Liber ceps: nō ꝓpter vite huiꝰ vel bona acqͥrēda: vl̓ mala vitanda vaneſcēdo trāſeūtia: ſꝫ ꝓpt̓ futu rū iudiciū ꝑ qd̓ erūt ⁊ bonis bona ⁊ malis mala. ſine fine manſura. Deniqꝫ iſte ſapiēs hunc Ecc̄s. 12: librū ſic ꝯcluſit vt diceret: Deū time ⁊ mādata eius cuſtodi: h̓ ē oīs hō: qꝛ oē hoc opꝰ deꝰ addu cet in iudiciū in oī deſpecto: ſiue bonū ſiue ma lū. Quid breuiꝰ: verius: ſalubrijs dici potuit. Deū inqͥt time: ⁊ mādata eiꝰ cuſtodi: qꝛ hoc ē oīs hō. Quicūqꝫ em̄ ē hͨ: ē cuſtos vtiqꝫ mādatoꝝ dei: qm̄ qͥ hͦ nō ē: nihilē. Nō em̄ ad veritatꝭ imaginē reformat̉: remanēs in ſil̓itudine vani tatis. Quia oē hͦ opus.i. qd̓ ab hoīe ſit ī hac vi ta ſiue bonū ſiue malū deus adducet ī iudiciū In oī deſpecto.i. in oī etiā qͥ ꝯtēptibilis hic vr̄: ⁊ iō nec videt̉: qm̄ deꝰ ⁊ ip̄m videt: nec euꝫ deſpicit: nec eū cū iudicat p̄terit. Ca. IIII. Uius itaqꝫ vltimi iudicij dei teſtīonia de ſcpͥturꝭ ſanctis q̄ ponere inſtitui: pͥus eligēda ſūt de libris teſtamēti noui: poſtea de veteris. Ꝙuis em̄ vetera priora ſint tꝑe: noua tn̄ anteponēda ſūt dignitate: qm̄ illa vetera p̄conia ſūt nouoꝝ. Noua igit̉ ponenda ſūt pͥus: q̄ vt firmiꝰ ꝓbemꝰ aſſumunt̉ ⁊ vetera In veteribꝰ habent̉ lex ⁊ ꝓphete ī nouis euāRoma. 3 geliū ⁊ apl̓ice lr̄e. Ait aūt apl̓s. Per legē em̄ co gnitio peccati. Nunc aūt ſine lege iuſticia dei manifeſta ē: teſtificata ꝑ legē ⁊ ꝓph̓as: iuſticia aūt dei ꝑ fidē ieſu xp̄i in oēs qͥ credūt in eū. hec aūt iuſticia dei ad nouū ꝑtinet teſtamentū: et teſtimoniū hꝫ a veteribꝰ libris: hͦ ē a lege ⁊ ꝓphetis Prius igit̉ ip̄a cā ponēda ē: ⁊ poſtea te ſtes introducendi. Hūc ⁊ ip̄e ieſus xp̄s ordineꝫ Aat. j3. ſeruandū eē demōſtrās. Scriba inqͥt eruditꝰ ī regno dei: ſimilis ē viro pr̄ifamilias ꝓferenti de theſauro ſuo noua ⁊ vetera. Nō dixit vetera ⁊ noua: qd̓ vtiqꝫ dixiſſet: niſi maluiſſet meri torū ordinē ſeruare qͣꝫ tempoꝝ. Ca. V. Rgo ip̄e ſaluator cū obiurgaret ciuita tes in quibꝰ magnas ꝟtutes fecerat ne qꝫ crediderāt ⁊ eis alienigenas anteponeret. Uerūtn̄ inqͥt dico vob̓: tyro ⁊ ſydoni remiſſiꝰ Math̓. ij Abidem. erit in die iudicij qͣꝫ vob̓: Et paulo poſt alteri ci uitati. Amē inqͥt dico vob̓: qꝛ t̓re ſodomoꝝ re miſſiꝰ erit in die iudicij qͣꝫ tibi. Hic euidētiſſime Mat. 12 p̄dicat diē iudicij eē ventuꝝ. Et alio loco. Uiri niniuite inqͥt ſurgēt ī iudicio cū generatiōe iſta: ⁊ ꝯdēnabūt eā: qꝛ penitentiā egerūt in p̄Pidem. dicatiōe ione. Et ecce pluſqͣꝫ iona hic. Regina auſtri ſurget in iudicio cū generatiōe iſta ⁊ cō dēnabit eā: qꝛ venit a finibꝰ t̓re audire ſapīam ſalomōis: ⁊ ecce pluſqͣꝫ ſalomō h̓. Duas h̓ locores diſcimꝰ: ⁊ vēturū eē iudiciū: ⁊ cū mortuoꝝ reſurrectiōe venturū. De niniuitis em̄ ⁊ re gina auſtri qn̄ hec dicebat de mortuis ſine dubio loq̄bat̉: qͦs tn̄ ī die iudicij reſurrecturos eē p̄dixit. nec iō dixit ꝯdēnabūt qꝛ ⁊ ip̄i iudicabūt ẜ qꝛ ex ip̄oꝝ cōꝑatiōe iſti merito dānabuntur. Rurſus alio loco: cū de hoīm bonoꝝ ⁊ maloꝝ nūc ꝑmixtiōe: poſtea ſeꝑatiōe: q̄ vtiqꝫ in die iu dicij futura ē loqueret̉: adhibuit ſimilitudineꝫ de tritico ſemīato: ⁊ ſuꝑſeminatis zizanijs: eāqꝫ ſuis exponēs diſcipulis. Qui ſemīat īqͥt boabat ij nū ſemē ē filiꝰ hoīs: ager aūt ē hic mūdꝰ: bonū ꝟo ſemēhi ſūt filij regnizizania aūt hi filij ſunt nequā. Inimicus aūt qͥ ſeminauit ea: ē diabolus. Meſſis aūt ꝯſūmatio ē ſeclī: meſſores ꝟo angeli ſūt. Sicut gͦ colligunt̉ zizania ⁊ igni cōburunt̉: ſic erit in ꝯſūmatiōe ſeculi. Mittet fiIidan lius hoīs angelos ſuos: et colligent de regno ſuo oīa ſcādala ⁊ eos qui faciūt iniqͥtatē: ⁊ mit tent eos in caminū ignis: ibi erit fletꝰ ⁊ ſtridor dentiū. Tūc iuſti fulgebūt ſic̄ ſol in regno paIbiden. tris eoꝝ. Quihꝫ aures audiēdi audiat. hic qͥdem iudiciū vel diē iudicij nō noīauit: ſꝫ multo eū clarius ip̄is rebus exp̄ſſit: ⁊ infine ſeculi fu turū eē p̄dixit. Itē diſcipulis ſuis: Amēinqͥt di 4huuiꝫ. co vobis ꝙ vos qͥ ſecuti eſtis me: in regeneratiōe cū ſederit filiꝰ hoīs ī ſede maieſtatꝭ ſue ſedebitꝭ ⁊ vos ſuꝑ ſedes duodecī iudicātes duo decī tribꝰ iſrl̓ Hinc diſcimꝰ cū ſuis diſcipul̓ iudi caturū ieſum. Un̄ ⁊ alibi iudeis dixit. Si ego Luce. j. in beelzebub eijcio demonia. filij veſtri in qͦet ciūt? Ideo ip̄i iudices veſtri erūt. Necqm̄ ſuꝑ duodecim ſedes ſeſſuros eē ait duodecī ſolos hoīes cū ip̄o iudicaturos putare debemꝰ. Du odenario qͥppe nūero vniuſa q̄dā ſignificata ē iudicātiū multitudo ꝓpt̓ duas ꝑtes numeri ſe ptenarij: qͥ ſignificat̉ plerūqꝫ vniu̓ſitas: q̄ due ꝑtes.i. tria ⁊ qͣttuor: altera ꝑ alterā multiplica te duodecim faciūt. Nā qͣttuor ter: ⁊ tria qͣter duodecim ſūt: ⁊ ſi qͣ alia huiꝰ duodenarij nūeri q̄ ad hoc valeat ratio reꝑit̉ Alioqͥn qm̄ in locū iude traditorꝭ apoſtolū mathiā legimꝰ ordina Aci. j. tū. Apl̓s paulꝰ qͥ plꝰ illis oībꝰ laborauit vbi ad iudicandū ſedeat non hēbit: qͥ ꝓfecto cū alijs jcaii ſanctis ad nūerū iudicū ſe ꝑtinere demr̄at. cū dicit. Neſcitꝭ qꝛ angelos iudicabimꝰ? De ip̄is qͣꝫ iudicādis in hͦ nūero duodenarioſil̓is cāeſt jſon Nō eī qꝛ dcm̄ ē. Iudicātes duodeciꝫ tribꝰ iſrl̓. tribꝰ leui q̄ tertiadecīa ē ab eis iudicādan̄erit Mario aut ſolū illū populū. nō etiā ceteras gētes iudi cabūt? Qd̓ aūt ait in regeneratione. ꝓculdul bio mortuoꝝ reſurrectionē. noīe voluit regna tionis intelligi. Sic em̄ caro nr̄a regenerabit̉ ꝑ incorruptionē. quēadmodū eſt aīa noſtrare generata ꝑfidē. multa pretereo. q̄ de vltimo iudicio ita dici vident̉ vt diligenter ꝯſiderata