Eccleſiaſtes riā. Inˣ pigritijs hūiliabit̉ cō tignatio: ⁊ʳ in īfirmitate manu um ꝑſtillabitᶻ domꝰ. Inª riſu faciūtᵇ panē ⁊ vinū: vt epulent̉ bibētes. Et pecūie obediunt oīa. Inᶜ cogitatiōe tua regi nō detrahas: ⁊ᵇ ī ſecreto cubiculi tui nō maledixerisᶜ diuiti: qꝛᵗ ⁊ aues celi portabūtᵍ vocē tuaꝫ: ⁊ʰ ꝗ habēt pēnas ānūciabunt Capl̓m. xj. ſnīaꝫ. Itteª panē tuū ſuꝑ trāſeūtes aqͣs: qꝛ pꝰ tꝑa multa īuenies illū. Daᶜ ꝑtes ſe ptē necnon ⁊ octo: qꝛᵈ ignoras ꝗd futurū ſit mali ſuꝑ terrā. ſi replete fuerīt nubes: vmbremˢ ſuꝑ terrā effundēt. Siᵍ cecide rit lignū adʰ auſtruꝫ aūt ad ag lonem: ī qͦcūqꝫ loco ceciderit: ibiᵗ erit. Quiꝰ obſeruat ventū cōſequētia: qꝛ vt p̄dictū ē hoīes ex hͦ efficiūtur earnales: ⁊ maxi me pͥncipes. ⁊ ex hoc ſequit̉ pigritia circa bōa oꝑa: ex qͣ dimittunt̉ peiorari edificia: ⁊ hͦ eſt qd̓ d̓r. x In pigritijs hūiliabit̉ ꝯtignatio.i. ſūmitas edificioꝝ ī qͣ cōiūgunt̉ tigna: qꝛ diſpoEt in infirmitate manuū.i. ī remiſſione manit̉ ad caſuꝫ. y nuū a bonis ope ribꝰ. 3 Perſtillabit do mꝰ. pluuijs ⁊ niuibꝰ ītra cadētibꝰ. ſcd̓o ex carna litate pͥncipū ſeqͥtur ꝙ volūt ha bere magnaꝫ familiā ⁊ ſplēdidā menſam: iō dicit̉ a In riſu.i. in le ticia īepta. b Faciūt paneꝫ ⁊ vinū.i. diſponūt ſuꝑ mēſaꝫ. hͦ em̄ ꝟbū facere in he breo aliqn̄ accipit̉ ꝓ diſponere vn̄ Deūt̓. xxi. d̓r de muliere gētili accipiēda ī mr̄imonium a iudeo ꝙ radet ceſarieꝫ ⁊ circūcidet vngues ſuos. in he breo hr̄. faciet vn gues ſuos.i. com ponet. ⁊ eodem mō accipit̉ hic. ⁊ qꝛ ad magnā familiā ⁊ amplam mēſaꝫ indigēt multa pecūia: inde ſeqͥtur ꝙͣ ſubuertūt iudiciuꝫ ꝓpt̓ diuitū mūera: iō ſeqͥt̉. Et pecunie obediūt oīa. c In cogitatiōe. h̓ remouet qͦddā ꝑiculū. Ex hͦ em̄ ꝙ dicit de malo regi mine regis ⁊ pͥncipū poſſet aliqͥs ꝓrūꝑe in ꝟba ꝯͣ famā ipſoꝝ. iō ꝓhibet hoc tanqͣꝫ ꝑiculoſuꝫ di. c In cogitatiōe tua regi ne detrahas. illa em̄ q̄ in cogitatōe reuoluūt̉. de facili verbo ꝓferūt̉ etiā p̄ter intētionē ꝓferētis. d Et in ſecreto cubiculi tui. vbi credis a nullo audiri. e Ne maledixeris diuiti. qꝛ p̄t p̄ter ſcitū tuū audiri ab aliqͦ ⁊ reportari: iō ſubdit̉. Quia ⁊ aues celi.i. relatores ꝟboꝝ qͥ dicūtur aues celi: h̓ eo mō loquēdi qͦ demones dicūt̉ aues celi ī ꝑabola ſeminātꝭ. mat. xiij. g Portabūt vocē tuā. ad tuā accuſationē. h Et qͥ bn̄t pēnas.i. qͥcūqꝫ relator verboꝝ velox ad talia referēdū: ⁊ ē repetitio eiuſdē ſnīe ad maiorē affirmationē. i Annūciabūt ſnīaꝫ.i. verba tua ad tuā cōdemnationē. vel ꝑ habētē pēnas ītelligit̉ malꝰ iudex qͥ nimis velox ē ad ꝓferēdū ꝯͣ ſimplices de Capl̓m. xi. facili loquēs durā ſnīaꝫ. Itte panē tuū. Suꝑiꝰ ſalomō induxit ad oꝑa ꝟtutū generaliter. hic cōſequēter inducit ad oꝑa miſcd̓ie ſpecialit̓: qꝛ ſpeciali mō faciūt ad cōſecutionē btītudīs future ẜm qd̓ d̓r math̓. xxv. Uenite bn̄dicti patris mei poſſidete ꝑatū vobis regnū a cōſtitutiōe mūdi. Eſuriui em̄ ⁊ dediſtis mihi māducare. ⁊c. Et diuidit̉ in tres ꝑtes: qꝛ pͥmo īducit ad opꝰ pietatꝭ. ſecun do ad accelerationē huiꝰ oꝑis. ibi. māe ſemīa. tertio infert ꝯclu ſionē ſue intētiōis. ibi. Letare ergo. Prīa in duas: qꝛ pͥmo īducit ad pietatꝭ actū. ſcd̓o remouet īpedimētū. ibi. qͥ obſeruat ven tū. Circa pͥmū dicit. a Mitte panē tuū. ſuꝑ trāſeūtes aqͣs largiēdo cibū ⁊ potū īdigētibꝰ. ⁊ maxīe peregrinis trāſeūtibꝰ qͥ dicūt̉ hic aq̄ eo mō loquēdi qͦ d̓r Apo. xvij. Aq̄ multe ppl̓i ml̓ ti. ⁊ a q̄ trāſeūtes: qꝛ ꝑegrini trāſeūt ad terrā ſuā ſic̄ aq̄ ad mare b Quia pꝰ multa tꝑa īuenies illū. recipiēdo inde mercedē nō ſolū in futuro: ſꝫ ēt aliqn̄ in pn̄ti. ſic̄ iethro vocauit moyſen ad comedēdū panē: credēs eū eē egyptiū ꝑegrinū. Exo. ij. ⁊ ex hoc poſtea receptꝰ eſt in ppl̓o iſrael: ⁊ vt filij ſui haberēt ꝑtē in t̓ra ꝓmiſſiōis: qꝛ pietas ad oīa valet ꝓmiſſionē habēs vite q̄ nūc nō ſemīat: ⁊ⁱ ꝗ ꝯſiderat nubes nūqͣꝫᵐ metꝫ. Quōⁿ ignoras qͥ ſit via ſpūs: ⁊ᵈ qͣ rōne cōpingā turᵖ oſſaq īʳ vētre p̄gnātis: ſic neſcis oꝑa dei: ꝗ fabricator eſt oīm. Hāeᶜ ſemīa ſemē tuū: ⁊ veſꝑe neˣ ceſſet manꝰ tua: ga neſcis ꝗd magis oriat̉ hoc aūt illud: ⁊ᶻ ſi vtrūqꝫ ſil̓: meliꝰᶻ erit Dulceª lumē ⁊ delectabile eſt 5 oculis videre ſoleꝫ.? Siᵇ annis multis vixerit hō ⁊ ī his oībus letꝰ fuerit: memīſſeᶜ dꝫ tenebro ſi tꝑis ⁊ᵈ dierū multoꝝ: ꝗ cū ve nerint vanitatis arguūtur p̄terita. Letareª ergo iuuenis in adoleſcētia tua: ⁊ in bono ſit cor tuū ī diebꝰ iuuētutis tue: ⁊ᵇ am bula in vijs cordis tui: ⁊ᵉ in introitu oculoꝝ tuoꝝ: ⁊ᵈ ſcito ꝙ ꝓ oībus his adducet te deꝰ in eſt ⁊ future.i. ad Thimo. iiij. cDa ꝑ̄tes ſeptē ⁊c. i. abūdant̓ da de bonis tuis indigētibꝰ. d Quia igno. qͥd futurū ſit mali ſuꝑ terrā.i. ī vita pn̄ti. ⁊ ab illo liberari poteris ꝑ oꝑa pietatꝭ īpēſa īdigetibꝰ: qꝛ ſic̄ p̄dictū ē pietas nō ſolū hꝫ ꝓmiſſione vite future: ſꝫ ⁊ pn̄tꝭ. Uel aliter p̄t exponi: qꝛ ignoras qͥd futurū ſit mali ſuꝑ terrā. q. d. forte eueniet mortalitas hoīm ꝑ peſtilētiam aut gladiū in qͣ tolleris de vita pn̄ti: ⁊ tūc oꝑa pi etatꝭ valebūt tibi: qꝛ ſo la pietas comes ē defū ctoꝝ: vt dicit augꝰ. Ad hoc ēt inducit exēplum ſenſibile. di. e Si replete fuerit nu bes. exalatiōibꝰ humidis. Imbrē ſuꝑ terrā effundent. q. d. ſic hoīes diuitias hn̄tes dn̄t eaſ refundere indigētibus Ad hoc etiā induc̄ motiuū ex hoīs ſtatu poſt mortē: qꝛ tūc ceſſat meritū ⁊ demeritū: iō dic̄. g Si ceciderit lignum id ē hō qͥ d̓r arbor euerſa a ph̓is. vn̄. ij. de aīa dicit ph̓s. ꝙ radices in arboribꝰ ſūt. fil̓es ori in hoībꝰ qm̄ ꝑ illas accipit̉ arboris nutrimētū. d̓r ergo lignū cader̄ qn̄ hō ꝑ mortē abſcīditur a ſtatu pn̄tis vite. h Ad auſtrum aut ad aqͥlonē.i. ad ꝑtē electo rū vel reproboꝝ q̄ noīe aqͥlonis deſignat̉. eo ꝙ d̓r Iere. i. c. Ab aqͥlone pādet̉ om̄e malū. i Ibi erit.i. īmutabilit̓ remanebit. ꝑꝑ qd̓ in vita pn̄ti dꝫ hō de oꝑbꝰ pietatꝭ ſolicitari qͣꝫdiu p̄t mereri. k Qui obſeruat. h̓ remouet qͦddā īpedimētū. īpedit̉ em̄ hō ab oꝑbꝰ pietat̉ ex nimia dilatiōe cogitās ꝙ veniet tp̄s magis opportunū ad diſtribuendū pauꝑibꝰ bona ſua: ⁊ interī auferūt̉ ei boa vel ēt vita: ⁊ ſic ꝑ uat̉ ītēto: ⁊ hͦ eſt qd̓ dic̄ ꝑ ſil̓e. k Qui obẜuat vētū nō ſemīat. qꝛ raro vel nūqͣꝫ ē aer ſine vēto aliqͦ. i Et qͥ ꝯſiderat nubes. dimittēs metere ꝑꝑ apparētiā nubiū. m Nūqͣꝫ metet. qꝛ raro cōtīgit ꝙ aer ſit ſine nubibꝰ: ⁊ ī tali dilatiōe aliqn̄ irruūt hoſtes terrenaſcētia ſibi colligētes: remanētia deuaſtātes. Scd̓m īpedimētū ꝓuenit ex eſtīatiōe lōgitudīs vite ꝓpͥe: ⁊ ſic īpedit̉ hō ab oꝑbꝰ pietatꝭ: qꝛ credit ſe indigere ī futuro bōis ſuis. hͦ remouet̉ cū d̓r. n Quō ignoras q̄ ſit via ſpūs.i. ꝑ quē modū aīa īfūdit̉ corꝑi. o Et qͣ rōne.i. ꝑ quē mo dū. p Cōpīgāt̉.i. formēt̉. q Oſſa.ſ. pueri. r In vetre mr̄is iſta em̄ ſūt total̓r occl̓ta nob̓. s Sic neſqͥ oꝑa dei. qꝛ ſtatī p̄t te tolle de vita pn̄ti. ꝑꝑ qd̓ Lu. xij. d̓r: diuiti diu viuere ſperāti. ſtulte hac nocte repetēt aīaꝫ tuā a te: q̄ āt ꝯgregaſti cuiꝰ erūt. t Māe. poſtqͣꝫ ſalomō īduxit ad pietatꝭ exercitiū. h̓ ꝯn̄r īduc̄ ad huiꝰ exercitij feſtinū pͥncipiū ⁊ ēt ꝓfectū ꝯtinuū dicēs. t Māe ſemīa ſemē tuū.i. pietatꝭ oꝑa īcipe a tꝑe iuuētutꝭ. u Et veſꝑe.i. ī ſenectute ī qͣ ſolēt hoīes fieri tenaces. x Ne ceſ. ma. tua. facere pietatꝭ oꝑa. y Qꝛ neſqͥ qͥd ma gis oriat̉.i. d̓o acceptiꝰ efficiat̉. z Et ſi vtrūqꝫ ſil̓.i. eqͣl̓r d̓o acceptū. z Meliꝰ erit. ī fructu p̄mij. a Dulce lumē. h̓ remouet̉ huiꝰ accelerati onis qͦddā īpedimētū. qd̓ ꝓcedit ex ꝯſideratiōe vite pn̄tꝭ tm̄. ⁊ ſic īpe dit̉ hō ab oꝑbꝰ pietatꝭ: qꝛ n̄ ꝯſiderat tp̄s ſue mort̓ꝭ: iō d̓r. a Dul. lumē ⁊c i. delectabile ē hoī ꝑfrui vita pn̄ti: ſꝫ qꝛ cū hͦ dꝫ d̓ morte cogitar̄ iō ſubdit̉. b Si an. ml̓iꝭ vi. hō. ⁊ in ꝓſperitate. tn̄. c Memīſſe dꝫ tene. tꝑis.i. mortꝭ. qd̓ tp̄s vocat̉ nox frequēt̓ ī ſcript̉a. d Et die. mul toꝝ.i. tꝑis pꝰ mortē qd̓ n̄ hēbit finē. e Qui cū ve. vani. arg. p̄terita. i. hꝰ vite delectabilia q̄ ꝑtrāſierūt vt vmbra. a Letare gͦ. h̓ īfert̉ ītē ta ꝯcl̓o.ſ. ꝙ hō ex ꝯſideratiōe diuī iudicij dꝫ a mal̓ retrahi. ⁊ ī bonis exerceri. dic̄ igr̄. a Letare gͦ iuuenis. ⁊ ẜꝫ heb̓. ē ironica locutio: ſicut aliqn̄ pr̄ dic̄ filio. vade ad tabernā ⁊ bibe ⁊ lude. q. d. poſtea dolebiſ ⁊ hͦ pꝫ ex ſequētibꝰ cū d̓r. b Et ābu. ī vijs cordis tui.i. ẜꝫ modū tue
zum Hauptmenü