliberationē ꝓcedere ī factis ſuis: qd̓ non cōuenit aīalibꝰ brutꝭ. y Sꝫ dn̄i eſt dirigere greſſus eiꝰ. qꝛ n̄ ſuffic̄ hūana ꝓuidētia niſi aſſit directio diuina. Diuinatio.i. diuīa le ctio. a In labijs regꝭ. vn̄ Deūt̓. xviij. d̓r de eo. Poſtqͣꝫ āt ſederit in ſolio regni ſui deſcribet ſibi deutronomiuꝫ legis hꝰ in volumīe. ſequi tur. Legetqꝫ illud oībꝰ diebꝰ vite ſue: vt diſcat timere dn̄m. b In iudicio nō erra. os eiꝰ. dādo malā ſnīaꝫ ſi ī lege ſtuduerit: ⁊ de um timuerit. c Pōdꝰ ⁊ ſtatera iudicia dn̄i ſūt.i. iudicia d̓i ſūt iuſta d Et oꝑa eiꝰ oēs lapides ſeculi. ī hebreo hr̄. Lapides ſacculi. ⁊ vide tur littera nr̄a corrupta ꝑ ſcriptores ꝓpt̓ ſil̓itudinē dictionū. Ad cuius ītellectū ſciēdū ꝙ antiqͥtꝰ fiebāt podera cū lapidibꝰ eris: qͦꝝ vnꝰ eſt pōderoſior alio: ẜm diuerſos gradꝰ: ſic̄ mō fiūt ꝑ diuerſas portioin labijsª regis īʰ iudicio nō er rabit os eiꝰ. Pondꝰᶜ ⁊ ſtatera iudicia dn̄i ſunt: ⁊ oꝑaᵈ eiꝰ oēs lapides ſeculi. Abomīabiles regi ꝗᵗ agūt īpie: qͦniāᵍ iuſticia firmat̉ ſoliū. Volūtasʰ reguꝫ labiaⁱ iuſta: ꝗᵏ recta loquit̉ diriget̉. Indignatioˡ regis nūcij mortis: ⁊ᵐ vir ſapiēs placabit eū. Inⁿ hilaritate vultꝰ regis ⁊ clemētiaᵇ eiꝰ qͣſi īber ſerotinꝰ Poſſideᵖ ſapīam qꝛ auro meli or ē: ⁊ acꝗre prudētiā: qꝛ p̄cioſior ē argēto. Semitaq iuſtorū declinat mala: cuſtos aīe ſue ẜuat vitā ſuā. Cōtritionē p̄cedit ſuꝑbia: ⁊ ante ruinā exaltabit̉ ſpūs. Heliꝰᵈ ē hūiliari cuꝫ mitibꝰ: qͣꝫ diuidere ſpolia cum ſuꝑbis. Eruditꝰ ī verbo reꝑi et bōa: ⁊ ꝗ ſperat ī dn̄o btūs eſt Quiᵗ ſapiēs ē corde: appellabit̉ prudēs: ⁊ᵘ ꝗ dulcis eloꝗo maioraˣ reꝑiet. Fōsʸ vite erudi tio poſſidētis: doctrīaᶻ ſtultoꝝ fatuitas. Corª ſapiētis erudiet os eiꝰ: ⁊ᵇ labijs eius addet nes metalli: qͣrū vna pōderat marchā: alia librā: alia vnciā. ⁊ ſic de alijs. ⁊ lapides illi ponebāt̉ ī ſacculo. Eſt igr̄ ſenſus. Et oꝑa eiꝰ oēs lapides ſacculi.i. oꝑa dei fiūt cū debito pōdere ⁊ mēſura. Et hͦ mō d̓r Sapi. xi. Oīa diſpoſuiſti dn̄e ī pōdere. nu mero ⁊ mēſura. e Abhoīabiles regi.ſ. iuſto. f Qui agūt im pie. quia diſtorti ſūt ab eiꝰ mēte. g Qm̄ iuſticia fir mat̉ ſoliuꝫ. ſcꝫ re gni: qꝛ ſic̄ dic̄ auguſti. Amota iu ſticia qͥd alid̓ ſūt regna niſi latroci nia magna. h Volūtas regū ſcꝫ iuſtoꝝ. i Labia iuſta. in iudicibꝰ ab eo īſtitutꝭ. k Qui recta loqͥtur. diri get̉ a deo in finē debitū. Indi gnatio regis nūcij mortis. exemplū. iij. Reg. ij. de ſalomone qͥ indi gnatꝰ ꝯͣ Ioab ⁊ ſemei: mandauit eos occidi. m Et vir ſapiēs placabit eum. ſic̄ pꝫ de ioab. ij. Re gū. xiiij. qͥ ꝑ muli erē tecuitē placa uit irā dauid cōtra abſalon. o In hila. vult regis vita.ſ. illorū qui offender̄t: qꝛ ꝑ hͦ ē diſpoſitꝰ ad cōdonādū eis: iō ſequitur. o Et clemētia eiꝰ qͣſi īber ſerotinꝰ qꝛ ſic̄ īber ſerotinus eſt bonus ⁊ ſuauis terrenaſcētibꝰ: ſic clemētia regꝭ remiſſiōe īdigētibꝰ. p Poſſide ſapi. qꝛ auro melior ē. qͣꝫto aīe bōa corꝑalibꝰ p̄ferūt̉: ⁊ auro bn̄ com parat ſapīaꝫ q̄ eſt noticia de diuinis: ⁊ argēto prudētiā q̄ ē no ticia de hūanis. q Semita iuſtoꝝ. ⁊c. pꝫ ſnīa. r Cōtritiōeꝫ p̄cedit ſuꝑbia. ⁊c̄. hͦ pꝫ de abſalon qͥ pꝰ nimiā elationē in ſuꝑbiā ī quercū pēdēs fuit occiſus. ij. Reg. xviij. ⁊ de autiocho ſuꝑ biſſimo qͥa deo fuit ꝑcuſſus intm̄ ꝙ eiꝰ fetore grauabat̉ exercitus: ⁊ ī mōtibꝰ miſerabiliter ē mortuꝰ. ij. Macha. ix. s Meliꝰ eſt humi. cū mitibꝰ. ꝓpt̓ qd̓ dr̄ psͣ. lxxxiij. Elegi abiectꝰ eē in domo dei mei magꝭ qͣꝫ hītare in tabernaculis pctōꝝ. t Qui ſapiēs eſt corde. abſqꝫ tn̄ doctrina alioꝝ appellabit̉ pru dēs.i. denoīari pōt ab habitu ip̄m ꝑficiēte. u Et qͥ dul. eloqͥ. ita ꝙ cū ſapīa hītu exercet̉ in doctrine actu. x Maiora repe. qm̄ nō ſolū habebit aureā: ſꝫ etiā aureolā: q̄ debet̉ actui docen di: iō ſubdit̉. y Fons vite eruditio poſſidētis.i. erudire pote tis ꝑ ſapīaꝫ ſua ⁊ eloquētiā. ſic̄ em̄ riuuli deriuātur a fonte: ſic ſapīe deriuāt̉ ad alios ⁊ a tali doctore. z Doctrina ſtul. fatui. qꝛ de ſacco nō exit niſi qd̓ intꝰ hr̄. a Cor ſapiētis eru. os eiꝰ. dirigēs ip̄m in loquēdo. b Et labijs eiꝰ addet gratia. qͥa eloquētia ꝑ ſapīaꝫ directa efficit̉ magis gratioſa. c Fanus mellis cōpoſita ꝟba. qꝛ ſūt dulcia auri: ſic̄ fauꝰ mellis ori d Dulcedo aīe eſt ſanitas oſſiū.i. bona diſpoſitio ⁊ robur corporis qͥbꝰ exiſtētibꝰ aīa dulciter viuit in corꝑe. Pōt ēt exponi de robore ſpūali qd̓ ꝯſiſtit ī ꝟtutibꝰ intellectualibus ⁊ morali bus ī qͥbꝰ aīa delectat̉ tāqͣꝫ in ſuis ꝑfectionibꝰ. e Eſt via. ⁊c̄ exponit̉ vt. sͣ. xiiij. c. f Aīa laboratis.i. hō laborās eo modo
zum Hauptmenü