Zacharie et qͥbꝰ pōt legēs de alijs aliqͥd eſtimare. Dicūt em̄ ī libro qͥ dr̄ cābedrin. vbi agit̉ de teſtibꝰ. ꝙ cū aliqͥ teſtes teſtāt̉ falſū ꝯͣ ꝓxi mū ſic ꝙ ſi nō ꝯſtaret de falſitate eoꝝ corā iudice. ꝓximꝰ occide ret̉ ꝑ iuſticiā: ꝙ tūc ſi ꝓximꝰ fuerit occiſus ꝑ falſa teſtīonia pre dictoꝝ n̄ ſūt occidēdi teſtes ſꝫ ſi reꝑta fuerit falſitas eoꝝ ꝑ iudices anqͣꝫ occideret̉ reus: tūc occidēdi ſūt teſtes falſi. ⁊ hͦ nitūt̉ ꝓ pate ꝑ lr̄aꝫ Deūt̓. xix. vbi dr̄. Si ſteterit teſtis mēdax ꝯͣ hoīem ⁊c̄. ⁊ īfra. Cūqꝫ diligētiſſime ꝑſcrutātes īuenerīt falſū teſtē dixiſ ſe ꝯͣ frēm ſuū mēdaciū reddēt ei ſic̄ frīſuo facere cogitauit. Hec ī lr̄a. Ex qua arguūt ꝙ reddēdū ē falſo teſti ſic̄ facere cogitauit: nō aūt reddēdū ē ei ſic̄ fec̄. ⁊ iō ſi cogitauit tm̄ ⁊ n̄ fecit: dicūt ꝙ occidēdꝰ ē teſtis falſus ſꝫ ſi nō ſolū cogitauit. ſꝫ ēt fec̄ ſic ꝙ occi ſus fuit ille ꝯͣ quē mēdaciū teſtatꝰ ē tūc nō eſt occidēdꝰ teſtis fal ſus. Ex qͦ pōt lector ꝯſiderare quāta ſit īſania fabricātiū hāc do ctrinā: qͥ aſſerūt maiorē penā deberi cogitāti aliqd̓ malū tm̄ ſeu loquēti qͣꝫ cogitāti ⁊ loq̄nti ⁊ explēti: cū tn̄ a fortiori pn̄t ꝯͣriū d̓ ducere. qꝛ ſi cogitāti tm̄ ⁊ loquēti pena taliōis debet̉: ml̓tomag cogitāti loquēti ⁊ explēti: p̄ſertī cū ī eodē loco ſcpͥtura de hmoi teſte falſo dic̄. Nō miẜeberis eiꝰ: ſꝫ aīaꝫ ꝓ aīa: oculū ꝓ oculo ⁊c̄. Ex qͦ ptꝫ manifeſte ꝙ ſi ꝑ falſū teſtimoniū ꝓximꝰ ꝑdidit oculū. ꝙ falſus teſtis dꝫ pati ſil̓r. Itē ī libro cāhedrin vbi de homicidijs agit̉ determināt ꝙ crimē homicidij dꝫ diffiniri ꝑ certū nūerū iudicū qͥ dr̄ Cāhedrī: ꝙ ſi nō fuerīt ꝯcordes ī ꝯdēnādo vel liberādo reū. ſic̄ ꝯtīgit ī multꝭ cauſis int̓ iudices ꝙ tūc ſtabit̉ iu dicio maioris ꝑtis: ſic ꝙ ſi maior ꝑs ꝯdēnauerit reū: tūc reꝰ ē oc cidēdꝰ ⁊ ecōtra. Dicūt tn̄ ibidē ꝙ ſi oēs cāhedrin ſcꝫ iudices or dinarij ꝯcordit̉ ꝯdēnauerint reū ad mortē ꝙ ī illo caſu reꝰ ē libe tādꝰ. Ad qd̓ arguūt de qͦdā textu friuole ſic̄ ī precedēti. Ex qͦ hr̄ maxima īſania p̄dictoꝝ hͦ thalmud fabricātiū qͥ maiorē auctori tatē dāt ꝑti qͣꝫ toti ꝯtra illd̓ pͥncipiū īdemōſtrabile.ſ. ꝙ totū ſua ꝑte ē maiꝰ. Itē determināt ī libro qͥ dr̄ babainecia: ꝙ ſi aliqͥs īuenit rē a ꝓxīo ſuo ꝑditā ī loco vbi rōnabilit̓ p̄ſumēdū ē ꝙ dn̄s illiꝰ rei deſꝑat de recuꝑatiōe eiꝰ. vtputa cū ꝑdit eā ī loco ī qͦ con currit magna ml̓titudo hoīm ⁊ hmōi. ꝙ tūc īuētor nō tenet̉ reſtitucre rē īuētā dn̄o ſuo cū tn̄ lr̄a gn̄al̓r mādat reſtitui res ꝑditas diligēt̓ Deūt̓. xxij. Etiā ex dictamīe natural̓ rōis q̄ dictat. Qd̓ tibi n̄ vis fieri alteri face̓ noli. tal̓ reſtitutio ē faciēda. Cōtra alie nigenas hn̄t ēt iura iniqͥſſima: d̓termināt eī ꝙ ſi corā aliqͦ iudice hebreo gētilis ſeu paganꝰ ꝯtēdat ī iudicio cū aliqͦ iudeo ꝙ tūc ſi iudex ꝑ aliquā legē iudaicā poſſꝫ iudeuꝫ liberare ſeu ei fauere ꝙ faciat dicēdo. Iſta ē lex nr̄a. Si aūt hͦ nō poſſet niſi ꝑ leges paganoꝝ tūc iudicet eū ẜm leges paganoꝝ dicēdo. Hec ē lex ve ſtra. Si aūt nec ſic nec ſic poſſet iudeo fauere: dicūt ꝙ tūc iudex dꝫ querere cauillatiōes talit̓ ꝙ nūqͣꝫ ſnīam ferat ꝯtra iudeū in cauſis gētiliū. Itē qd̓ deteriꝰ ē determināt ꝙ ſic̄ bonuꝫ ē vt hō ꝯterat caput ẜpētis quātūcūqꝫ ẜpens ſit pulcer: ſic bonū ē occi dere gētilē ſeu paganū quātūcūqꝫ bonꝰ videat̉. hͦ ius tn̄ nō exequūt̉ ꝓpt̓ timorē ꝑiculi. quāta ſit iniqͥtas huiꝰ iuris ſatꝭ notū ē de ſe. ⁊ repugͣt ēt manifeſte iuri diuino. In decalogo em̄ homici diū ꝓhibet̉ ſimpl̓r ſeu īdifferent̓ nō excipiēdo gētiles nec paga nos. Itē Gen̄. ix. Quicūqꝫ effuderit humanū ſāguinē fūdet̉ ſā guīs eiꝰ. ad imaginē quippe dei fcūs ē hō. Cōſtat āt ꝙ quilibꝫ bo fcūs ē ad imaginē dei ſiue hebreꝰ ſiue gentil̓. De īpietate ꝟo buiꝰ doctrīe erga diuinū honorē ⁊ reuerētiā pꝫ ex his que dicta fuerūt ī additiōe ſupradicta.ſ. Eſaie. xxxiiij. ca. vbi inter alia di ctū fuit ꝙ ipſi aſſerūt in libro qui dicitur. Barahoth. al̓s bampōt ꝙ deꝰ ī certꝭ tꝑibꝰ dolēs de deſtructōe hierl̓m ⁊ diſꝑſiōe po puli iſrl̓itici dic̄. Ue mihi qꝛ d̓ſtruxi ciuitatē meā ⁊ ꝯbuſſi tēplū meū ⁊ trāſmigrare feci filios meos int̓ natōes: qd̓ maxīe inſanū e. Ut eī miẜia ſignificat q̄ nullo mō attribuēda ē deo nec plane nec metaphorice: miẜia ei nedū deo ſꝫ nec ēt btīs attribuit̉. Erga pentes ꝟo pꝫ īpietas eoꝝ ꝑ hͦ qd̓ dr̄ Math̓. xv. c. Munꝰ qd̓ tūqꝫ ē ex me ꝓderit tibi ⁊c̄. vbi xp̄s ꝯfutat phariſeos d̓ īhonofatiōe ꝑentū ꝓpt̓ ſuas traditiōes. vt ibidē ī additiōe ſufficiēter ſuit̉ expoſitū. Ex quibꝰ ⁊ alijs qͣꝫ plurimis q̄ valde difficile eſſꝫ tnarrare ī hmōi doctrīa ꝯtēt̓ d̓ phariſeis ⁊ ſcribis qui mēdacit̓̉ ea finxer̄t ⁊ ꝓpͥe ꝟificat̉ illd̓ hiere. viij. Quō dicitꝭ ſapientes ſumus ⁊ lex dn̄i nobiſcū ē. Vere mēdaciū ē oꝑatꝰ ſtilꝰ mēdax ſcri baꝝ Et ad īſinuādū cāꝫ ſue tāte īſanie ſubdit. Verbū dn̄i ꝓiece fut ⁊ ſapīa nulla ē ī eis. Nā poſtqͣꝫ ꝟbū dn̄i.ſ. filiū dei ꝓiecerūt ltm̄ caruerūt ꝟa ſapīa ꝙ ad hmōi nephādā doctrinā ī ſcpͥtꝭ pouedamō p̄dicto ꝓceſſer̄t. Si āt obijciat̉ ꝯtra p̄dicta d̓ hͦ qd̓ doCapitulū. vj. Tª ꝯuerſus ſuꝫ ⁊ leuaui oculos meos: ⁊ᵇ vidi: ⁊ ecce qͣtuor qͣdrige: egrediētesᵈ de medio duoꝝ motiū: ⁊ mōtes: mō minꝰ dic̄ Math̓. xxiij. c. Suꝑ cathedrā moyſi ſederūt phariſei ⁊ ſcribe quicquid dixerīt vob̓ facite. ex qͦ videt̉ ꝙ doctrīa eoꝝ ſana erat ex qͦ erat oꝑe adīplēda. Dicēdū ꝙ illd̓ ꝟbū dn̄i ītelligit̉ d̓ doctrīa moſai ce legꝭ inqͣꝫtū eā nō excedebāt nec putabāt ꝑ eoꝝ traditiōes. nō āt d̓ le ge ſcd̓a ꝑ eos ficta: vt ſupra dictū ē. vn̄ notat̉ dixit. ſuꝑ cathedrā moy ſi. vt deſigͣret qd̓ loquit̉ d̓ doctrnia ī lege moſai ca ꝯtēta. ſequit̉ ī lr̄a Et ecce talētū plūbi porta bat̉ ⁊c̄. vſqꝫ ibi. In os eiꝰ. Ad qd̓ ſciēdū qd̓ hͨ doctrina thalmudica a phariſeis īuēta ſeu ſcpͥta nō ſolū ī ſnīa hꝫ magnos defectꝰ: vt dictū ē ſꝫ etiā ī mō tradēdi. ⁊ hͦ dupl̓r. Uno mō qꝛ valde obſcure ⁊ obfuſcate tradit ea q̄ ibi ꝯtinēt̉. vn̄ qͥdā de ip̄a dicebat ītelligēdū eē illd̓ qd̓dr̄ in pſalmo. Collocauit me ī obſcuris ſicut mortuos ſcl̓i. Scd̓o qꝛ rōes ⁊ motiua ſua vt pl̓imū ſūt īualida ⁊ īfirma. ꝓut hr̄ ex ſupradictꝭ eoꝝ argumētꝭ. ⁊ iō ad on̄dēdū pͥmū dic̄ ꝓph̓a. Ecce talētū plūbi portabat̉ ⁊ īfra. Miſit maſſā plūbeā ī os eiꝰ. q. d. ſic obſcure ⁊ obfuſcate loquit̉ ac ſi haberet magnū pōdꝰ plūbi ī ore. Scd̓m āt on̄dit dicēs ꝙ mulier ſe debat ī medio āphore. ⁊ infra. Et ꝓiecit eā ī medio eiꝰ. ꝑ qd̓ deſignat̉ ꝙ eiꝰ rōes ⁊ motiua q̄ ſūt media ex qͥbꝰ deducūt̉ ꝯcluſiōēs ſūt īfirma ⁊ īualida ſic̄ mulier detēta ⁊ ꝓiecta. ſequit̉. Et leuaui ocl̓os meos ⁊ vi di. ⁊ ecce due mulieres ⁊c̄. Pro qͦ ſciēdū ꝙ ꝑ iſtas d̓ uas mulieres ītel ligūt̉ p̄dicte due expoſitiōes quaꝝ q̄libꝫ dr̄ thalmud. qd̓ intelligit̉ per āphorā mō p̄dicto q̄ qͥdē ml̓ieres dicūt̉. Egrediētes.ſ. de tēplo. qꝛ ibi habuit pͥmordiū hec doctrīa. vt dictū ē. dr̄ at ꝙ hēbāt alas qͣſi milui. Miluꝰ āt ē auis fraudulēta ⁊ rapax īpotētiū qd̓ ꝑtinet ad hāc doctri nā q̄ hoīes ībecilles ī potentia ītellectiua fraudulent̓ decipit. Dr̄ āt ꝙ leuauerūt āphorā int̓ terrā ⁊ celū. Nā vt dr̄ ī glo. Qd̓ int̉ celū ⁊ terra ima deſerit ⁊ ad ſuꝑna mīme ꝑtīgit ⁊ ſic doctrīa pharizaica ꝑ inaneꝫ gl̓iaꝫ mētē eleuat. vt ꝓxīos qͣi deſpiciēs deſerat: nec tn̄ ſūma ꝑtingere valet. ⁊ ſequit̉ ī lr̄a. Et dixi ad āgelū. Quo iſte deferūt āphorā ⁊c̄. vſqꝫ ad finē capi. ꝑ qd̓ on̄dit̉ ꝙ hͦ thalmudica ⁊ pharizaica doctrīa fuit ſtabilita ī t̓ra babylōis q̄ ē terra ſēnaar: vbi taqͣꝫ ſuꝑ baſeꝫ ſuā qͥeſcit Thalmud em̄ lꝫ duplex ſit: vt dictū ē: babylōicū tn̄ ē pͥncipaliꝰ ⁊ maio ris auctoritatꝭ: tāqͣꝫ ab oībꝰ hebreis vniuerſalit̓ approbatū. vt dictū ē. Et notādū ꝙ iudei qͥ fepe ī ſuis ſcpͥturꝭ ꝓph̓ant neſcientes exponūt iſtd̓ ꝟbū. Ecce due mulieres de duobꝰ vicijs qͥbꝰ phariſei erāt maxīe īplicati: quoꝝ vnū dicūt eē ypocriſim. alid̓ ꝟo elationē ſeu ſuꝑbiā mē tis. De qͥbꝰ q̄dē duobꝰ vicijs ꝯfutabat eos xp̄s ī euāgelio. d̓ hypocri ſi em̄ Math̓. xxiij. c. Ue vob̓ ſcribe ⁊ pharizei hypocrite ⁊c̄. Et ſic ē in multꝭ alijs locis de elatiōe ſeu ſuꝑbia mētis. Luc̄. xviij. c. vbi dr̄. Duo hoīes aſcēderūt tēplū: vnꝰ phariſeꝰ ⁊c̄. vbi phariſeos īcrepat tāqͣꝫ cō fidētes d̓ ſua iuſticia ⁊ alios ſꝑnētes: ⁊ ſic notāt̉ d̓ elatiōe ſuꝑbamētꝭ Un̄ ibidē ꝯcludit. Qui ſe exaltat humiliabit̉. Replica. N capl̓o. v. zacharie. vbi poſtil. exponit adlr̄aꝫ viſiōes ibi ꝯtētas ẜm ītētionē gloſe ordinarie Burg. derelicta glo. quā ꝯtra poſtill̓. grādipēdere ꝯſueuit mira imaginat̉ d thalmudicis libris. d̓ qͥbꝰ h̓ fac̄ lōgū tractatū q̄ qꝛ fidei fauēt ⁊ traditiōes ꝯtra legē reprobant nō reij cio. ſꝫ ſolū ad eiꝰ obiectiōes ꝯtra poſtil. veriꝰ ꝯtra gloſā dico. Cū.n. pͦ arguit ꝙ nō vident̉ ꝯgrue tradi ſub figuris ⁊ enigmatibꝰ obſcuris q̄ traſierūt ī p̄t̓itū. Dico ꝙ ī multꝭ ſacre ſcripture paſſibꝰ p̄terita tradūt̉ obſcure ſic̄ moyſes ī Gen̄. Nathā ꝓph̓a p̄teritū pctm̄ dauid ſb̓ metaphora diuitis ⁊ pauꝑis ⁊ ouicule tractauit. vt pꝫ. ij. Reg. xij. ⁊ ī multꝭ alijs locis. Et cū ſcd̓o arguit ꝙ captiuitas babylonica nō fuit fcā ī pe na furti de qͦ h̓ dr̄ in lr̄a. Rn̄deo ꝙ eſaias a pͥncipio ſue ꝓphetie dixit. Prīcipes tui ſocij furū. ⁊ gn̄al̓r ydolatria furtū dici pōt. qꝛ ꝑ ip̄aꝫ ſub trahit̉ deo ſibi debitꝰ cultꝰ ⁊c̄. Capl̓m. vi. T ꝯuerſus ſuꝫ. Hic ponit̉ ſucceſſio qͣdruplicis regni cui ſucceſ ſiue ẜuierūt iudei.ſ. regni chaldeoꝝ ꝑſarū grecoꝝ ⁊ romanoꝝ. ⁊ diuidit̉ ī duas ꝑtes. qꝛ pͦ ponit̉ dicta ſucceſſio: ſcd̓o iudeoꝝ ꝓſꝑatio: tn̄ ſub ẜuitute: ſcd̓a ibi. Et fctm̄ ē. Prīa in duas. qꝛ pͦ ponit̉ regnoꝝ ꝯditio: ſcd̓o eoꝝ dilatatio: ibi. In q. Circa pͥmū dr̄. b Uidi. viſiōe imaginaria. c Eccę quatuor qͣdrige.i. quatuor regna p̄dicta d Egrediētes d̓ medio duoꝝ mōtiū ⁊c̄.i. ſuccedētes ſibi ī orbe ẜm di cta ꝓph̓aꝝ ſctōꝝ. qͥ d̓ ip̄is ꝓph̓auer̄t: vt pꝫ h̓. ⁊ Dan̄. ij. ⁊ ī pl̓ibꝰ alijs locis. ⁊ dicūt̉ iſti ꝓph̓e mōtes: ꝓpt̓ altitudinē ꝯtēplatōis. ⁊ erei ꝓpt̓ ſtabilitatē ꝟtutꝭ. ⁊ duo. qꝛ d̓ duobꝰ regnis: aliqͥ em̄ fuerūt d̓ regno iud̓ ⁊ aliqͥ d̓ regno iſrl̓. vt pꝫ ī libris Regū. ⁊ Paralyp.
zum Hauptmenü