inter reos ⁊ vult reaccuſare ante ſententiam aut vult reaccuſare in plorando iudicis officiū Aut excipiē do aūt pͥncipalit̓ reaccuſando. pͥmo caſu pōt ut. l. i. C. de calum. ſecūdo caſu aūt eſt exceptio peremptoria ⁊ poteſt porponi aut dilatoria ⁊ tunc ſecus. vt. l. ſi ma ritus.§. p̄ſcriptōnem. ff. de adul. tercio caſu quando pͥncipaliter reaccuſando dicūt ꝗdam ꝙ indiſticte nō pōt ita ſentit gl. ī d. l. is qui reus. ⁊ ꝑ Cy. ⁊ gl. in. d. l. negāda. C. qui accu. non pn̄t. ſꝫ tu diſtingue pꝰ bar. aūt crimē qd̓ ſcd̓o. refert ē p̄iudiciale ad primū ⁊ pōt vt. l. i. C. qui accu. non poſſunt. ⁊ ē ratio quia ex hͦ re ſultat quedam exceptio peremptoria. aut non eſt pre iudiciale ⁊ tunc aūt crimen quod ſecundo proponitur ē pͥmo crimini cōnexum ⁊ pōt vt. l. ij.§. ſi publice. de adul. ⁊ noͣ. in.§. ſi extraneꝰ eiuſdē.i. aut nō ē ꝯnexum pͥmo ⁊ tunc ſi vult reaccuſare vt ꝓcedat̉ ⁊ indiſtincte non poteſt vt in. d. l. is ꝗ reus. niſi ſuaꝫ vel ſuoꝝ iniu riam ꝓſequatur vt in. d. l. neganda. aut vult ſolum ſe inſcribere vt differat poſt ſentenciā ⁊ poteſt ut. d. l. ne ganda. ⁊ effectus huiꝰ accuſatōnis ē vt poſſit hāc actionem ꝓſequi etiam ſi damnetur de ſuo crimine vt ſta tim dicam. jͣ. Si ꝟo accuſatus vult accuſare extraneū tūc ſtatur diſtinctioni. l. neganda. aut vult accuſare d̓ pari vel minori ⁊ nō poteſt niſi ſuam vel ſuorum iniu riam ꝓſequatur tamen poteſt accuſatōnem ꝓponere vt differatur poſt exituꝫ ſue accuſatōnis vt in. d. l. ne gāda. ⁊ ſtatim dicam. jͣ. Tercio membro principa li quando vult accuſare poſt ſententiaꝫ in ſua cauſa la tam. diſtingue aut fuit ip̄e reꝰ abſolutus ⁊ ſine dubio poteſt reaccuſare niſi propter aliud impediatur vt ī di cta. l. is ꝗ reus. in prin. ⁊ in. l. qui accuſare. ff. d̓ accu. aut fuit condemnatus ⁊ tunc aūt illa condemnatio in famiam non irrogat ⁊ idem vt. l. qui accuſare. Aut in rogat infamiam ⁊ tunc aūt vult accuſare extraneuꝫ ⁊ non poteſt niſi ſuā vel ſuorum proſequatur iniuriā vt in p̄al. l. qui accuſare. ſꝫ inchoatas p̄t proſequi ut ī. d. .l. is qui reus. ⁊. l. negāda. aut vult reaccuſare ſuū ac cuſatorem ⁊ poteſt vt in. d. l. is qui reꝰ. non obſtante ꝙ ſit infamis. aut pena adimit ei vitā ciuitatem vel li bertatē ⁊ tūc de nouo accuſare non poteſt etiam in ac cuſatōnibus an̄ inchoatōem ⁊ tūc diſtingue. aut accuſatio ex qͣ fuit accuſatꝰ erat p̄iudicialis ad aliaꝫ ⁊ non poterit illā ꝓſequi vt. d. l. i. C. qui accu. non poſ. Aut nō erat p̄iudicialis ⁊ tūc ſi ē pena ꝑ quam ꝑdit ciuita tem vel libertatē ⁊ poterit ꝓſequi ꝑ ſe ⁊ ꝑ ꝓcuratoreꝫ vt noͣ. gl. in. d. l. is qui reus. Aut imponit̉ pena mor tis ⁊ nō poterit ꝓſequi ẜm glo. in. d. l. is. ꝗ reus. p. l. cū reis. ⁊. l. ſi vindicari. C. de penis vbi patet non eē differendam executōnem pene corporalis ſed om̄es doct. cōmuniter tenēt ibi cōtrarium ſicut enim hoc ca ſu differtur deportatio que eſt mors ciuilis eadem ratione debet differri mors naturalis non obſtantibus legibus ſuperius all̓. ꝙ enim ibi dicitur ꝙ mors non debet differri fatendum eſt niſi ex cauſa vt probaturi .l. i. C. de bo. dam. ⁊. l. fi. ff. de publi. in prin. ⁊. xi. q iij. cum apud. iuncta glo. hec omnia. procedunt quā do reus vult reaccuſare coram iudice vtriuſqꝫ cauſe. ſi autem per modum recōuentionis vellet accuſatorē ſuum reaccuſare corā iudice non ſuo ⁊ eſt proprie ma teria noſtra tenet bar. in. d. aucͣ. ⁊ conſequenter hͦ fienon poſſe ratio quia accuſator illum iudicem nō digit nec ſponte iuit ad eum. imo quadā neceſſitate ſecet propter maleficium vel iniuriam ſibi factam ar. in l. ij.§. ſed ſi agant. ff. de iudi. vnde non eſt conueniēvt malignitas aduerſarij mei propter quam cogorū accuſare faciat vt ego poſſim reaccuſari coram iudici nō meo vt dicto.§. ſed ſi agant. que ratio ceſſat in eo qui agit contra aliqueꝫ ex aliquo cōtractu vel ex quo ſi contractu celebrato ab ip̄o agente vel ip̄ius factoſic eo caſu quo accuſat ceſſat ratio. l. cum papiniano quia ip̄e actor iudicem non eligit ſponte. ⁊ hͦ dicit ꝓcedere quando actor conueniret reum corā iudice ordinario ſi enim contra eum iudicem delegatum impetraret tunc credit Bar. ꝙ poſſet fieri reconuentio paautē. ⁊ conſequenter. ⁊ in corpore vnde ſumitur. et qꝛ ſubeſt ratio quia cum ip̄e eligit tunc ceſſat ratio imꝑdimenti de quo loquitur.§. ſed ſi agant do. an. diſcre pat a dictis bar. in duobus. primo inquantum indiſtincte dicit ꝙ coram ordinario non poteſt accuſator reaccuſari non enim procedit ratio bar. in proſequen te publicum intereſſe quaſi tunc nō neceſſitatur ad ac cuſandum. in hoc tamen diſtinguit ꝙ vbi venit propublico intereſſe procedit reconuentio ⁊ hoc vbi vter qꝫ venit pro publico intereſſe. ſecus dicit ſi vnus veniat ratione priuati alter ratōne publici tunc non pro cedit reconuentio quia non eodem reſpectu conuenitur quo agit. agit enim ratōne publici intereſſe ⁊ conuenitur ratōne priuati ar. c. frequens d̓ reſti. ſpo. li. vi ⁊ quod noͣ. de ordi. cogni. c. cum dilectus Secun do diſcrepat a dictis bar. quia dic̄ ſe putare hoc procedere etiam ſi reconuentio fiat coraꝫ iudice delegato impetrato a reconuento quia ſtat ratio preall̓. ſꝫ bar. ſentit contrarium poſſet tamen dici quod barto. non ſentit contrarium ſed potius limitatur per hoc dictū do. anto. ſed quicquid ſit ego puto in hoc vltimo diſtinguendum ſic ꝙ aūt accuſator proſequendo publi cuꝫ intereſſe venit quaſi neceſſitatus vt quia aliquis de collegio accuſat prelatum de aliquo crimine ⁊ nō poterit coram ordinario reconueniri iſte enim venit quaſi neceſſitatus licet proſequatur intereſſe publi cum. intereſt enim ſua habere bonum prelatuꝫ ſub cuius iuriſdictione habet viuere. et ne bona ſue eccleſie diſſipentur. argum̄. viij. q. i. auditur. et ſic cerat ratio. l. cum papinianus cum non elegerit ſed ponus neceſſitatus venit ⁊ ſic adhuc ꝓcedat opi. bar. aut invenit ſic neceſſitatus ſꝫ venit mere ꝓ intereſſe publico
zum Hauptmenü