Seite
xl xx reperiantur ambigua: vel magis ad aliud ꝑti nentia: ſiue ſcꝫ ad eū ſaluatoris aduētū qͦ ꝑ to­tū hoc tp̄s in eccleſia ſua venit: hͦ eſt in mēbris ſuis: ꝑticulariter atqꝫ paulatiꝫ: qm̄ tota corp eſt eius. ſiue ad excidiū terrene hierl̓m: qꝛ et d̓ illo cū loquit̉ plerūqꝫ ſic loquit̉ tanqͣꝫ de fine ſe culi. atqꝫ de illo die iudicij nouiſſimo et magno loquat̉: ita vt dinoſci n̄ poſſit oīno: niſi ea que apud tres euāgeliſtas: matheū: marcū: ⁊ lucā de hac re ſimilt̓ ditta ſūt inter ſe oīa cōferant̉. Quedā qͥppe alt̓ obſcuriꝰ alter explicat plani­us: vt ea q̄ ad vnā rē ꝑtinentia dicunt̉: apꝑeat vn̄ dicant̉. Qd̓ facere vtcūqꝫ curaui in quadā epl̓a quā reſcripſi ad btē mēorie virū eſychiuꝫ ſalonitane vrbis ep̄m: cuiꝰ epl̓e titulꝰ eſt de fi­ne ſeculi. Proinde iā illd̓ h̓ dicā qd̓ in euāge­lio ẜm matheū de ſeꝑatiōe bonoꝝ ⁊ maloꝝ le­at. 25 git̉ ꝑ iudiciū p̄ſentiſſimū atqꝫ nouiſſimuꝫ xp̄i Cū aūt venerit inqͥt filiꝰ hoīs in maieſtate ſua ⁊ oēs āgl̓i cū eo. tūc ſedebit ſuꝑ ſedē maieſtatꝭ ſue. Et ꝯgregabūt̉ ante eū oēs gētes: ⁊ ſepara bit eos ab īuicē: ſic̄ paſtor ſegregat oues abhe dis. Et ſtatuet oues quideꝫ a dextris ſuis: he­dem. dos aūt a ſiniſtris Tūc dicet rex his qͥ a dextrꝭ eius erūt. Uenite bn̄dicti pr̄is mei poſſidete paratū vob̓ regnū a ꝯſtitutiōe mundi. Eſuri­ui em̄: ⁊ dediſtis mihi māducare. Sitiui ⁊ dedi ſtis mihi bibere. Hoſpes erā. ⁊ collegiſtis me. Nudus et cooperuiſtis me. Infirmus et viſi­dem. taſtis me In carcere erā ⁊ veniſtis ad me. tūc rn̄debūt ei iuſti dicētes. Dn̄e: qn̄ vidimꝰ te e­ſurientē ⁊ pauimꝰ? Sitientē: ⁊ dedimꝰ tibi po tū? Qn̄ āt te vidimꝰ hoſpitē ⁊ collegimꝰ te? aut nudū ⁊ cooꝑuimꝰ te? Aut qn̄ vidimꝰ te īfirmū aut in carcere: ⁊ venimus ad te? Et rn̄dēs rex dicet illis. Amen dico vob̓: qͣꝫdiu vni feciſtis d̓ dem. his fratribꝰ meis minimis: mihi feciſtis. Tūc dicet ⁊ his qͥ a ſiniſtris eiꝰ erūt. Diſcedite a me maledicti in ignē eternū: qͥ ꝑatus ē diabolo ⁊ angelis eiꝰ. Deinde ſimiliter etiā his enūerat qd̓ illa non fecerint que dextros feciſſe memo rauit. Similit̓qꝫ interrogantibꝰ qn̄ eū viderīt in hoꝝ indigētia ꝯſtitutū: ⁊ qd̓ minīs ſuis non factū ē: ſibi factū nō fuiſſe reſpondet. Sermo­nēqꝫ ꝯcludēs: ⁊ hi inqͥt in ſuppliciū eternū ibūt iuſti āt ī vitā et̓nā Ioānes ꝟo euāgeliſta aꝑtiſſi me narrat eū in reſurrectiōe mortuoꝝ futuꝝ p̄dixiſſe iudiciū. Cū em̄ dixiſſet Neqꝫ em̄ pater iudicat quēqͣꝫ: ſꝫ iudiciū oē dedit filio: vt om̄es honorificēt filiū: ſic̄ honorificant patrem qͥ nō honorificat filiū non honorificat patrē qui mi­dem. ſit illū: protinus addidit. Amen amē dico vob̓ quia qui verbū meū audit ⁊ credit ei qͥ me mi ſit: habet vitaꝫ eternā: ⁊ in iudiciū non veniet ſed trāſiet a morte in vitam. Ecce hic dixit et­am fideles ſuos in iudiciū nō venire. Quomō ergo ꝑ iudiciū ſeꝑabunt̉ a malis: ⁊ ad eius de­xtram ſtabūt: niſi quia hoc loco iudiciū pro dā natione poſuit? In tale qͥppe iudiciū nō veniēt qui audiunt verbū eius: ⁊ credunt ei qui mi­ſit illum. Ca. VI. Einde adiūgit et dicit. Amen amē dico Ioh̓. 5. vobis: quia venit hora: ⁊ nunc eſt quā­do mortui audient vocem filij dei. ⁊ qui audie rint viuent. Sicut em̄ pater habet vitam in ſe metip̄o: ſic dedit ⁊ filio hr̄e vitā in ſemetipſo. Nondū de ſecūda reſurrectiōe: id eſt corporū loquit̉ que in fine futura eſt: ſed de pͥma q̄ nūc eſt. hanc quippe vt diſtingueret ait Uenit ho Ibidem. ra ⁊ nūc eſt. Non aūt iſta corpoꝝ: ſed animaꝝ eſt. Habent em̄ ⁊ anīe mortem ſuā in impieta­te atqꝫ peccatis. Scd̓m quā mortē mortui ſūt: De quibus idē dn̄s ait. Sine mortuos ſepeli­Math̓. 8 re mortuos ſuos: vt ſcꝫ in aīa mortui: in corꝑe mortuos ſepelirēt. Propter iſtos gͦ īpietate ⁊ iniquitate in anima mortuos: venit inquit ho Ioh̓. 5 ra ⁊ nūc eſt: quando mortui audient vocē filij dei: ⁊ qui audierint viuēt. Qui audierint dixit qui obedierint: qui crediderint ⁊ vſqꝫ in fineꝫ perſeuerauerint. Nec fecit hic vllā differentiā bonoꝝ ⁊ maloꝝ. Om̄ibus em̄ bonum ē audire vocē eius: ⁊ viuere ad vitam pietatis ex impi etatis morte tranſeūdo. De qua morte ait a­poſtolus paulus Ergo om̄es mortui ſūt: ⁊ pro 2. Coꝝ. 5 om̄ibus mortuis eſt vnus: vt qui viuūt iā non ſibi viuant. ſed ei qui pro ip̄is mortuus eſt ⁊ re ſurrexit. Om̄es itaqꝫ mortui ſūt in peccatꝭ: ne mine ꝓrſus excepto: ſiue originalibꝰ ſiue etiaꝫ volūtate additis: vel ignorādo vel ſciēdo: nec faciendo qd̓ iuſtū eſt: ⁊ ꝓ om̄ibus viuis mortu is: viuus mortuus eſt vnꝰ: id ē nullū habens oī no peccatū: vt qui ꝑ remiſſionē peccatoruꝫ vi uūt: iam ſibi viuant: ſed ei qui pro om̄ibꝰ mor­tuus eſt ꝓpter peccata noſtra: ⁊ reſurrexit ꝓ­Rom̄. 4. pter iuſtificationē noſtrā: vt credentes in euꝫ qui iuſtificat impiū: ex impietate iuſtificati: tā qͣꝫ ex morte viuificati ad primā reſurrectioneꝫ que nūc eſt animarū ꝑtinere poſſumꝰ. Ad hāc em̄ pͥmam nō ꝑtinent niſi qͥ beati erūt in eter­nū: ad ſecūdā vero de qua mox locuturꝰ eſt: ⁊ beatos ꝑtinere docebit ⁊ miſeros. Iſta eſt mi ſcricordie: illa iudicij: Propt̓ qd̓ in pſalmo ſcri ptū eſt. Miſericordiā ⁊ iudiciū cātabo tibi do mine. De quo iudicio conſeq̄nter adiunxit at Psͣ. j0o. qꝫ ait Et poteſtatē dedit ei iudiciū facere: quia filius homīs eſt. Hic oſtendit ꝙ in ea carne ve Ioh̓.5. niet iudicaturus in qua venerat iudicandus. Ad hoc em̄ ait. qm̄ filius homīs eſt. Ac deind̓ Ibidem O