Liber qꝫ ad incōmutabilē dei ſubſtantiam ꝑuenire. et illic diſcere ex ip̄o: qd̓ cūctā naturā q̄ nō ē qd̓ ipſe: nō fecit niſi ip̄e. Sic em̄ deꝰ cū hoīe nō ꝑ aliquā creaturā loquit̉ corꝑalē: corꝑalibꝰ īſtrepēſ auribꝰ: vt inter ſonātē ⁊ audientē aera ſpacia ꝟ berent̉. neqꝫ ꝑ eiuſmōi ſpūalē q̄ corꝑm ſil̓itudi nibꝰ figurat̉ ſicut in ſōnis vel qͦ alio tali mō. Nā ⁊ ſic velut corꝑis auribꝰ loquit̉: qꝛ velut ꝑ corp loquit̉ ⁊ velut interpoſito corꝑaliū locoꝝ ītervallo. Multū em̄ ſil̓ia ſunt talia viſa corꝑalibꝰ Sed loquit̉ ip̄a veritate: ſi qͥs ſit idoneꝰ ad audiendū mēte nō corꝑe. Ad illud em̄ hoīs ita lo quit̉. qd̓ ī hoīe ceterꝭ qͥbꝰ hō ꝯſtat ē meliꝰ. ⁊ qͥ ip ſe deꝰ ſolus ē melior. Cū em̄ hō rectiſſime ītelligat̉. vel ſi hͦ nō pōt ſaltē credat̉ factꝰ ad imagi nē dei: ꝓfecto ea ſui ꝑte ē ꝓpinqͥor ſuꝑiori deo qͣ ſuꝑat inferiores ꝑtes ſuas qͣs etiā cū pecori bus cōes hꝫ. Sꝫ qꝛ ip̄a mēs cui rō ⁊ intelligētia natural̓r ineſt. vitijs qͥbuſdā tenebroſis ⁊ veteribꝰ īualida ē. nō ſolū ad inherendū fruēdo: ve rūetiā ad ꝑferēdū merēdo in cōmutabile lumē donec de die in diē renouata atqꝫ ſanata fiat tāte felicitatis capax. fide pͥmū fuerat ībuēda at qꝫ purgāda. In q̄ vt fidētiꝰ ābularet ad ꝟitatē: ip̄a ꝟitas de dei filiꝰ hoīe aſſūpto: nō deo ꝯſum pto: eandē ꝯſtituit atqꝫ fūdauit fidē. vt ad deū hoīs iter eēt hoī ꝑ hoīem deū. Hic ē em̄ media. Tbi.3. tor dei ⁊ hoīm: hō xp̄s ieſus. xp̄s ꝑ id qd̓ ē medi ator ē hō ⁊ via ꝑueniēdi ad deū. Per hͦ em̄ mediator ꝑ qd̓ ⁊ hō: ꝑ hͦ ⁊ via. Quia ſi int̓ eū qͥ tēdit ⁊ illud qͦ tēdit via media ē. ſpes ē ꝑueniēdi. Si aūt deſit aut ignoret̉ q̄ eūdū ſit: qͥd ꝓdeſt noſſe qͦ eūdū ſit? Sola ē aūt aduerſus oēs errores via munitiſſima: vt idem ipſe ſit deus ⁊ homo. quo itur deus: qua itur homo. Capl̓m. III. Icpͥus ꝑ ꝓph̓as: deinde ꝑ ſeip̄m: poſtea ꝑ apl̓os qͣꝫtū ſatis eē iudicauit locutꝰ: etam ſcripturā ꝯdidit q̄ canonica noīat̉ eminētiſſime auctoritatꝭ: cui fidē habemꝰ de his rebꝰ qͣs ignorare nō expedit: nec ꝑ noſip̄os noſ ſe idonerſumꝰ. Nā ſi ip̄a ſciri pn̄t teſtibꝰ nobis: q̄ remota nō ſunt a ſenſibꝰ nr̄is: ſiue īterioribꝰ ſiue etiā exterioribꝰ: vn̄ ⁊ pn̄tia nūcupāt̉: ꝙ ita ea dicimꝰ eē p̄ſenſibꝰ: ſic̄ p̄ ocul̓ q̄ p̄ſto ſūt ocul̓: ꝓ fecto ea q̄ remota ſūt a ſenſibꝰ nr̄is: qm̄ nr̄o teſtimōio ſcire nō poſſumꝰ: de his alios teſtes re qͥrimꝰ. eiſqꝫ credimꝰ: a qͦrū ſenſibꝰ remota eſſe vel fuiſſe nō credimꝰ. Sic̄ gͦ de viſibilibꝰ q̄ nō vi dimꝰ eis credimꝰ qͥ viderūt atqꝫ ita de ceteris: q̄ ad ſuū quēqꝫ ſenſū corꝑis ꝑtinēt: ita de his q̄ aīo ac mēte ſentiunt̉. qꝛ ⁊ ip̄e rectiſſime d̓r ſenſus. vn̄ ⁊ ſnīa vocabulū accepit. hͦ ē de īuiſibilibus qꝛ a nr̄o ſenſu īteriore remota ſūt: his nos oꝑtet credere. qͥ h̓ in illo incorꝑeo lumīe diſpoſi ta didicer̄t. vl̓ manētia ꝯtuent̉ Ca. IIII. Iſibiliū oīm maximꝰ ē mūdꝰ. inuiſibili um oīm maximꝰ ē deꝰ Sꝫ mūdū eē cō ſpicimꝰ: deū eē credimꝰ. Qd̓ aūt deꝰ mūdū fecerit: nulli potiꝰ credimꝰ qͣꝫ ip̄i deo. vbi eū audiuimꝰ? Nuſqͣꝫ interī meliꝰ qͣꝫ ī ſcpͥturis ſctīs: vbi dixit ꝓph̓a eiꝰ. In pͥncipio fec̄ deꝰ ceGeli j. lū ⁊ terrā. Nunqͥd nā ibi fuit iſte ꝓph̓a: qn̄ fec̄ deꝰ celū ⁊ terrā? Nō. Sꝫ ibi fuit ſapīa dei ꝑ quā Sap̄q. facta ſūt oīa. q̄ in aīas etiā ſctās ſe trāſfert. et amicos dei ⁊ ꝓph̓as ꝯſtituit eiſqꝫ oꝑa ſua ſine ſtrepitu intꝰ enarrat. Loquunt̉ eis qͣꝫ āgeli d̓i Vaꝝ. qͥ ſꝑ vidēt faciē prīs: volūtatēqꝫ eiꝰ qͥbus oꝑtet ānūciāt. Ex his vnꝰ erat iſte ꝓph̓a: qͥ dixit et Geſi. j ſcripſit. In pͥncipio fec̄ deꝰ celū ⁊ terrā. Quitā idoneꝰ teſtis ē: ꝑ quē deo credēdū ſit: vt eodē ſpū d̓i qͦ h̓ ſibi reuelata cognouit. etiā ip̄aꝫ fidē nr̄am futurā tāto an̄ p̄dixerit. Sed qͥd placuit deo eterno tunc facere celū ⁊ terrā. qͥ antea n̄ feciſſet? Qui hͦ dicūt: ſi mūdū fuiſſe et̓nū ſine vllo initio: ⁊ iō nec a deo factū videri volūt. ni mis auerſi ſūt a veritate: ⁊ letali morbo īpietatis īſaniūt. Exceptꝭ em̄ ꝓpheticis vocibus mūdus ip̄e ordinatiſſima ſua mutabilitate et mobilitate. ⁊ viſibiliū oīm pulcherrima ſpecie qͦdāmō tacitꝰ. ⁊ factū ſe eē ⁊ a niſi n̄ deo īeffabilit̓ atqꝫ inuiſibil̓r magno. ⁊ ineffabil̓r ac īuiſi bilit̓ pulchro fieri ſe potuiſſe ꝓclamat. Qui āt a deo qͥdē fatent̉ factū: nō tn̄ cū volūt tꝑis ha bere ẜꝫ ſue creatōis initiū: vt mō qͦdā velut vix ītelligibili ſꝑ ſit factꝰ. dicūt qͥdē aliqͥd vn̄ ſibi deum vident̉ velut a fortuita temeritate defēdere. ne ſubito illi veniſſe credat̉ in mētē qd̓ nūqͣꝫ an̄ veniſſet facere mūdū: ⁊ accidiſſe illi volūtatē nouā cū ī nullo ſit oīno mutabil̓. Sꝫ nō video quō eis poſſit ī ceterꝭ rebꝰ rō iſta ſubſiſtere ma xīeqꝫ in aīa quā ſi deo coet̓nā eē ꝯtēderit vn̄ illi acciderit noua miſeria q̄ nūqͣꝫ antea ꝑ eternuꝫ nullo mō poterūt explicare. Si em̄ alternaſſe ſꝑ eiꝰ miſeriā ⁊ btītudinē dixerint ncc̄e ē dicāt etiā ſꝑ alternaturā. vn̄ illa eos ſequet̉ abſurditas vt etiā cū btā d̓r. in hͦ vtiqꝫ nō ſit btā. ſi futurā ſuā miſeriā ⁊ turpitudinē p̄uidet. Si aūt nō p̄uidet: nec ſe turpē ac miſerā fore: ſꝫ btāꝫ ſꝑ exi ſtimat. falſa opinione ſit btā. qͦ dici ſtultiꝰ nihil pōt. Si aūt ſꝑ qͥdē ꝑ ſecula retro īfinita cū btītu dine alternaſſe aīe miſeriā putāt: ſꝫ nūc iāde ce tero cū fuerit liberata ad miſeriā nō eſſe rediturā: nihiloīnꝰ ꝯuincūt̉ nūqͣꝫ eā fuiſſe ꝟe btām. ſꝫ deinceps inciꝑe eē noua qͣdā nec fallacibtītu dine: ac per hoc fatebuntur accidere illi aliqͥd noui: ⁊ hoc magnū atqꝫ p̄clarum. quod nunqͣꝫ retro per eternitatem accidiſſet. Cuiꝰ nouitatis cām ſi deū negabūt in eterno habuiſſe cōſi