XCI Sermo etema ducit. qꝛ intellectꝰ ad inuiſibiliū eternoꝝ cognitionē exurgit. Un̄ Rich̓. Qn̄ ī tellectꝰ internā inſpirationē ſuauiter tactus nullis mediātibꝰ reꝝ viſibiliū formis ad cele ſtiū cognitōem erigit̉. ſic̄ Dauid ꝓph̓a vidit in ſpū vidit. Et Haymo ſuꝑ Apoc. cōcor­dat di. Intellectual̓ reuelatio fit qͥnqꝫ non pe­corꝑales res nec ſil̓itudines. ſꝫ ip̄a veritas ī mediate manifeſtat̉ vidētibꝰ. qd̓ ꝓprie electo eſt. Matt. xvj. Caro ſanguis reuela­uit tibi. ſꝫ pr̄ meꝰ interiorē inſpiratōem. p̄s lxxxiiij. Audiā qͥd loquat̉ in me dn̄s deꝰ. talis reuelatio ītellectual̓ fit niſi intelligēti bus. vt moyſi interiora deſerti ingrediētibꝰ. vbi om̄e velū remouet̉ ab eiſ. reuelatō d̓r quaſi veli remotio ab oculis intellectualibuſ Quā remotōem petiuit Dauid. Reuela ocu los meos ꝯſiderabꝰ mirabilia de lege tua. j. Cho. ij. Nobis reuelauit deus ſpmſanctū: qui omīa ſcrutat̉. etiā ꝓfunda dei. Tertia re­uelatio eſt ſupintellectual̓. d̓r ſuꝑintellectua lis. qꝛ ampliꝰ hꝫ fieri dilectōꝫ qͣꝫ ītellectū qꝛ plꝰ diligit̉ qͣꝫ intelligit̉. qꝛ dilectio ītrat vbi intellectꝰ foris ſtat. Nec obſtat qd̓ dic̄ Augꝰ. Incognita nequaqꝫ pn̄t amari. Que duplex eſt.ſ. intellectualis affectualis. Idcirco dicit Dyoni. Uerus amator dei vnit̉ immediatiꝰ deo qͣꝫ intellectus. qd̓ ītellectꝰ non capit noticia affectualis ꝑcipit. eſt ſuꝑior intelle ctuali. Uercellenẜ ſuꝑ Canti. Intellectꝰ aſ fectꝰ ſimul coambulāt vſqꝫ ad nouiſſimū defe­ctū. Intellectꝰ in celeſtibꝰ vbi hꝫ ſue cognitio nis luminis ſui ꝯſummatōem. tunc affectꝰ ꝯtinet ad deū pͥncipalia ſuſpiria ſuꝑintelle­ctuales extenſiones īmiſſioneſ. feruidos ful gores. fulgidos feruores. ad om̄ia intelli gentia tra hi pōt: ſꝫ affectꝰ. Et ſubdit. tan ta eſt ꝟtus veri amoris ſolū facit ange­los hoīes excedere naturā ꝓpriā vt in deuꝫ aſcendāt. ſꝫ etiā deū quaſi naturā ꝓpriā egre­di vt ad creaturas qͣſi infra natura ꝓpriā ꝯde ſcendāt ꝓcedēdo. Ex his ptꝫ reuelatō ſuꝑ intellectualis fit intellectualē cognitiōꝫ ſꝫ ardentiſſimā ſuꝑferuidā dilectōis expe­rimentalē noticiā. Un̄ Dyoniſiꝰ de diuīs no­minibꝰ. Audendū eſt dicere ꝟitate. trā­ſit eſt īegreſſibilis a ſe. licet ip̄e ſuā īmenſitatē nr̄e capacitati cōtemperet: eo tn̄ non mutato Et hec reuelatio ſit niſi in ſeraphicis men tibꝰ in interioribꝰ deſerti exiſtētibꝰ in caligine occl̓ti ſilētij. Dyoniꝰ. O amice thimothee vt ſis capax illiꝰ reuelatōnis ī corporari ſic ra dio diuino derelinque ſenſus ſenſibilia exte­riora intellectuales oꝑatiōes. om̄e intelli­bile forti conatu hec coprime. Et ſicut ē tibi poſſibile ꝯſurge ſuꝑintellect ualiter ad vniōꝫ dei. eſt ſuꝑ omnē cognitōem. ſic te habe in caligine iſta donec diuinꝰ radiꝰ vere circūue late appareat. ſic reue let ſe. ẜm Linconien ſem cōmentatorē dyonilij. Gradꝰ illiꝰ aſcenſi onis ſunt. Primo derelinquere om̄ia ſenſibi­lia. Secūdo oīa ītelligibilia ingredere ca liginē vbi apparet deꝰ. O qͣꝫ pulcra eſt tal̓ aīa vt impleat̉ illd̓ Iſa. lviij. Implebit dn̄s ſplē doribꝰ aīam tua. Exemplū de moyſe cuiꝰ faci­es ſplendida fuit. ſeꝑauit ſe a ppl̓o aſcēdēs in montē ſex diebꝰ fuit ī nube. ſeptimo die ap paruit ſpūs dn̄i qͣſi ignis ardens. ſecretū ibi inuenit̉ ꝟe tenet̉ qualis ibi inuenit̉. non eſt effabile homini vt Paulo. ij. Cho. xij. Scio hoīem raptū in tertiū celū. an in corꝑe vel ex­tra corpus neſcio. vidit ea non licēt homi ni loqͥ. Cui talis reuelatio ſit poteſt dicere illd̓ Mat. xj. Cōfitebor tibi pater celeſtis. qͥa ab ſcondiſti hec a ſapiētibꝰ prudētibꝰ reuela­ſti ea paruulis. Sermo.xcj. Ad idem Ccipite man­ducate hoc eſt corpus meum.j. ad Chor̄. xj. Audiſtis quō acciꝑe debe mus hoc venerabile ſacramentū amicabilit cum charitatiua affectione quam conſequit̉ occulta reuelatio eternoꝝ D Nūc vidē­ eſt quō reciꝑe debemꝰ dulciter exꝑimen­tali p̄guſtatione. Pro ſciendū dic̄ Papiaſ Experiētia idē eſt noticia. vn̄ ſi oēs homīes dicūt mihi: hoc guſtabile eſt dulce. hoc habemꝰ noticiā exꝑimētalē de illo. Etia q̄ntū­cūqꝫ ꝓbant rōes: ſed ẜm opinionē fidem vl̓ ſcientiā hr̄e poſſent. Sed ſi guſtus meus at­tingit guſtabile vl̓ attinget̉ ab illo. tūc ab illo habeo noticiā exꝑimentalē. ſic etiā de ſenſibuſ interioribꝰ. Si lego vel audio ab aliqͦ dul­cis ſit dn̄s. ꝓpt̓ habeo noticiā. niſi guſtꝰ ſpūalis attingat̉ diuina dulcedine. vt dicam ſpōſa Can. ij. Fructus eius dulcis gutturi meo. vbi loquit̉ de guſto ſpūali. Et ſequit̉ con grue p̄cedentia.ſ. charitatiuā affectiōem oc cultā reuelatōem eternoꝝ. Quid ꝓdeſt ml̓ta cognoſcere vel intelligere nec illa exꝑiri nec ali quem vſum illoꝝ habere. Ideo Hugo ſuper vij. angelice hierarchie. Non facit perfectu co gnitio veritatis. niſi etiā habitus virtutis in experiētia ſubſequat̉. magiſtra enī intelligēdi