![]()
Liber te in eo ꝙ ait dn̄o ſoli: dominū ſoleꝫ credat eſſe quiſpiaꝫ cui ſacrificandum putat. Quod non ita eſſe ītelligēdū in ſcripturꝭ grecis facillime reꝑitur. Deus igit̉ hebreoꝝ cui tā magnū tan tus etiā iſte ph̓us ꝑhibet teſtimoniū: legeꝫ dedit ſuo populo hebreo: hebreoſermone cōſcri ptam: nō obſcurā ⁊ incognitā ſꝫ oībꝰ iā gentibꝰ Exo22. diffamatā: in qͣ lege ſcriptuꝫ ē. Sacrificās dijs eradicabit̉ niſi dn̄o tm̄. Quid opꝰ eſt in hac eiꝰ lege: eiuſqꝫ ꝓphetis de hac re multa ꝑquirere īmo nō ꝑquirere? Nō em̄ obſtruſa vel rara ſūt ſꝫ aꝑta ⁊ crebracolligere: ⁊ in hac diſputatiōe mea ponere: quibꝰ luce clariꝰ apparet: nulli oī nō niſi tm̄ ſibi: deū verū ⁊ ſūmū voluiſſe ſacrificari. Ecce hoc vnū breuiter: īmo granditer minaciter: ſꝫ veraciter dictū ab illo deo: quētā excellente eoꝝ doctiſſimi p̄dicāt: audiat̉: time atur: impleat̉: ne inobediētes eradicatio cōſe quat̉. Sacrificās inqͥt dijs eradicabit̉: niſi dn̄o Ubi. sͣ. tm̄: non quo rei egeat alicuiꝰ: ſꝫ qꝛ nob̓ expedit vt res eius ſimus. Huic em̄ canit̉ in ſacris litte ris hebreoꝝ: Dixi dn̄o deꝰ meꝰ es tu: qm̄ bono Psͣ. 15. rum meoꝝ nō eges. Huius aūt p̄clariſſimū atqꝫ optimū ſacrificiū nos ip̄i ſumꝰ Hec ē ciuitas eiꝰ: cuiꝰ rei myſteriū celebramꝰ oblationibꝰ no ſtris q̄ fidelibus note ſūt: ſic̄ in libris p̄cedētibꝰ diſputauimꝰ. Ceſſaturas em̄ victimas quas in vmbra futuri offerebāt iudei: ⁊ vnū ſacrificiū gentes a ſolis ortu vſqꝫ ad occaſum: ſic̄ iā fieri cernimꝰ oblaturas ꝑ prophetas hebreos oracula increpuere diuina. Ex quibꝰ qͣꝫtū ſatis viſum ē nōnulla ꝓtulimꝰ ⁊ iā huic iā oꝑi aſꝑſimꝰ Quapropter vbi nō eſt iſta iuſticia vt ẜm ſuaꝫ gratiā ciuitati obedienti deꝰ imꝑet vnꝰ ⁊ ſūm ne cuiqͣꝫ ſacrificet niſi tm̄ ſibi: ⁊ ꝑ hͦ in oībꝰ homībꝰ ad eandē ciuitatē ꝑtinētibꝰ atqꝫ obediētibꝰ d̓o animꝰ etiā corꝑi atqꝫ rō vitijs ordīe le gitīo fideliter imꝑet: vt quēadmodū iuſtꝰ vnꝰ ita cetꝰ populuſqꝫ iuſtoꝝ viuat ex fide q̄ oꝑat̉ ꝑ dilectionē qua hō diligit deū: ſic̄ diligēdus ē de us: ⁊ ꝓximū ſic̄ ſemetip̄m Ubi gͦ nō eſt iſta iuſti cia ꝓfecto nō ē cetꝰ hoīm iuris ꝯſenſu: ⁊ vtilita tis cōmuniōe ſociatꝰ. Qd̓ ſi nō ē: vtiqꝫ ppl̓s nō eſt: ſi vera ē hec populi definitio: gͦ nec reſpubii ca ē: qꝛ res ppl̓i n̄ ē: vbi ip̄e ppl̓s n̄ ē. Ca. XXIIII I aūt ppl̓s nō iſto: ſꝫ alio definit̉ mō: ve lut ſi dicat̉: ppl̓s ē cetꝰ ml̓titudīs rōnalis rerumqͣs diligit concordi cōmuniōe ſociatꝰ ꝓ fecto vt videat̉ qualis qͥſqꝫ populꝰ ſit: iſta ſunt intuēda q̄ diligit. Quecūqꝫ tn̄ diligat ſi cetus ē multitudinis: nō pecoꝝ ſ rōnaliū creaturarū ⁊ eoꝝ q̄ diligit cōmuniōe cōcordi ſociatꝰ ē:: nō abſurde populꝰ nūcupat̉: tāto vtiqꝫ melior: qͣꝫ to in melioribꝰ: tantoqꝫ deterior: qͣꝫto ē in dete rioribꝰ. ꝯcors. Scd̓m iſtā definitioneꝫ noſtram romanus populus: populus eſt ⁊ res eius ſine dubitatiōe reſpublica. qͥd aūt pͥmis tꝑibus ſuis qͥdue ſequētibꝰ ppl̓s ille dixerit: ⁊ quibꝰ mori bus ad cruentiſſimas ſeditōes: atqꝫ inde ad ſo cialia: atqꝫ ciuilia bella ꝑueniēs: ip̄am ꝯcordiā q̄ ſalꝰ ē quodāmō ppl̓i ruꝑit atqꝫ corrupit: teſta tur hiſtoria: de qua in p̄cedētibꝰ libris ml̓ta po ſuimꝰ. Nec iō tn̄ vel ip̄m nō eē populū: vel eiꝰ rē dixerim nō eē rempublicā qͣꝫdiumanet qua liſcūqꝫ multitudinis rōnalis cetus reꝝ qͣs diligit concordi cōmuniōe ſociatus. Qd̓ aūt de iſto populo: ⁊ de iſta republica dixi: hͨ de athenienſiū: vel quorūcūqꝫ grecoꝝ vel egyptiorū hoc de illa pͥore babylone aſſyrioꝝ qn̄ in rebus ſuis publicis imꝑia vel ꝑua vel magnatenuer̄t ⁊ de alia qͣcūqꝫ aliarū gentiū: intelligar dixiſſe atqꝫ ſenſiſſe: Beneraliter qͥppe ciuitas impioꝝ cui nō imꝑat deꝰ obediendi ſibi vt ſacrificium nō offerat niſi tm̄mō ſibi: ⁊ ꝑ hoc ī illa ⁊ animꝰ corꝑi rōqꝫ vitijs recte ac fidelit̓ imperet: caret iuſticie veritate. Ca. XxV. q Uamlibet em̄ videat̉ animꝰ corꝑl: ⁊ rō vitijs laudabiliter imꝑare: ſi tn̄ deo ani mus ⁊ rō ip̄a nō ſeruit ſic̄ ſibi ſeruiendū eē ipſe deus p̄cepit: nullo mō corꝑi vitijſqꝫ recte impe rat. Nā qualis corꝑis atqꝫ vitioꝝ pōt eē mens dn̄a: veri dei neſcia: nec eiꝰ imꝑio ſubiugata: ſꝫ vitioſiſſimis demonibus. corrūpentibꝰ ꝓſtitu ta? Proinde virtutes qͣs ſibi hr̄e videt̉ ꝑ quas imꝑat corꝑi ⁊ vitijs: ad qd̓libet adipiſcendum vel tenendū retulerit niſi ad deū: etiā ip̄a vitia ſūt potiꝰ qͣꝫ virtutes. Nā licet a qͥbuſdā tūc ve re ⁊ honeſte putent̉ eē ꝟtutes cū ad ſeip̄as re ferunt̉: nec ꝓpter aliud expetunt̉ tūc etiā īflate ac ſuꝑbe ſūt: ⁊ iō nō virtutes ſꝫ vitia iudican da ſūt Sic̄ eē nō ē a carneẜ ſuꝑ carnē qd̓ carnē facit viue̓: ſic nō ē ab hoīe ẜ ſuꝑ hoīeꝫ qd̓ hoīeꝫ facit beate viuere: nec ſolū hoīem: ſꝫ etiā quālibet ptātē virtutēqꝫ celeſtē. Ca. XXVI Uocirca vt vita carnis aīa ē: ita beata vita hoīs deus eſt. De quo dicūt ſacre litterohebreoꝝ. Beatꝰ ppl̓s cuiꝰ ē dn̄s deꝰ ip̄iꝰ. Miſer igit̉ ꝓpl̓s ab iſto alienatus deo diliger tn̄ ip̄e etiā quandā pacē ſuā nō improbandā: quā quidē nohabebit in fine: qui non ea bene vtit̉ ante finem. hanc autem vt interim habeat in hac vita noſtra etiā intereſt: quoniam qͣꝫdiuꝑ mixte ſunt ambe ciuitates: vtimur ⁊ nos pace babylonis: ex qua ita ꝑ fidē dei populꝰ liberat̉ vt apud hanc interiꝫ peregrinetur. Propter quod et apoſtolus admonuit eccleſiaꝫ vt oraret pro regibus eius atqꝫ ſublimibus: addens ex dicens: vt quietam ⁊ tranquillā vitamaga 