VII haberet humanā ſignificari aīam rōnalē eo ꝙ velut vaſe natura iſta ſoleat contineri: cuiꝰ nature deum volūt eſſe vel deos. Hec ſunt myſteria doctrine que iſte vir doctiſſi mus penetrauerat: vn̄ in lucem iſta proferretᵇ Sed o ho mo acutiſſime: num in iſtis doctrine myſterijs illaꝫ prudentiam ꝑdidiſti: qua tibi ſo brie viſum eſt ꝙ hi qui primū populis ſimulacra conſtitue runt: ⁊ metum dempſerunt ciuilibus ſuis: ⁊ errorem addiderunt: caſtiuſqꝫ deos ſine ſimulacris veteres obſer uaſſe romanos. Hi enim tibi fuerunt auctores: vt hec cōtra poſteriores romanos dicere auderes? Nā ⁊ ſi illi antiqͥſſimi ſimulacra coluiſſent fortaſſis totum iſtum ſenſu de ſimulacris nun conſtituendis interim veri timoris ſi lentio premeres: ⁊ in huiuſcemodi pernicioſis vaniſqꝫ figmentis myſteria iſta doctrine loquacius ⁊ elatius p̄ dicares. Anima tamen tua tam docta ⁊ ingenioſa vbi te multum dolemꝰ: per hec my ſteria doctrine ad deum ſuū: iddeſt a quo facta eſt non cum quo facta eſt nec cuius po: tio ſed cuius conditio eſt nec qui eſt omnium anima ſed qui fecit omnem anīam: quo ſolo illuſtrāte fit aīa beata: ſi eiꝰ gratie non ſit ingra ta nullo modo potuit perue c nire: Uerum iſta miſteria doctrine qualia ſint quatiqꝫ pendendenda: que ſequun tur on̄dūt: fatet̉ interim vir iſte doctiſſimus: animaꝫ mū di ac partes eius eſſe veros deos: vnde intelligitur totā eius theologiā eam ip̄aꝫ ſcili cet naturalem cui plurimuꝫ tribuit: vſqꝫ ad anime ratio nalis naturam ſe extendere potuiſſe. De naturali enim pauciſſima preloquit̉ in hoc iō factū ē va illi qͥ hͦ vidēt ocul̓ cor ꝑalibꝰ ⁊ volunt mēte adire myſte ria.i. ſacra ſeeretant poſſimaī vi dere aīaꝫ md̓i ⁊ ꝑtes eiꝰ qͥ ſūt di ve ī ſil̓acro coꝑiſ hūani tanqͣꝫ in ſi gno qͦdā. nā aīa hūana ē ſil̓ima a nime md̓i q̄ ē de Corpꝰ āt hūanū qd̓ ē ſic̄ vas ꝯtē tiuū ip̄iꝰ aīe daſignificare ip̄am aīaꝫ ⁊ ſil̓acꝝ daſignificate ip̄um corpꝰ ⁊ ponit ad hͦ exēplu d̓ vaſe qͦdā qd̓ oenophorū vocat̉. ſic dictū ẜm iſid̓. xx. li. etymogiaꝝ qͣſi fe rēs vinū nā enoid̓ ē qd̓ vinū. ē eī ī ꝓpoſito d̓ ſimula cro corꝑis hūani ſic̄ eēt d̓ hmōi va ſe ſi poneret̉ ī tē. plo libei.i. bacchi ad ſignificādū vi nū. ⁊ vinū ſignifi caret ꝙ bacchꝰ eſt deus vini. b Sꝫ o hō acu tiſſime ⁊c̄ Hic re ꝓbat dicta varronis ⁊ pͥº repre bat ea qͦ ad illud qd̓ ponit h̓d̓ ſil̓a croꝝ myſterijs. qꝛ ſūt alijs dictꝭ eiuſ dē ꝯͣria. q̄ dicta h̓ augꝰ. recitat. ⁊ sͣ li. iiij. ca. xxxj. exp̄ſſiꝰ poſuit qͥbꝰ r̄ ꝓbat ſimula cra idē varro. Eteſt. ſciendū ꝙ augꝰ. ſepe vocat varro ne boīeꝫ acutiſſimū vl̓ doctiſſimū qd̓ nō fac̄ niſi ꝓ pt̓ dicta tullij et terētiani de varrone. sͣ. li. vj. c. ij poſita qͥbꝰ augꝰ ſepe alludit. ſcd̓o ibi. c Ueruꝫ iſta myſteria ⁊cͣ. on̄dit dicta varlibro in qͦ videbimꝰ vtꝝ ꝑ ini p̄tationes phyſiologicas ad hanc naͣlē poſſit referre ciuilē: quā d̓ dijs ſelectis vltimā ſcpͥſit: qd̓ ſi potuerit: tota na turalis erit. Et qͥd opus erat ab ea ciuilē tanta cura diſtin ctiōis abiūgere? Si āt recto diſcrimīe ſeꝑata ē qn̄ nec iſta vera ē q̄ illi naͣlis placet. ꝑue nit em̄ vſqꝫ ad aīam n̄ vſqꝫ ad verū deū: qͥ fecit ⁊ aīam: quā to ē abiectior ⁊ falſior iſta ci uilis q̄ maxīe circa corꝑm eſt occupata naturā. ſicut ip̄e in terp̄tatōes eiꝰ ex qͥbꝰ q̄dā ne ceſſaria cōmēorare me opor tet: tanta ab his exquiſite et enucleate diligentia demon ſtrabunt Ca VI. Icit gͦ ideꝫ varro adhuc de natutali teologia p̄loq̄ns deū ſe arbitrari eſſe aīaꝫ mū di quē greci vocant coſmon ⁊ huncip̄m mūdū eē deū. S ſicut hominē ſapientē cuꝫ ſit ex corꝑe ⁊ aīo: tn̄ ab aīo dici ſapientē: ita mundū deū dici ab aīo: cū ſit ex anīo ⁊ corꝑe Hic videt̉ quoqͦ mō cōfiteri vnū deū. ſꝫ vt plures etiaꝫ in troducat: adiūgit mundum diuidi in duas ꝑtes.i. celuꝫ ⁊ terrā: ⁊ celū bifariū ī ethera ⁊ aera: t̓rā ꝟo in aquaꝫ ⁊ humū. E qͥbꝰ ſummū eē ethera ſcd̓m aera: tertiā aquā: infimā t̓rā. Quas oēs ꝑtes qͣttu or aīarū eē plenas: in ethere ⁊ aere īmorraliū: in aqua et t̓ra mortaliū: a ſūmo aūt cir cuitu celi vſqꝫ ad circulū lune: ethereas aīas eē aſtra ac ſtellas: eaſqꝫ celeſtes deos n̄ mō intelligi eē. ſꝫ etiā videri. Inter lune ꝟo gyrū ⁊ nymboꝝ ac ventoꝝ cacumina ae reas eē aīas: ſꝫ eas aīo n̄ oculis videri: ⁊ vocari heroas ⁊ laras ⁊ genios. Hec ē videli cet breuit̓ in iſta p̄locutione ꝓpoſita theologia naͣlis q̄ n̄ huic tm̄: ſꝫ ⁊ multis ph̓is plaronis. sͣ. iā recita ta qͦ ad alia etiam ⁊ alit̓ reprobāda qꝛ nec theologia natural̓ ad quā ꝑ īterp̄tatōes varro inducit ciuilē ⁊ ſi bi placet tanqͣꝫ ve ra ſit continet ve ritatem. ſed falſa eſt. ⁊ multo falſior per conſequēs eſt ip̄a theologia ciuilis. Ca. VI a ſcit ergo idem var⁊c̄. In hoc capitulo beatus auguſtinus pōit ⁊ explicat ſenten tiam varronis de dijs. quequidem ſententia pertinꝫ ad theologiaꝫ na turalē quā id̓o po nit auguſtinus. quia in ſequentibus ea ſepe ⁊ ml̓ tum vtitur in arguendo. ⁊ eam re probat in multis locis. vt in ſequē tibus apparebit. Facit autem hic mentionem de animabus qͣs vocauit heroas ⁊ la res ⁊ genios. In ter quas pōt ſic diſtingui. videli cet ꝙ herōe fuer̄t anime hominum excellentis virtu tis dicti ſic. quaſi acretẜm iſidoꝝ viij. etymologia. rum. Lares vero dicunt̉ dijpatrij. qͥ domos cuſtodi unt. vnde dicit o uidius. li. ij. de fa ſtis genioſqꝫ parit qui compita ẜ uant. ⁊ vigilāt no ſtra ſemper in vr be lares Genius vero dicit̉ deꝰ na ture. ſed genij ali os deos ſignant qui deputant̉ ho minibꝰ. eo modo qͦ nos ponimus duos āgelos vnū