![]()
Liber iratā? Hec ille ſecū ⁊ ſi qua ſimilia que cōmemorare longum ē bona oꝑa tulit: ex iſto tꝑali vapore cuiuſ libet culminis ⁊ ſublimitatꝭ huma ne: quorū operū merces ē eterna felicitas: cuiꝰ dator eſt deꝰ: ſolis ve raciter pijs. Cetera vero bona vite huius vel faſtigia vel ſubſidia ſicut ipſum mūdum: lucem: auras: terras: aquas: fructus: ipſiuſqꝫ ho minis animā: corpus: ſenſus: men tem: vitam bonis maliſqꝫ largitur In qͥbus eſt etiā quelibet imperij magnitudo quā ꝓ tempoꝝ guber natiōe diſpenſat. Ca. XXVII Roinde iam etiā illis reſpondēdū eē video qͥ manifeſtiſſimis documentis quibꝰ on̄dit̉ ꝙ ad iſta temporalia q̄ ſola ſtulti hr̄e concupiſcunt: nihil deorum falſorū numeroſitas ꝓſit confutati atqꝫ conficti conant̉ aſſerere: nō ꝓpter vite pn̄tis vtilita tem. ſed propter eā que poſt mortem futura eſt eſſe colendos deos. Nā iſtis qͥ ꝓpter amicitias mundi huiꝰ volūt vana colere ⁊ nō ſe per mitti puerilibus ſenſibꝰ cōquerun tur: his quinqꝫ libris ſatis arbitror eē reſponſum. Quoꝝ tres pͥores cū edidiſſem ⁊ in multoꝝ manibꝰ eſſe cepiſſent: audiui quoſdam neſcio qͣꝫ aduerſus eos rn̄ſionem ſcri bendo p̄parare. Deinde ad me ꝑlatum eſt ꝙ iam ſcripſerint: ſed tēpus querāt quo ſine ꝑiculo poſſint bedere. Quos admoneo:ᵇ non op tent qd̓ eis nō expedit. Facile eſt em̄ cuiqͣꝫ videri reſpondiſſe qͥ tace re noluit. Aut quid eſt loquaciꝰ va nitate?. Que nō ideo pōt qd̓ veri tas: qꝛ ſi voluerit etiā plus pōt cla mare qͣꝫ veritas. Sꝫ ꝯſideret om̄ia c diligenter: ⁊ ſi forteʳ ſine ſtudio ꝑti um iudicantes eē talia ꝑſpexerint que potiꝰ exagitari qͣꝫ conuelli poſ ſint garrulitate impudētiſſima:ᵈ ⁊ quaſi ſatyrica vel inimica leuitate cohibeant ſuas nugas: ⁊ potius a prudentibus emendari qͣꝫ laudari ab imprudentibus eligant. Nam ſi nō ad libertatem vera dicendi: ſꝫ ad licentiā maledicendi tempꝰ ex Capxiim a Roinde iam et ⁊cͣ. In hͦ ca. on̄dit au iuſt. qͥ fuit libroꝝ p̄cedētiū mate ria q̄ ⁊ ip̄i dictꝭ librꝭ tētio. ⁊ q̄ in ꝓxīs iā qui qꝫ libris ſeq̄ntibꝰ ⁊ fa cit ī hoc ca. duo qꝛ prīo on̄dit ſe ī cedētibꝰ li brꝭ ſufficiē ītētū ſuū baſſe. ſcd̓o ibi. qͦꝝ tres pͥores ⁊c̄. rūdam p̄ſū ptionē ⁊ lo q̄citatē irrō nabilit̓ loqͣntiū r̄p̄hē dit d̓ qͥbꝰ di cit infra. b Nō op tēt qd̓ eis n̄ expedit vl̓t dicere ꝙ n̄ expeditēde re ea q̄ ſcpͥ ſer̄t qꝛ oīno carēt rōe. ⁊ iō n̄ optēt ea edere et addit. Faci le ē eī cuiqͣꝫ videri reſpondiſſe qͥ tacere nolu it.i. facile ē vt hō garrulꝰ videat cuiqͣꝫ rn̄diſ ſe. ſꝫ lꝫ hͦ v deat̉ alicui nō ꝓpt̓ hoc eis qͥ diligē ter conſide rant ea q̄ di cunt̉ ſic videbitur. c Sine ſtu dio ꝑtiū ⁊c̄ .i. ſine hͦ ꝙ ſtudeat defendere ꝑpectāt: abſit vt eis euēiatᵉ qd̓ e ait tullius de quodā qui pec cādi licentia felix appellabat̉ O miſeꝝcui peccare licebat Unde qͥſquis eſt qui maledi cendi licentia felicē ſe putat multo erit felicior ſi hoc illi oīno nō liceat: cum poſſit de poſita inanitate iactātie etiā iſto temꝑe tanqͣꝫ ſtudio cōſu lendi qͥcqͥd voluerit contradicere: ⁊ qͣꝫtum poſſit ab eis quos conſulit amica diſputatōe: hoc eſt honeſte: graui. ter: libere: qd̓ oꝑtet audire Explicitus eſt liber quintus. Incipiunt capitula libri ſexti. j De his qui dicunt deos a ſe non ꝓpter preſentem vitaꝫ coli ſed propter eter nam. ij Quid varronem de dijs gentium ſenſiſſe credendum ſit: quorum talia et genera ⁊ ſacra detexit vt reuerentiꝰ cum eis ageret ſi de illis omnino reticeret. iij Que ſit partitio varronis librorū ſuorum quos de antiquiratibus rerū hu manarum diuinarūqꝫ cōpoſuit. iiij Ꝙ ex diſputatione varronis apd̓ cultores deorum antiquiores res huma ne qͣꝫ diuine reꝑiantur v De tribus generibꝰ theologie ẜm var ronem.ſ. vno fabuloſo: altero naturali: tertio ciuili. vj De theologia myſtica. id eſt fabuloſa: ⁊ de ciuili contra varronem. vij De fabuloſe ⁊ ciuilis theologie ſimilitudine atqꝫ concordia. viij De interp̄tationibus naturalium rationum quas doctores pagani ꝓ dijꝫ ſuis conantur oſtendere. x De officijs ſingulorū deorum. x De libertate ſenece qui vehementius cinilem theologiam reprehendit qͣꝫ varro fabuloſam. xj Quid de iudeis ſeneca ſenſerit. xij Ꝙ gentiliū deorum vanitate defecta nequeat dubitari eternam eos vita nemini preſtare: qui nec ipſam adiu uant temporalem. tes aliquas ſolū hn̄s ſtudiū ad hͦ ꝙ poſſet inuenire veritatem d Quaſi ſapyrica id eſt poetica dicunt̉ em̄īpoete ſatyrici ẜm iſidoruꝫ li. viij. ety. A qͥbus vitia generaliter carputur. nec vetabatur eis peſſimuꝫ quenqͣꝫ deſcribere. e Qd̓ ait tulliꝰ d̓ qͦ dā qͥ peccādi lice tia felix appellabatur. 