Liber qꝫ ad incōmutabilē dei ſubſtantiam ꝑuenire. et illic diſcere ex ip̄o: qd̓ cūctā naturā ē qd̓ ip­ſe: fecit niſi ip̄e. Sic em̄ deꝰ hoīe ali­quā creaturā loquit̉ corꝑalē: corꝑalibꝰ īſtrepēſ auribꝰ: vt inter ſonātē audientē aera ſpacia berent̉. neqꝫ eiuſmōi ſpūalē corꝑm ſil̓itudi nibꝰ figurat̉ ſicut in ſōnis vel alio tali. ſic velut corꝑis auribꝰ loquit̉: qꝛ velut corp loquit̉ velut interpoſito corꝑaliū locoꝝ īter­vallo. Multū em̄ ſil̓ia ſunt talia viſa corꝑalibꝰ Sed loquit̉ ip̄a veritate: ſi qͥs ſit idoneꝰ ad au­diendū mēte corꝑe. Ad illud em̄ hoīs ita lo quit̉. qd̓ ī hoīe ceterꝭ qͥbꝰ ꝯſtat ē meliꝰ. ip ſe deꝰ ſolus ē melior. em̄ rectiſſime ītel­ligat̉. vel ſi pōt ſaltē credat̉ factꝰ ad imagi dei: ꝓfecto ea ſui ꝑte ē ꝓpinqͥor ſuꝑiori deo ſuꝑat inferiores ꝑtes ſuas qͣs etiā pecori bus cōes hꝫ. Sꝫ qꝛ ip̄a mēs cui intelligētia natural̓r ineſt. vitijs qͥbuſdā tenebroſis vete­ribꝰ īualida ē. ſolū ad inherendū fruēdo: ve rūetiā ad ꝑferēdū merēdo in cōmutabile lumē donec de die in diē renouata atqꝫ ſanata fiat tā­te felicitatis capax. fide pͥmū fuerat ībuēda at qꝫ purgāda. In vt fidētiꝰ ābularet ad ꝟitatē: ip̄a ꝟitas de dei filiꝰ hoīe aſſūpto: deo ꝯſum pto: eandē ꝯſtituit atqꝫ fūdauit fidē. vt ad deū hoīs iter eēt hoī hoīem deū. Hic ē em̄ media. Tbi.3. tor dei hoīm: xp̄s ieſus. xp̄s id qd̓ ē medi ator ē via ꝑueniēdi ad deū. Per em̄ me­diator qd̓: via. Quia ſi int̓ tēdit illud tēdit via media ē. ſpes ē ꝑueniēdi. Si aūt deſit aut ignoret̉ eūdū ſit: qͥd ꝓdeſt noſſe eūdū ſit? Sola ē aūt aduerſus oēs errores via munitiſſima: vt idem ipſe ſit deus homo. quo itur deus: qua itur homo. Capl̓m. III. Icpͥus ꝓph̓as: deinde ſeip̄m: poſtea apl̓os qͣꝫtū ſatis iudicauit locutꝰ: et­am ſcripturā ꝯdidit canonica noīat̉minētiſſime auctoritatꝭ: cui fidē habemꝰ de his rebꝰ qͣs ignorare expedit: nec noſip̄os noſ ſe idonerſumꝰ. ſi ip̄a ſciri pn̄t teſtibꝰ nobis: remota ſunt a ſenſibꝰ nr̄is: ſiue īterioribꝰ ſiue etiā exterioribꝰ: vn̄ pn̄tia nūcupāt̉: ita ea dicimꝰ p̄ſenſibꝰ: ſic̄ ocul̓ p̄ſto ſūt ocul̓: fecto ea remota ſūt a ſenſibꝰ nr̄is: qm̄ nr̄o te­ſtimōio ſcire poſſumꝰ: de his alios teſtes re qͥrimꝰ. eiſqꝫ credimꝰ: a qͦrū ſenſibꝰ remota eſſe vel fuiſſe credimꝰ. Sic̄ de viſibilibꝰ vi dimꝰ eis credimꝰ viderūt atqꝫ ita de ceteris: ad ſuū quēqꝫ ſenſū corꝑis ꝑtinēt: ita de his aīo ac mēte ſentiunt̉. qꝛ ip̄e rectiſſime d̓r ſen­ſus. vn̄ ſnīa vocabulū accepit. ē de īuiſibili­bus qꝛ a nr̄o ſenſu īteriore remota ſūt: his nos oꝑtet credere. in illo incorꝑeo lumīe diſpoſi ta didicer̄t. vl̓ manētia ꝯtuent̉ Ca. IIII. Iſibiliū oīm maximꝰ ē mūdꝰ. inuiſibili um oīm maximꝰ ē deꝰ Sꝫ mūdū ſpicimꝰ: deū credimꝰ. Qd̓ aūt deꝰ mūdū fecerit: nulli potiꝰ credimꝰ qͣꝫ ip̄i deo. vbi audiuimꝰ? Nuſqͣꝫ interī meliꝰ qͣꝫ ī ſcpͥturis ſctīs: vbi dixit ꝓph̓a eiꝰ. In pͥncipio fec̄ deꝰ ce­Geli j. terrā. Nunqͥd ibi fuit iſte ꝓph̓a: qn̄ fec̄ deꝰ celū terrā?. Sꝫ ibi fuit ſapīa dei quā Sap̄q. facta ſūt oīa. in aīas etiā ſctās ſe trāſfert. et amicos dei ꝓph̓as ꝯſtituit eiſqꝫ oꝑa ſua ſine ſtrepitu intꝰ enarrat. Loquunt̉ eis qͣꝫ āgeli d̓i Vaꝝ. ſꝑ vidēt faciē prīs: volūtatēqꝫ eiꝰ qͥbus oꝑtet ānūciāt. Ex his vnꝰ erat iſte ꝓph̓a: dixit et Geſi. j ſcripſit. In pͥncipio fec̄ deꝰ celū terrā. Quitā idoneꝰ teſtis ē: quē deo credēdū ſit: vt eodē ſpū d̓i ſibi reuelata cognouit. etiā ip̄aꝫ fidē nr̄am futurā tāto an̄ p̄dixerit. Sed qͥd placuit deo eterno tunc facere celū terrā. antea feciſſet? Qui dicūt: ſi mūdū fuiſſe et̓nū ſine vllo initio: nec a deo factū videri volūt. ni mis auerſi ſūt a veritate: letali morbo īpie­tatis īſaniūt. Exceptꝭ em̄ ꝓpheticis vocibus mūdus ip̄e ordinatiſſima ſua mutabilitate et mobilitate. viſibiliū oīm pulcherrima ſpecie qͦdāmō tacitꝰ. factū ſe a niſi deo īeffa­bilit̓ atqꝫ inuiſibil̓r magno. ineffabil̓r ac īuiſi bilit̓ pulchro fieri ſe potuiſſe ꝓclamat. Qui āt a deo qͥdē fatent̉ factū: tn̄ volūt tꝑis ha bere ẜꝫ ſue creatōis initiū: vt qͦdā velut vix ītelligibili ſꝑ ſit factꝰ. dicūt qͥdē aliqͥd vn̄ ſibi de­um vident̉ velut a fortuita temeritate defēde­re. ne ſubito illi veniſſe credat̉ in mētē qd̓ nūqͣꝫ an̄ veniſſet facere mūdū: accidiſſe illi volūta­ nouā ī nullo ſit oīno mutabil̓. Sꝫ video quō eis poſſit ī ceterꝭ rebꝰ iſta ſubſiſtere ma xīeqꝫ in aīa quā ſi deo coet̓nā ꝯtēderit vn̄ illi acciderit noua miſeria nūqͣꝫ antea eternuꝫ nullo poterūt explicare. Si em̄ alternaſſe ſꝑ eiꝰ miſeriā btītudinē dixerint ncc̄e ē dicāt etiā ſꝑ alternaturā. vn̄ illa eos ſequet̉ abſurdi­tas vt etiā btā d̓r. in vtiqꝫ ſit btā. ſi futu­ ſuā miſeriā turpitudinē p̄uidet. Si aūt p̄uidet: nec ſe turpē ac miſerā fore: ſꝫ btāꝫ ſꝑ exi ſtimat. falſa opinione ſit btā. dici ſtultiꝰ nihil pōt. Si aūt ſꝑ qͥdē ſecula retro īfinita btītu dine alternaſſe aīe miſeriā putāt: ſꝫ nūc iāde ce tero fuerit liberata ad miſeriā eſſe redi­turā: nihiloīnꝰ ꝯuincūt̉ nūqͣꝫ fuiſſe ꝟe btām. ſꝫ deinceps inciꝑe noua qͣdā nec fallacibtītu dine: ac per hoc fatebuntur accidere illi aliqͥd noui: hoc magnū atqꝫ p̄clarum. quod nunqͣꝫ retro per eternitatem accidiſſet. Cuiꝰ nouita­tis cām ſi deū negabūt in eterno habuiſſe cōſi­