Seite
xX iouis immortalis agnitionē errore implicari. Propterea ergo dijs exoſi: qꝛ quibus fato nō fuit noſſe deū: nec dona a dijs acciꝑe: his fata liter dedit iſte errorē implicari. Ip̄e vero pius ⁊ in celū ſicut pij inceſſit Itaqꝫ hūc quidē non blaſphemabis: miraberis aūt hoīm demētiaꝫ ex eo in eis facile p̄cepſqꝫ periculum. Quis ita ſtultus eſt: vt non intelligat aut ab homīe cal lido eoqꝫ xp̄ianis inimiciſſimo: hec oracula fu­iſſe ꝯficta: aut cōſilio ſimili ab impuris demōi­bus iſta fuiſſe rn̄ſa: vt ſcꝫ qm̄ laudāt xp̄m ꝓpte rea credant̉ veracit̓ vituꝑare chriſtianos: at­qꝫ ita ſi poſſint intercludāt viā ſalutis et̓ne in qͦ ſit qͥſqꝫ xp̄ianꝰ? Sue qͥppe nocēdi aſtutie mil­leformi ſentiūt nō eē ꝯtrariū ſi credat̉ eis lau­dantibꝰ xp̄m: dū tn̄ credat̉ etiā vituꝑantibꝰ xp̄i anos: vt eū qͥ vtꝝqꝫ crediderit talē xp̄i faciant laudatorē ne velit eſſe chriſtianꝰ. Ac ſic qͣꝫuis ab illo laudatꝰ: ab iſtoꝝ tn̄ demonū dn̄atu cuꝫ nō liberet xp̄s: p̄ſertim qꝛ ita laudāt xp̄m vt qͥſ­quis ī eū talē crediderit qͣlis ab eis p̄dicat̉ xp̄ia nus verus nō ſit: ſꝫ fotinianus herericus: qͥ tan tūmō hominē nō etiā deū nouerit xp̄m: ⁊ ideo ꝑ eū ſaluus eſſe non poſſit: nec iſtoꝝ mendaci­loquoꝝ demonuꝫ laqueos vitare vel ſoluere. Nos āt neqꝫ apollinē vituꝑantē xp̄m: neqꝫ he caten poſſumus approbare laudantē. Ille qͥp pe tanqͣꝫ iniquū xp̄m vult credi quē a iudicibꝰ recta ſentientibus dicit eſſe occiſuꝫ: iſta hoīeꝫ pijſſimū: ſꝫ hoīem tm̄. Una ē tn̄ ⁊ illius ⁊ huius intentio: vt nolint hoīes eē xp̄ianos: quia niſi xp̄iani erunt: ab eoꝝ erui poteſtate nō poter̄t Iſte vero philoſophus: vel potius qui talibus aduerſus xp̄ianos quaſi oraculis credunt pͥus faciant ſi poſſunt vt inter ſe de ip̄o chriſto he­cate atqꝫ apollo concordēt: eūqꝫ aut ābo vitu­perent: aut ambo collandēt. Qd̓ ſi facere po­tuiſſent: nihilominꝰ nos ⁊ vituꝑatores ⁊ lau­datores xp̄i: fallaces demones vitaremꝰ. Cuꝫ vero eoꝝ deus et dea inter ſe de xp̄o: ille vitu­perando: iſta laudādo diſſentiant: ꝓfecto eis blaſphemantibus xp̄ianos nō credunt hoīes: ſi recte ip̄i ſentiant. Sane xp̄m laudās vel por phyrius vel hecate: cū dicāt eū ip̄m dediſſe fa­taliter xp̄ianis: vt īplicarent̉ errore: cās tamē eiuſdem ſicut putat pandit erroris. Quas an teqͣꝫ ex verbis eius exponā: pͥus quero ſi fatali ter dedit xp̄s xp̄ianis erroris īplicationē: vtrū volēs: an nolēs dederit. Si volēs quō iuſtꝰ: ſi nolēs quō btūs? Sꝫ iā cās ip̄iꝰ audiamꝰ errorꝭ Sūt inqͥt ſpūs t̓reni mini loco t̓reno qͦdā malo rū demonū ptāte ſubiecti. Ab his ſapiētes he breoꝝ quoꝝ vnus iſte etiā ieſus fuit ſic̄ audiſtꝭ diuina apollinis oracula quē ſuperiꝰ dicta ſūt: ab his gͦ hebrei demōibꝰ peſſimis et mīoribus ſpiritibus vetabāt religioſos: ⁊ ip̄is vacare ꝓ hibebāt: venerari aūt magꝭ celeſtes deos: am pliꝰ aūt venerari deū pr̄em. Hec aūt inqͥt ⁊ dij p̄cipiūt: ⁊ in ſuꝑioribꝰ oſtēdimꝰ quēadmodum anīaduertere ad deū monent ⁊ illū cole̓ vbiqꝫ vituꝑant. Uerū indocti ⁊ impie nature qͥbus vere fatū nō cōceſſit a dijs dona obtinere: ne­qꝫ hr̄e iouis īmortalis notionē: nō audientes ⁊ deos ⁊ dīnos viros: deos qͥdē oēs recuſaue­rūt: ꝓhibitos aūt demōes nō ſolū nullis odijs inſequi: ſꝫ etiā reuereri deleger̄t. Deū aū ſimu lātes ſe colere: ea ſola ꝑ q̄ deꝰ adorat̉ nō agūt. Nā deꝰ qͥdē vtpote oīm pater nullius indiget ſꝫ nobis eſt bene: cū eū ꝑ iuſticiā ⁊ caſtitatē ali­aſqꝫ ꝟtutes adoramꝰ: ip̄am vitā p̄cē ad ip̄m fa­cientes ꝑ imitationem ⁊ inquiſitionem de ip̄o Inquiſitio enim purgat inquit: imitatio deifi­cat affectionem ad ipſum operando. Bene qͥ­dem predicauit deū patrem: ⁊ quibus ſit colē dus moribus dixit. Quibus preceptis prophe tici libri pleni ſunt hebreorum: quando ſancto rum vita ſiue vituperatur: ſiue laudatur. Sed in chriſtianis tantum errat: aut tantuꝫ calum­niatur quantuꝫ volunt demones quos opina tur deos quaſi cuiquam difficile ſit recolere q̄ turpia que dedecora erga deoruꝫ obſequium in theatris agebantur ⁊ templis ⁊ attendere que legantur: dicantur: audiantur in eccleſijs vl̓ deo vero quid offeratur: et hinc intelligere vbi edificiū: ⁊ vbi ruina ſit morum. Quis autē huic dixit vel inſpirauit: niſi diabolicus ſpiritꝰ tam vanum apertumqꝫ mendaciū ꝙ demōes ab hebreis coli prohibitos reuereantur poti­uſqͣꝫ oderint xp̄iani? Sed deus ille quem colu erunt ſapientes hebreoruꝫ: etiā celeſtibꝰ ſan­ctis angelis ⁊ virtutibꝰ dei quos beatiſſimos tanqͣꝫ ciues in hac noſtra peregrinationo mor tali veneramur ⁊ amamus: ſacrificari vetat: intonans in lege ſua quam dedit populo ſuo hebreo: ⁊ valde minaciter intulit dicens. Sa­crificans dijs eradicabitur. Et ne quiſqua putaret demonibus peſſimis terreniſqꝫ ſpiriti bus quos iſte dicit minimos vel minores: ne ſacrificetur eſſe preceptum: quia et ipſi in ſcri­pturis ſanctis dicti ſunt dij: non hebreorum ſꝫ gentium: quod euidenter in pſalmo. lxxxxv. interpretes poſuerunt dicentes. Qm̄ oēs dij gentiū demonia. Ne quis ergo putaret iſtis qͥ dem demonibꝰ ꝓhibitū eē: celeſtibꝰ aūt vel oī bus vel aliquibꝰ ſacrificari eſſe ꝑmiſſū mox ad didit: niſi dn̄o ſoli: id ē niſi dn̄o tantum: ne for­N 4 mortal̓. ꝓ pterea igit̉ dijſexoſi.ſ. xp̄iāi ſt̓ qͥbꝰ fato n̄ fuit .i. ex fato ꝑ miſſū n̄fuit noſſe deuꝫ nec dona a dijs acciꝑe his fatalit̓ d̓dit iſte.ſ. xp̄s errore īplicari. ip ſe ꝟo piꝰ qꝛ hͦ n̄ ſpōte ſꝫ fatalit̓ fec̄. ⁊ iō īceſſit. i acceſſit ī ce lū ſicut pij. itaqꝫ. hūc.ſ. xp̄m n̄ blaſ phemabis pꝰ hͦ inqͥt. De xp̄o int̓ rogātibus ait hecate. qm̄ qͥdē im mortal̓ aīa ſ. hūana pꝰ corpꝰ vt īce dit noſtiqꝛ qͦuſqꝫ plene purgata ſit ẜꝫ porphy riū vt pꝫ ex p̄cedētibuſ nō reuertit̉ ad pr̄em ſꝫ reuoluit̉ in noua corꝑa vn̄ dicit A ſapīa āt ab ſciſa.ſ. qͥa n̄ purgata plene ſꝑ er rat.ſ. rede­ūdo ad cor pora. qͣꝫtuꝫ ꝟo ad aīaꝫ xp̄i ſubiun git dicens Uiri pieta te preſtan tiſſimi eſt iſta anima que ſcilicet chriſti eſt. hanc colūt ſcꝫ chriſtia ni. aliena a ſe veritate ſcꝫ exiſtēte.