Liber Dēsᵐ putridꝰ ⁊ pes laſſꝰ qui ſꝑat ſuꝑ īfideli ī die āguſtie: ⁊ amittit palliū ī die frigoris. ace tūᵖ ī nitro: ꝗq cātat carmīa cordiʳ peſſimo. Sic̄ᵍ tinea veſtim̄to ⁊ vermis ligno: ita triſticia vi ri nocet cordi. Siᵗ eſurierit inimicꝰ tuꝰ ciba illū: ſi ſitit da ei a quā bibere: prunasᵐ enī ꝯgregabis ſuꝑ caput eiꝰ: ⁊ˣ dn̄s red det tibi. Uentꝰʸ aꝗlo diſſipat pluuias: ⁊ᶻ facies triſtis līguaꝫ 9 a detrahētē. Meliᵐ ē ſedere in āgulo dogmatis qͣꝫ cū muliere litigioſa ⁊ ī domo cōi. Aqͣᵇ fri gida aīe ſitiēti: ⁊ᶜ nūciꝰ bonꝰ d̓ terra lōgīqͣ. Fōsᵈ turbatꝰ pede ⁊ᵉ vena corrupta: iuſtꝰˣ cadēs corāᵍ īp̄io. Sic̄ʰ ꝗ mel multuꝫ comedit n̄ ē ei bonū: ſicⁱ ꝗ ſcrutator ē maieſtatis opprimet̉ᵏ a gl̓ia. Sic̄ˡ vrbs patens ⁊ abſqꝫ muroꝝ ābitu: ita vir ꝗ nō p̄t in loquēdo cohibere ſpm̄ ſuū. Uomōª Ca. xxvi. nix ī eſtate: ⁊ᵇ pluuie in meſſe: ſicᶜ idecēs ē ſtulto gloria frequētiā p̄cauēdo. i Ne qn̄ ſatiatꝰ.i. attediatꝰ ſuſpicās ꝙ tal̓ frequētia ſit ꝓ decipiēda vxore ſua vel filia. k Oderit te. qͥ pus diligebat te. Iaculū ⁊ gladiꝰ. ⁊c. i. ſic̄ iſta ſūt nociua illi ꝯͣ quē mittūtur: ſic teſtꝭ falſus illi ꝯͣ quē teſtificat̉. Sic̄ pꝫ d̓ teſtibꝰ falẜ ꝯͣ naboth. iij. Reg. xxij. m Dens putridꝰ ⁊ pes laſſus. qͥ faciūt dolorē magnuꝫ ī corꝑe. nͨ Qui ſperat ⁊ c. i. ſic īducit dolorem ſpes ſuꝑ īfideli ī die an guſtie qn̄ magꝭ indiget auxilio. iō ſubdit̉. Et amittit palliuꝫ in die frigorꝭ.i. tal̓ ſperās inanit̓ ſil̓is ē illi qͥ amit tit palliū tꝑe qͦ magꝭ ē nccium. p Acetū ī nitro. ē āt nitrū ſpēs q̄dā ſal̓ q̄ ꝑfuſa accto crepi tat ⁊ fumat ſic̄ calx viua ī aqͣ poſita. q Qui cantat carmina. id ē legꝭ ꝓph̓arū dicta. Cordi peſſimo.i. hoī obſtīato. qꝛ īde nō corrigit̉ ſꝫ magꝭ obſtinat̉: ⁊ iraſcit̉ ⁊ ad cōtumeli am ꝓuocat̉. s Sic tinea veſtimēto. iſte ꝟſus nō ē ī hebreo. pꝫ tn̄ ſn̄ia: qꝛ triſticia ē paſſio valde nociua ⁊ mortifi catina. t Si eſurierit inimicꝰ tuꝰ ciba illum. ⁊ c. i. ip̄ꝫ poſitū ī ncc̄ita te adiuua. u Prunaſ ignis cōgregab̓ ſuꝑ caput eiꝰ.i. īduces euꝫ ad pnīaꝫ d̓ malo qd̓ tibi fe cit ſeu facere attētauit x Et dn̄s reddet tibi. ſcꝫ mercedē ꝓ charitate ꝓ ximi. In hebreo hr̄. Et dn̄s pacificabit tibi ſcꝫ illū qͥ pͥus erat tibi inimicꝰ. y Vētꝰ aquilo diſſipat pluuias. hͦ videmꝰ ad ſenſuꝫ ī regione iſta. z Et fa. tri. lin. detra. ille em̄ qͥ faciē triſtē on̄dit eū ſilere fac̄: ẜm Ra. ſa. hͦ ē lr̄a. Vētꝰ aqͥlo creat pluuias. qꝛ ſic̄ vētꝰ auſtral̓ generat pluuias ꝟſꝰ ꝑtes aqͥlonares: ita aqͥlonarꝭ ꝟſꝰ ꝑtes auſtrales: vt vt hr̄. ij. metheo. et facies triſtꝭ līgua d̓trahēs.i. līgua d̓trahēſ ꝓuocat iras dei ꝯͣ ſe. a Meliꝰ ē ſedē ī āgl̓o. ⁊c. exponat̉ vt. sͣ. xxi. c. b Aqͣ frigida aīe ſitiēti.i. hoī ſitiēti ē ſupple valde delectabilis ⁊ ſil̓iter. c Nunciꝰ bonꝰ de terra lōgīqͣ. apportās bonū nūciū. d̉ Fons turba tus pede. qͥ ad horā ꝑdit pulcritudinē ex modica motiōe. e Et vena corrupta. q̄ an̄ corruptionē erat organū vite. ⁊ pꝰ corruptionē effi cit̉ magis ſignū mortꝭ. ſic ſupple f Iuſtꝰ cadēs.i. peccās. g Corā īpio. qꝛ diffamat eū multū ex caſu modico: ⁊ de feſtuca facit trabem. h Sic̄ qͥ mel comedit multū. ⁊c. qꝛ ꝑꝑ comeſtiōis exceſſū ī nauſeā ver tit̉. i Sic qͥ ſcrutator ē curioſus. ⁊ p̄ſūptuoſus volēs ſuo ītellectu diuīa metiri. k Opprimet̉ a gl̓ia.i. a diuine lucꝭ excellētia. Nā ſic̄ ex cellētia lucꝭ obtūdit oculū: ſic excellētia diuīe maieſtatꝭ excecat tal̓ inueſtigatorꝭ ītellectū: ⁊ ſic cadit ī errorē. Sicut vrbs patēs.i. ſic̄ in teriora tal̓ ciuitatꝭ patēt volētibꝰ īgredi: ſic ſecreta talis hoīs patent alijs: qꝛ ex abūdātia cordis os loqͥtur. ⁊ ſic tal̓ loqͣcitas apit cordis Uomō nix in eſtate. In prīcipio ca ſecreta. Cap̄. xxvi. pituli p̄cedētis on̄dit ꝙ gl̓ia ē ſapiētibꝰ exhibēda. hic ꝯſequēter on̄dit̉ ꝙ ē īſipiētibꝰ denegāda dicēs. a Quō nix ī eſtate. ē inde cēs: ſupple qꝛ ē ꝯͣ naturā tꝑis. b Et pluuie ī meſſe. qꝛ ſegētes peio rāt ⁊ ad corruptionē diſponūt. c. Sic idecēs eſt ſtulto gl̓ia.i. honor ī publico exhibēdꝰ. d̉ Nā ſicut auis. iſtud nā nō ē ī hebreo: ſꝫ abſo lute īcipit ꝟſus. Sicut auis ad alta trāſuolās: ⁊ neſcit̉ vbi dꝫ reſide re. e Et paſſer qͦlibꝫ vadēs.i. hīc ⁊ inde qͣſi ī īcertū volās. f Sic maledictū fruſtra ꝓlatū.i. ſine cā rōnabili. g In quēpiā ſuꝑueniet Nāᵈ ſic̄ auis ad alta trāſuolās ⁊ᵉ paſſer qͦ libet vadēs: ſicᵉ ma ledictū fruſtra ꝓlatū īᵍ quēpiā ſuꝑueniet. Flagellūʰ e qͥ ⁊ cha mꝰ aſino: ⁊ virga ī dorſo īprudētiū. neᵐ rn̄deas ſtulto iuxta ſtulticiā ſuaꝫ: neⁿ efficiaris ei ſimil̓. Rn̄de ſtulto iuxta ſtulticiā ſuā: neᵖ ſibi ſapiēs eē videa tur. Claudꝰq pedibꝰ ⁊ʳ iniꝗta tē bibēs quiˢ mittit verba ꝑ nū ciū ſtultū. Quōᵗ pulchras fruſtra hꝫ claudꝰ tibias: ſicᵘ indecēs ē ī ore ſtultoꝝ ꝑabola. Sicutˣ qui mittit lapidē ī aceruū mercurij: itaʸ qui tribuit īſipiēti honorē. Quōᶻ ſi ſpina naſca tur ī manu temulēti: ſicª ꝑabola īᵇ ore ſtultoꝝ. Iudiciūᶜ deter minat cās: ⁊ᵈ qui īponit ſtulto ſilētiū irasᶜ mitigat. Sicutᵗ canis ꝗ reuertit̉ ad vomitū ſuum ſic īprudēs qui iterat ſtulticiaꝫ ſuā. Uidiſtiᵍ hoīeꝫ ſapiētē ſibi videri: magisʰ illo ſpē habebit īſipiēs. Dic̄ piger leo ē in via: ⁊ leena ī itineribꝰ. Sic̄ᵏ oſtiuꝫ id ē ꝓferētē vel aliquē amicoꝝ eiꝰ: neſcit̉ tn̄ in quē determinate. In hebreo hr̄ ſic. maledictū fruſtra ꝓlatū nō veniet.ſ. ſuper illū ī quē ꝓfert̉: ſicut auis vagiuolās ad locū certū nō ꝟtit̉. h Flagellū eqͦ.ſ. īdomito. decēs ē. i Et ꝟga correctiōis. l In dorſo prudētiū. qꝛ ⁊ ſi nō corrigāt̉ alij tn̄ terrētur. m Ne rn̄deas ſtulto iu xta ſtulticiā ſuā. id eſt ne rn̄deas ſtulte. ſicut ſtulte locutꝰ ē. n Ne efficiarꝭ. ⁊c. q. d. ſic em̄ eſſes ſibi ſi milis ī ſtulticia. o Rn̄de ſtulto iuxta ſtulticiā ſuā. id ē ſuā ſtulticiā rōnabil̓r declara do. p Ne ſibi ſapiēs videatur q. d. ꝑ hͦ ſua pręſūptio ꝯfundet̉ ⁊ alij ab eiꝰ imitatiōe retrahent̉ ⁊ ſic hͨ p̄poſitio iuxta aliter ⁊ ali ter accipit̉ in primo verſu ⁊ ſcd̓o. Claudꝰ pedi bus. qͥ patit̉ defectū in greſſu. r Et iniqͥtatē bibēs.i. potuꝫ ſibi nociuū. ſ Qui mittit ꝟba ꝑ nūciū ſtultū.i. tal̓ ē p̄dictis ſil̓is: qͥa ſtultꝰ nūciꝰ prouocat eū ad quē mittit̉ ad iraꝫ: ⁊ ſic negociū peioratur. t Quō pulcras fruſtra hꝫ claudus tybi as. qꝛ indecēter ī cedit. u Sic in decens eſt in ore ſtultoꝝ ꝑabola.i. doctrina. qꝛ indecēter docet. x Sicut qͥ mittit lapidē ī aceruū mercurij.i. ad edificādū templū ī honore huiꝰ ydoli. y Ita qͥ tribuit īſipiēti honorē: qꝛ vterqꝫ honor ꝑdit̉. Alio mō exponit̉ ītelligēdo ꝑ mercurij acer uū cōpotū. eo ꝙ mercuriꝰ apud gētiles d̓r rōcinatiōis d̓s. rōcinatio ꝟo cōpotꝰ d̓r ī qͦ ātiqͥtꝰ vtebāt̉ hoīes lapill̓ ſic̄ mō dena rijs plūbeis vel ſtanneis: ⁊ frequēter ille denariꝰ qͥ ponit̉ pro vno ſolido amouet̉ de loco ſuo ⁊ ponit̉ ꝓ vna libra vel ꝓ vigīti: vel ꝓ cētū: ⁊ ſic īſipiēs qͥ dꝫ eē in īfimo loco ponit̉ aliquā do ī ſtatu valde honorabili: ⁊ ē ī magna hoīm reputatiōe: qͣꝫ uis ī ſe nō plꝰ valeat qͣꝫ an̄: ſicut nec denariꝰ ꝓ cētū libris poſi tꝰ plꝰ valet ī ſe qͣꝫ poſitꝰ ꝓ vno ſolido vl̓ denario: ẜm hebreos hͦ ē lr̄a. ſicut qͥ mittit lapidē ī palma funde. q̄ ē latitudo exiſtēs ī funde medio vbi ponit̉ lapis vt mittat̉ ī altū cōtra naturam lapidis: cuiꝰ ē eē deorſuꝫ: ita honor exhibitꝰ īſipiēti ē ꝯͣ rōnem cū exhibēdꝰ ſit ſoli ſapiēti. z Quō ſi ſpina naſcat̉ ī manu temulēti.i. ebrij. a Sic ꝑabola.i. doctrina. b In ore ſtultoꝝ. ſic̄ em̄ ebriꝰ habēs ſpinam ī manu pūgit ſe ⁊ alios: ſic ſtultꝰ docēs vel p̄dicās. c Iudiciū determinat cās.i. p̄ſcidit lites. d Et qͥ īponit ſtulto ſilētiū. cuiꝰ loqͣcitas eſt cau ſa rixarū. e Iras mitigat. qꝛ remota cā remouet̉ effectꝰ. f Sic̄ canis. ⁊c. eſt ab. ſic īpru. qͥ iterat ſtul. ſuā. ⁊ ītelligit̉ hͦ de malicia ſeu ſtulticia magna q̄ reddit hoīeꝫ deo ⁊ hoībꝰ abhoī nabilē: nō de leui ſeu ꝑua qͥ ēt iuſtis aliqn̄ accidit: ſic̄ dictū ē. s. xx. c. Septies cadet iuſtꝰ ⁊ reſurget. g Uidiſti hoīem ſapi entē ſibi videri. cū tn̄ nō ſit vel plꝰ qͣꝫ ſit. h Magis illo ſpem boni habebit inſipi.i. ſuā īſipiētiā cognoſcēs. qꝛ ē diſpō quedā
zum Hauptmenü