XI oꝑa ſex dieꝝ reqͥeuit in ſeptimo ix De angelorum cōditione quid ẜm diuīa teſtimonia ſentiendum ſit. x De ſimplici ⁊ incōmutabili trinitate patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti vniꝰ dei. cui nō eſt aliud qualitas aliud ſubſtantia. xj An eiꝰ btītudīs quā ſctī angeli ab initio ſui ſꝑ habuerūt etiā illos ſpūs qͥ ī ꝟita te n̄ ſteter̄t ꝑticipes fuiſſe credēdū ſit xij De cōꝑatōe btītudinis iuſtoꝝ necdū tenentiū ꝓmiſſiōis diuīe p̄miū: ⁊ pͥmo rū in ꝑadiſo hoīm ante peccatum. xiij An ita vniꝰ felicitatꝭ oēs āgeli ſint creati vt neqꝫ lapſuros ſe poſſent noſſe qͥ elapſi ſūt ⁊ pꝰ ruinā labētiū ꝑſeuerātie ſue p̄ſcīam acceperint qui ſteterunt. xiiij Quo genere locutionis dictū ſit d̓ diabo lo: ꝙ in veritate nō ſteterit: quia veri tas non eſt in eo. xv Quid ſentiendū ſit de deo quod ſcriptū eſt: ab initio diabolꝰ peccat. xvj De gradibus ⁊ differentijs creaturaꝝ q alit̓ pendet vtilitatis vſus: alit̓ ordo rationis. xvij Uitiū malicie nō naturā eē ẜ ꝯtra naturā cui ad peccandum non conditor cau ſa eſt ſed volūtas. xviij De pulchritudīe vniu̓ſitatis q̄ ꝑ ordinati onē dei etiā ex ꝯtrarioꝝ ſit oppoſitione lucentior. xix Quid ſentiendū videat̉: diuiſit deus inter lucem ⁊ tenebras. xx De eo ꝙ poſt diſcretōꝫ lucꝭ atqꝫ tenebra rū dictū ē: ⁊ vidit deꝰ lucē qꝛ bona eſt xxj De et̓na ⁊ īcōmutabili ſcīa dei ac volūtate: qꝛ ſꝑ illi vniuerſa q̄ fecit ſic placuerunt facienda quemadmodū facta. xxij De his qͥbus in vniuerſitate rerum a bono creatore bene ꝯditaruꝫ quedā diſ plicent: ⁊ putāt nullā malā eē naturaꝫ xxiij De errore in qͦ origēis doctrīa inculpat̉ xxiiij De trinitate diuina: q̄ ꝑ oīa oꝑa ſua ſigni ficatiōis ſue ſparſit iudicia. xxv De triꝑtita totiꝰ ph̓ie diſciplina xxvj De imagine ſūme trinitatis: q̄ ẜm q̄ndaꝫ modū ī natura ē necdū btīficati hoīs xxvij De eſſentia ⁊ ſcīa: ⁊ vtriuſqꝫ amore. xxviij An etiā ip̄m amorē qͦ ⁊ eē ⁊ ſcire diligimꝰ diligere debeamus. qͦ magis diuīe tri nitatis imagini ꝓpinquamus. xxix De ſctōꝝ angeloꝝ ſcīa: qͣ trinitatē in ip̄a eiꝰ deitate nouerūt: qͣ oꝑm cās priꝰ in oꝑāte arte qͣꝫ ī ip̄is oꝑbꝰ artificꝭ ītuēt̉ xxx De ſenarij numeri ꝑfectiōe: qͥ partiū ſua rum quantitate completur. xxxj De die ſeptimo in quo plenitudo ⁊ requi es commendatur. xxxij De opinione eoꝝ qui angeloꝝ creationē anteriorē volunt eſſe qͣꝫ mundi xxxiij De duabꝰ angeloꝝ ſocietatibꝰ diuerſis atqꝫ diſparibus: que non incōgrue in telligunt̉ lucis ⁊ tenebraꝝ noībus nū xxxiiij De eo ꝙ quidā putāt in cōdi(cupate. tione firmamēti aquarū diſcretaꝝ no mine āgelos ſignatos: ⁊ ꝙ quidā aqͣs exiſtimant non creatas. Incipit liber vndecimus Capitulum. I. Iuitatē d̓i dicimꝰ cuiꝰ ea ſcriptura teſtis eſt: q̄ nō fortuitis motibꝰ aīo rū: ſꝫ plane ſūme diſpoſitōe ꝓuidē tie ſuꝑ oēs oīm gentiū lr̄as. oīa ſibi genera ingēioꝝ hūanoꝝ diuīa excellēs auctori tate ſubiecit. Ibi qͥppe ſcriptū eſt. Gl̓ioſa dicta ſunt de te ciuitas dei. Et in alio pſalmo legim Magnꝰ dn̄s ⁊ laudabilis nimis: ī ciuitate dei nr̄i in mōte ſctō eiꝰ: dilatās exultatōes vniu̓ſe terre. Et paulopoſt ī eodē pſalmo: Sic̄ audiuimꝰ: ita ⁊ vidimꝰ: ī cītate dn̄i ꝟtutū ī ciuitate dei nr̄i: deꝰ fundauit eā in eternū. Itē ī alio. flu mīs impetꝰ letificat ciuitatē dei: ſctīficauit tabernaculū ſuū altiſſimꝰ: deꝰ ī medio eiꝰ nō cō mouebit̉. His atqꝫ hmōi teſtimonijs q̄ omnia cōmemorare nimis lōgū ē. didicimꝰ eē qͣndā ciuitatē dei: cuiꝰ ciues eē ꝯcupiſcimꝰ illo amore quē nob̓ illiꝰ ꝯditor inſpirauit. Huic ꝯdito ri ſctē ciuitatis ciues terrene ciuitatis deos ſuos p̄ferūt: ignorātes eū eē deū deoꝝ: nō deorū falſoꝝ. hͦ eſt īpioꝝ ⁊ ſuꝑboꝝ: qͥ eiꝰ incōmu tabili oībuſqꝫ cōi luce pͥuati: ⁊ ob hoc ad qͣndaꝫ egenā ptātē r̄dacti: ſuas qͦdāmō pͥuatas potēt as ꝯſectant̉: hōreſqꝫ diuīos a deceptꝭ ſb̓ditꝭ rūt ſꝫ deoꝝ pioꝝ atqꝫ ſctōꝝ qͥ potiꝰ ſeip̄os vni ſb̓ dere qͣꝫ multos ſibi potiuſqꝫ deū colere: qͣꝫ pro deo coli delectant̉. Sed huiꝰ ſcē ciuitatꝭ inimi cis: decē ſuꝑioribꝰ libris qͣꝫtū potuimus dn̄o ⁊ rege nr̄o adiuuāte rn̄dimꝰ Nūc ꝟo qͥd a me iā expectet̉ agͦſcēs: meiqꝫ nō īmemor debiti: de duaꝝ ciuitatū t̓rene.ſ. ⁊ celeſtis: qͣs ī hͦ īterim ſeculo ꝑplexas qͦdāmo diximꝰ inuicēqꝫ ꝑmixtas: exortu ⁊ excurſu ⁊ debitis finibꝰ quātum valuero diſputare eius ip̄iuſqꝫ dn̄i ⁊ regis nr̄i vbiqꝫ opitulatiōe fretꝰ aggrediar: primūqꝫ dicā quem admodū exordia duaꝝ iſtaꝝ ciuitatū ī āgeloꝝ diuerſitate p̄ceſſer̄t Ca. II Agnū eſt ⁊ ad modū raꝝ vniuerſā cre aturā corꝑeā ⁊ incorꝑeā ꝯſideratā cō pertamqꝫ mutabilē: intētionē mētis excede̓ atCa. 1 c Iuitateꝫ d̓i dicimus ⁊cͣ. Expedi tis decem li bris in qͥbꝰ btūs aug inimicis ci uitatis dei rn̄dēs ip̄aꝫ ī eos defē dit iā in ſequētibꝰ dic̄ de ciuitate ſuꝑna ⁊ occaſiōe huiꝰ de ciuitate terrena ita ꝙ in pͥmis qͣtuor librꝭ agit de eaꝝ ciuitatū ex ortu. ī alijs qͣttuor d̓ ea rū ciuitatū ꝓgreſſu. ⁊ ī reliqͥs de fi nibꝰ debiti citatis vtri uſqꝫ. In hͦ igit̉ libro. ij agit de exortu p̄dicta rū duaꝝ ci uitatū ī an gelis boīs ⁊ angel ma