Seite
dum exorta. extra de reſcrip. c. Quia nō nulli. Et. e. ti. c. Diſpēdioſa. li. vj. Litteraꝝ inſtrumēta poſſunt etiā pꝰ pub licam atteſtationem vſqꝫ ad calculū ſen tentie diffinitiue exhiberi. extra de fide inſtrumentoꝝ. c. Cum dilectus. Littere impetrate ante terminū appella­tionis nō valent. extra de appella. c. Ex inſinuatōe. Littere per importunā inſtantiā obcen­nō valent. extra de reſcpͥ. c. Si quando. Littere duplices ſuꝑ eadem cōmiſſione obtente: quaꝝ altera de altera non facit mentionem: nō valent. ſed careat vtriſqꝫ impetrator. e. c. Ex tenore Littere ſuꝑ aliqͣ prebenda importe nō valent: ſi de ſtatuto numero canonicoꝝ non faciunt mentionē. extra de reſcpͥtis i. Conſtitutus. Uel ſi tacuit nomē di gnitatis ſue. e. cap̄. Ad aures. Littere apoſtolice impetrate cōtra aliqd̓ ius non valent ſi de eodem non faciunt mentionem. extra d̓ capel. mo. c. Ex ꝑte Litteras obtinēs ꝑ beneficio curato qͥ nondum habet etatem. Supra. Benefi­cium curatum obtinere non poteſt. Littere a probus ſui eodē beneficio ob­tente. Supra. tercium confert̉ illi. Littere obtente ſi beneficio non vale ſi de prius habito nō fecerint mentio­vel ſi ſe clericum dixerit cū non ſit. vel alias indignus eccleſiaſtico bn̄ficio fue rit. extra de reſcrip. c. Cum adeo. vl̓ ſi ta­cuit ꝑpetuam ſe habere vicariā. e. c. Po­ſtulaſti. vel ſi epiſcopus ſibi ſine ſcanda­lo n̄ poterit ꝓuidere. nō tenet̉ litterꝭ obe dire. extra de p̄ben. c. Cum teneamur. Littere duoꝝ ſuꝑ ꝓuiſione in eadeꝫ eccle ſia vna die impetrate: ille p̄cedit cui pa pa canonicatū contulit etiā ſi alter eū p̄ uenerit. Si aūt ambobꝰ vel neutri con­tulit. tunc qui p̄uenit precedit. Et ſi am bo concurrūt collatores alterum eoruꝫ eligant: et ei ſoli ꝓuideant. niſi papa mā dauerit vtriſqꝫ ꝓuideri expue. de reſcri. ca. Duobus. li. vj. Litterā a papa obtinēs vt ſibi in eccleſia aliqua ꝓuideat̉ in qua ſibi ꝓuideri prius a legato pape fuit mandatū: ſed nō obẜ­uatum: recipit̉ auctoritate pape. et p̄fert̉ omnibꝰ poſt eum: ſimilē in eadē gratiaꝫ a papa obtinentibꝰ. de p̄ben. c. ſi eū. li. vj. Littere diuerſe a diuerſis ſi obtinent̉ ſuꝑ pͥmo vacante. quoꝝ pͥmꝰ ſuꝑ vacāte per mortē. ſecūdꝰ ꝑ reſignatōem obtīet. ſi be neficiū ip̄m ceſſatōe ⁊ nō morte vacaue­rit. dꝫ ſcd̓us primo p̄ferri. de reſcrip. ca. Suſceptum. li. vj. Littere ſuꝑ vacantibꝰ vel reſignatis bn̄­ficijs. sͣ. Beneficium. ſupra. Gratie. īfra. Uacatio beneficiorum. Litteris pape obedire non oportet: vbi ſine ſcandalo non poteſt. Extra de pre­bendis. cap̄. Cum teneamur. Litteris pape non obediens tenet̉ cauſā rationabilē aſſignare qͣre nō impleuerit Et papa ratum habebit: pro eo ꝙ lr̄e a­liqn̄ praua ſuggeſtiōe impetrant̉. Vnde qualitas nego. pro quo ſcui r con­ſideranda eſt. extra de reſcri. Si aliqn̄ Litteras pape impugnans. Supra. Ex communicatio.§. vi. Cr̄as dimiſſorias ordinatis qͥs dare po teſt. Supra. Licentiam et quando. Littere actoris vel rei ad diuerſos iudi­ces. Supra. Actor ſi contra reum. Locutio dei eſt inſpiratio qͣ ho­mini bona voluntatē in cor igerit. de conſe. diſtin. v. c. vltimo. Locutio nō ſit ocioſa. quia de om̄i verbo ocioſo Math̓. xij. Un̄ attēdi debet locꝰ tempus. modꝰ. xxij. q. c. qͦtiēs. Iero. Locutio ſit diſcreta vt tacēda nō reuelet et dicenda non conticeſcat. Ubi ſupra. et diſtinctio. xliij. Sit rector. Locutio ſit modeſta: nō clamon vel con tentioſa. v. queſtio. iiij. In loco. Locutio ſit pōderoſa vt neminem ledat. diſtinctio. l. Ponderet. Locutio ſit vera vt ori mens cōſonet. xx­ij. queſtio. v. Iuramenti. Locutio nō ſit maledica. qꝛ in maledicē­tem reuertit̉. xj. q. iij. Illud. Auguſtinꝰ. Locutio. Pluralis locutio duorum nue ro eſt contenta. de regulis iuris. ca. Plu ralis. libro ſexto. Locutionum genera vniuſcuiuſqꝫ līgue ſeruentur. habet quelibꝫ lingua ꝓpria ge nera locationis. que dum in aliam trāſ­feruntur videntur abſurda. diſtinctōne triceſima qͣrta. Locutio. Auguſtinꝰ de vera religionē.