Seite
XI Capitulum. XXXI. eū. 2. N ſeptīo āt die: id ē eodē die ſeptieſ repetito: qͥ nūerꝰ etiā ip̄e alia rōne ꝑ fectꝰ ē: dei reqͥes cōmendat̉: in qͣ pri mū ſāctificatio ſonat: Ita deꝰ voluit iſtū diem in illis ſuis oꝑbꝰ ſanctificare: ſꝫ in reqͥe ſua q̄ n̄ hꝫ veſꝑam. Neqꝫ eī vlla creat̉a ē: vt etiā ip̄a a liter in dei ꝟbo: aliter ī ſe cognita faciat aliam velut diurnā: aliā velut veſꝑtinā noticiā. De ſeptenarij porro nūeri perfectōe dici qͥdē plu ra pn̄t. ſꝫ liber iſte iā ꝓlixꝰ ē: ⁊ vereor ne occaſi­on cōperta ſcientiolaꝫ nr̄am leuiter magꝭ qͣꝫ vtiliter iactare velle videamur. Habenda eſt itaqꝫ rō moderationis atqꝫ grauitatꝭ: ne for­te cū de nūero multū loqͥmur: menſurā ⁊ pon dus negligere iudicemur hoc itaqꝫ ſatꝭ ſit ad monere: ꝙ totꝰ īpar pͥmꝰ nūerꝰ ternariꝰ eſt: to tus par qͣternariꝰ: ex qͥbꝰ duobꝰ ſeptenariꝰ cō o. 24 ſtat. Iō ꝓ vniuerſo ſepe ponit̉ ſicuti eſt. Sep ties cadet iuſtꝰ ⁊ reſurget: id eſt qͦtienſcūqꝫ ce ciderit n̄ peribit. Qd̓ nō de īiqͥtatibꝰ ſꝫ d̓ tribu lationibꝰ ad hūilitatē perducentibꝰ ītelligi vo sͣ. ij8. luit. Et ſepties in die laudabo te: qd̓ alibi alio sͣ. 33. mō dictū eſt. Sꝑ laus eiꝰ in ore meo Et multa hmōi in diuīs aucͣtibꝰ reperiunt̉: in qͥbꝰ ſepte narius nūerꝰ vt dixi ꝓ cuiuſqꝫ rei vniuerſitate poni ſolet. Propter hͦ eodē ſepenūero ſignifi cat̉ ſpūſſanctꝰ: de qͦ dn̄s ait. Docebit vos oēꝫ Ioh̓. 16. ꝟitatem. Ibi reqͥes dei: qͣ reqͥeſcit̉ in deo. In toto qͥppe: id eſt plena perfectiōe reqͥes. in ꝑtē Coꝝ. 13 at labor. Iō lab oramꝰ qͣꝫdiu ex ꝑte ſcimꝰ: ſꝫ cū venerit qd̓ ꝑfectū ē: qd̓ ex ꝑte ē euacuabit̉. hīc eſt ꝙ etiā ſcpͥturas iſtas cū labore rimamur: Sctī ꝟo angeli ad qͦꝝ ſocietatē ⁊ ꝯgregatio­nē in hac ꝑegrinatiōe laborioſiſſima ſuſpira­mus: ſic̄ hn̄t ꝑmanendi eternitatē: ita cogͦſcē­di facilitatē: ⁊ reqͥeſcendi felicitatē. Sine dif­ficultate qͥppe nos adiuuāt: qm̄ ſpūalibꝰ moti bus purꝭ ⁊ liberꝭ nō laborēt. Ca. XXXII. Eqͥs aūt ꝯtēdat ⁊ dicat nō ſctōs angl̓os eē ſignificatos: in eo qd̓ ſcpͥtū ē. Fiat lux Gen̄. j. ⁊ facta eſt lux. ſꝫ quālibet lucē tunc pͥmū factaꝫ eē corꝑeā aut opinet̉ aūt doceat: ange los āt pͥus eē factos: nō tm̄ an̄ firmamentū qd̓ inter aqͣs ⁊ aqͣs factū: appellatū ē celū: ſꝫ an̄ illd̓ qd̓ dictū ē. ī pͥncipio fec̄ deꝰ celū ⁊ terrā: atqꝫ il jidem. lud qd̓ dictū ē: in pͥncipio: nō ita dictū tāqͣꝫ pri­mū hͦ ſcm̄ ſit: cū an̄ fecerit āgelos: ſꝫ qꝛ oīa ī ſa­pientiafec̄qd̓ ē ꝟbū eiꝰ: ⁊ ip̄m ſcpͥt̉ a pͥncipium noīauit: ſic̄ ip̄e in euāgelio iudeis q̄rentibꝰ qͥs eſſet: rn̄dit ſe eē pͥncipiū: nō ecōtrario referā Iob̓.8. ꝯtentionē: maxīe qꝛ hͦ me delectat plurimum qd̓ ēt ī ſūmo exordio ſctī libri geneſeos t̓nitas Gen̄. j. cōmēdat̉. Cū āt ita d̓r. ī pͥncipio fec̄ deꝰ celū ⁊ t̓rā. atqꝫ pr̄ feciſſe ītelligat̉. ī filio: ſic̄ atteſtatur pſalmꝰ vbi legit̉. Ꝙ magnificata ſūt oꝑa tua Psͣ. j93. dn̄e: oīa ī ſapientia feciſti. cōueniētiſſime pau lopoſt cōmemorat̉ ēt ſpūſſanctꝰ. Cū eī dictuꝫ eēt: qͣlē terrā deꝰ pͥmitꝰ fecerit: vel quā molem maͣmue fut̉e ꝯſtructōis md̓i celi ⁊ t̓re noīe nū cupauerit ſb̓ijciēdo ⁊ addēdo. Terra āt erat. Gen̄. j. īuiſibil̓ ⁊ īcōpoſita: ⁊ tenebre erāt ſuꝑ abyſſū mox vt trinitatꝭ cōmemoratio cōpleret̉: ⁊ ſp̄s Ibidem. inqͥt dei ferebat̉ ſuꝑ aqͣs. ꝓinde vt volet vnuſ qͥſqꝫ accipiat: qd̓ ita ꝓfundū ē vt ad exercitati onē legentiū a fidei regl̓a nō ab errātes: plu­res poſſit gn̄are ſnīas: dū tn̄ angelos ſctōs in ſb̓limibꝰ celi ſedibꝰ: nō qͥdē d̓o coet̓nos: ſꝫ tn̄ d̓ ſua ſempit̓na ⁊ ꝟa felicitate ſecuros ⁊ certos eſſe nēo ābigat. Ad qͦꝝ ſocietatē ꝑtinere ꝑuu­los ſuos dn̄s docens: nō ſolū illd̓ ait. Erūt eqͣ Aat. 22 les āgel d̓i: veꝝ ip̄i qͦꝫ angl̓i qͣ ꝯtēplatōe fruent̉ on̄dit vbi ait. Uidete ne ꝯdēnatꝭ vnū ex puſil Mat. j3. lis iſtis: dico eī vob̓: qꝛ āgeli eoꝝ ſꝑ vidēt: faciē pr̄is mei qͥ ī celis eſt. Ca. XXXIII. Eccaſſe āt qͦſdā āgelos: ⁊ ī huiꝰ mūdi ima detruſos: qͥ eis velut carcer ē vſqꝫ ad futurā ī die iudicij vltimādānatio nē apl̓s petrꝰ aꝑtiſſime on̄dit dicēs: ꝙ deꝰ an 2. Pe.2. gelis peccātibꝰ nō peꝑcit: ſꝫ carceribꝰ caligīs ī ferni detrudēs tradidit ī iudicio puniēdos re ſeruari. Int̓ hos gͦ ⁊ illos deū vel p̄ſcīa vl̓ oꝑe diuiſiſſe qͥs dubitet: illoſqꝫ lucē merito appella ri qͥs ꝯtradicat? Qn̄ qͥdē nos adhuc ī fide viuē tes: ⁊ eoꝝ eqͣlitatē adhuc ſperātes vtiqꝫ nōdū tenentes: iā lux dicti ab apl̓o ſumꝰ? Fuiſtis eī inqͥt aliqn̄ tenebre: nūc āt lux in dn̄o Iſtos ꝟo Eph̓. 5. deſertores tenebras aꝑtiſſime nūcupari: ꝓfe cto aduertūt qͥ peiores eē eos hoībꝰ īfidelibꝰ ſiue ītelligūt ſiue credūt. Quapropt̓ et ſi alia lux ī iſto huiꝰ libri loco ītelligenda eſt: vbi legi mus Dixit deꝰ fiat lux: ⁊ alie tenebre ſignifica te ſūt ī eo ꝙ ſcpͥtū ē. Diuiſit deꝰ int̓ lucē ⁊ tene Gen̄. j. bras: nos tn̄ has duas angelicas ſocietates: vnā fruentē deo: alterā tumentē ſuꝑbie typo: vnā cui d̓r. Adorate eū oēs āgeli eiꝰ: aliā cꝰ pͥn ceps dic̄. Hec oīa tibi dabo ſi ꝓſtratꝰ adoraue­Psͣ. 96. ris me. Unā d̓i ſancto amore flagrantē: alt̓aꝫ ꝓprie celſitudīs īmūdo amore fumāteꝫ. ⁊ qm̄ Pat. ſic̄ ſcriptū ē. Deꝰ ſuꝑbis reſiſtit: hūilibꝰ āt dat grām. Illā in celis celoꝝ hītantē: iſtā īde deie Iaco. 4. j. Pe..5. ctā ī hͦ īfimo aereo celo tuml̓tuāteꝫ Illā illūi­noſa pietate trāqͥllā: iſtā tenebroſis cupidita­tibꝰ turbulentā. Illā d̓i nutu clement̓ ſb̓ueniē teꝫ iuſte vlciſcentē: iſtā ſuo faſtu dn̄andi ⁊ no­cendi libidīe exeſtuāteꝫ. Illā vt qͣꝫtū vult ꝯſu lat d̓i bonitatꝭ mīſtrā: iſtā ne qͣꝫtū vult noceat d̓i ptāte frenatā. Illā huic illudentē: vt nolēs A 2