Seite
De fide inſtru­confitet̉ ſe mutuū recepiſſe. hic em̄ poſt biennium ⁊ in ꝑpetuum ꝯpetat ꝯtra creditorē exceptio niſi ip̄e ꝓbet in vtilitatē eccleſie pecuniā fuiſſe ꝯuerſam. x. q. ij. hoc ius d̓ quo remittit ad. c. fi. de ſolu. vbi idē firmat. Tu in hͦ dic meliꝰ ꝙ aūt ſumꝰ in caſu in quo neceſſe ē ꝓba re verſum ⁊ tūc ꝓcedet p̄cedens dictū hoſti. ⁊ hͦ nō ea ratione. qꝛ. l. ī ꝯtractibꝰ. nō hꝫ locū in eccleſia. ẜ qꝛ ec cleſia ē pͥuilegiata vt nō teneat̉ niſi ꝓbet̉ ꝟſum. Sꝫ in caſu ī quo nō ē neceſſe ꝓbari verſum. qd̓ qn̄ ſit plene noͣ. in. c. qd̓ ꝗbuſdā. de fideius. ⁊ in. c. i. depoſiti. tunc dico ꝙ eccleſia nō audit̉ vltra bienniū. rō qꝛ p̄dicta. l. in ꝯtractibꝰ. nō inducit p̄ſcriptōem in odiū debitoruꝫ imo inducit pͥuilegiū ī fauore ip̄iꝰ cū em̄ alias nō audi atur ꝯtra ꝯfeſſione ꝓpriā vt hͦ ⁊ in. c. ꝑ tuas. de ꝓba. il la. l. induxit vt. jͣ. biēnium poſſit debitor opponere ex ceptione nō nu. pe. ita ꝙ onꝰ ꝓbādi pecuniā numera tam incūbat ip̄i creditori. Si ergo eccleſia vult vti pri uilegio illiꝰ. l. oꝑtet ꝙ recipiat cū p̄finitōne tꝑis ibi p̄­fixi. ⁊ hͦ teneas qd̓ latiꝰ dico pꝰ modernos in. d. c. fi. de ſolu. Aduertendū tn̄ ꝓ limitatōe illiꝰ. l. ad multa. pͥmo caſu vt dicit hic hoſti. ⁊ bn̄ lꝫ poſt bienniū nō ad mittit̉ exceptio n̄ n. pe. poterit tn̄ d̓ dolo ⁊ fraude cre ditoris excipi.ſ. ꝙ repetit pecuniā nō numeratā ⁊ po­terit hͦ probari ꝑ ꝯfeſſionem creditoꝝ vel ſalteꝫ ꝓpoſi ta exceptōe doli cum aliquibus probabilibus ꝯiectu ris onus ꝓbandi trāſfertur ī creditorem ẜm eū. ⁊ hoc ē dictum valde noͣbile ⁊ menti ꝯmendandum. ⁊ vide ad materiā quod noͣ. in. d. l. ſi ex cautione. ⁊ in. d. c. fi. de ſolu. Scd̓o limita vltra alios hic ꝙ tp̄s biēnij ē p̄fi nitū qn̄ ꝯfeſſio ē in ſcriptis. Si aūt ſine ſcriptura pōt tunc in ꝑpetuum obijci exceptio pecunie non numera te. hͦ voluit glo. ſingul̓ in. l. ſi nō ſinguli. C. ſi cer. pe. ſ bar. in. l. ſi ex cautione. p̄al. tꝫ non eſſe in hͦ dr̄iam alle gat gl. in aucͣ. rogati. C. d̓ teſti. Cy. ⁊ pe. in. l. generali ter. ſequunt̉ glo. in. d. l. ſi nō ſinguli. ⁊ idē Ia. bu. ī d. l. ſi nō ſinguli. ⁊ An. de puſio. in. l. ſi ita ſtipulatꝰ.§. gri­ſogonus. ff. de ꝟ. ob. nec ob. glo. in aucͣ. rogati. qꝛ lo­quitur in creditore ꝯfitente nō aūt in debitore. hͦ dictū puto equiꝰ. facit tex. inſti. d̓ lr̄aꝝ obli. ī pͥn. ⁊ in. l. ī. cō tractibus. p̄all̓. vbi ponderat̉ ſcriptura. ſed dictū bar. puto verius de ſubtilitate iur. moueor hac ratōne. ex quo confeſſio emanauit cum debitis ſolēnitatibus ei ſtandum ē donec per ip̄m confitentem probetur ꝯtra­rium. vt hic ⁊ in d. l. cū de indebito. in fi. Exceptio ve­ro non n. pe. indulgetur. jͣ. biennium ex qͣdam equi­tate. qꝛ debitores anxietate conſequendi debitū de fa cili ꝯfitent̉ an̄ pecuniā numeratā. vn̄ ꝯfitens viua voce dꝫ aut ſtare ꝯfeſſioni ſue aūt ꝓbare ꝯtrariū aut capere indulgentiā legis. cit ſua limitatōe ſicut. s. dixi ī eccle­ſia. Tercio limita exceptōnem. jͣ. biēnium ꝯpetere qn̄ debitor fuit confeſſus dumtaxat. ſecus em̄ ſi notarius ſcripſiſſet debitorē pecuniaꝫ recepiſſe in ſui pn̄tia ⁊ te ſtium. qꝛ tunc ceſſat exceptio nō nu. pe. qd̓ voluit hic Inno. ⁊ latiꝰ ꝑ legiſtas in. d. l. ſi ex cautōe. Scd̓o pͥncipaliter fallit. ī ꝯfeſſione dotis qꝛ maritꝰ celeritate ꝯſequendi vxorē de facili ꝯfitet̉ dote recepiſſe quā ī ve ritate nō recepit. Sꝫ de hac exceptōe dic melius ⁊ ple nius vt legit̉ ⁊ noͣ. in. d. l. fi. C. de do. cau. tercio fallit in aucͣ. ſiue a me. C. ad velle. qn̄.ſ. mulier ꝯſentit alie nationē rei ſibi aſſignate ꝓpter nuptias. nō em̄ valet pͥmus ꝯſenſus ẜꝫ oportet vt ſcd̓o. ꝯſentiat interuenien tibꝰ alijs de ꝗbus ibi ⁊ plene noͣ. in. c. ꝑuenit. d̓ emp. ⁊ ven. Ultimo iudicio meo poſſꝫ attēptari ꝙ ſi ꝗs bis ex interuallo ꝯfiteret̉ pecuniā vel dotem recepiſſe nō poſſet ampliꝰ opponere exceptōem nō nu. pe. vel dotis niſi vellet in ſe aſſumere onus ꝓbandi. moueor ꝑ. l. ſi cū ſcimus. ⁊ qd̓ ibi noͣ. bar. C. de ag. ⁊ cen. li. xi. vbi colligit̉ ſingularis theorica ꝙ vbi nō p̄iudicat cō­feſſio ex defectu p̄ſumpte voluntatis ſi fuerit gemina­ta valet. qd̓ bn̄ noͣbis. ⁊ idem dicit ibi bar. ī ꝟbis enū ciatiuis. ⁊ hec faciunt ad multa. Vm p. Caſus. Auctoritate ordinari. pōt notariꝰ tabellionis mortui notas in publicā formā redigere. pͥmo factū ex quo qō. ſcd̓o deciſio ibi ad petitōnem Noͣ pͥmo ꝙ notariꝰ appellat̉ tabellio alias d̓r tabularius. C. de tabul̓. l. generali. in rubro ⁊ nigro. li. x. Et de multipli ci noīe notarij noͣ. in. c. qm̄. ꝯtra de ꝓba. Scd̓o noͣ. quinqꝫ q̄ requirunt̉ vt vnꝰ notariꝰ publicet inſtrumen tum de quo fuit rogatus alius notarius que hic collt̉ git Io. an. ꝑ ordinem. Primo vt hec faciat ad petiti­onem eoruꝫ quoꝝ intereſt. ad quos autem d̓r ꝑtinere ſeu intereſſe dic vt in. l. ſi quis ex argentarijs.§. ꝑtine re. ff. d̓ edē. Scd̓o vt hoc faciat aucͣte ordinarij. hoſti. hͦ ītelligit de ordinario admīſtratōem hn̄te Idē dicit de delegato a ſede apoſtolica ad hͦ ſpāliter deputato allegat. s. d̓ teſti. albericꝰ. ſꝫ ip̄e hoſt. aliter ſentit ī ſum ma. eo. ti.§. fi. in prin. ⁊ refert ſpe. eo. ti.§. on̄ſo. ꝟ. fie­bat. ibi em̄ tractans de publicatōe inſtri dicit eā poſſe fieri corā defenſore ciuitatis vt ī aucͣ. d̓ defen. ciui.§. j. neqꝫ. colla. iij. ⁊ corā ordinario etiā admīſtratōem nō hn̄te ⁊ corā delegato ab ordinario hn̄te admīſtratōeꝫ allegat. c. penl̓. d̓ ī inte. reſti. ⁊ ſic dic̄ ītelligēdū iſtd̓. c. cū p. ⁊. c. fi. jͣ. eo. Sꝫ Io. an. ī addi. in d. ꝟ. fiebat dic̄ ꝙ vbi hͦ fieret de ꝯcordia ꝑtium ꝓcederet illd̓ dictum hoſti. vt ſufficeret auctoritas ordinarij admīſtratōem nō habētis. alias aūt ſecus cū ſit neceſſaria citatio vt d. c. ſignificauit. q̄ fieri nō p̄t ꝑ ordinariū admīſtratio nem nō habētē ⁊ an̄ ī caſu noſtro ſit neceſſaria citatio jͣ. dicet̉. Tercio requiritur vt iſte cui ſit ꝯmiſſio publi­candi ſit notarius vt ptꝫ ex ſubſcriptōe Quarto requi ritur ꝙ fiat fideliter ibi. fideliter ⁊cͣ. ſcilicet nihil ad ſub ſtantiā pertinens addendo ſubtrahendo vel mutādo argumē. iij. q. ix. puta. ⁊. c. hortamur. non tamē refert