Prefatio eccleſiā iungit et xp̄m. ſanctarumqꝫ nupciarum dulce canit epithalamiū Heſter in eccl̓ie typo ppl̓m liberat de pericl̓o: et interfecto amā qͥ interpretat̉ iniqͥtas partes cōuiuij ⁊ diem celebrem mittit in poſteros. Paralipomenon liber inſtrumenti veterꝭ epithomē tantus ac talis eſt: vt abſqꝫ illo ſi quis ſcientiam ſcripturaꝝ ſibi voluerit arrogare ſeipſum irrideat Per ſingula quippe nomina iuncturaſqꝫ verborum. et pretermiſſe in regum libris tangun tur hiſtorie: et innumerabiles explicant̉ euan gelij queſtiones. Heſdtras et neemias. adiutor videlicet et ꝯſolator a domino. in vno vo lumine artant̉: inſtaurant templum. muros exſtruunt ciuitatꝭ: omniſqꝫ illa turba ppl̓i redeuntꝭ in patriā. et deſcripcō ſacerdotū leuita rum iſrl̓. ꝓſelitoꝝ ac ꝑ ſingl̓as familias mu roꝝ et turriū oꝑa diuiſa aliud ī cortice p̄fer̄t: aliud in medula retinēt. Cernis me ſcripturarū amore raptū. exceſſiſſe modum epl̓e: et tn̄ non impleſſe qd̓ volui Audiuimꝰ tm̄ qͥd noſſe qͥd cupere debeamꝰ: vt et nos qͦꝫ poſſimꝰ di cere: concupiuit anima mea deſiderare iuſtificationes tuas in omni tempore. Ceterum illud ſocraticum impletur in nobis. Hoc enim ſcio quod neſcio. Tangaꝫ et nouum breuiter teſtamētū Matheꝰ marcꝰ. lucas. ⁊ iohāneſ qͣdriga domini. et verum cherubin quod interpretat̉ ſciencie plenitudo per totum corpꝰ occultati ſunt: ſcintille emicant. diſcurrūt fulgura. pedes habent rectos. et in ſublime tendentes: terga pennata et vbiqꝫ volantia tenēt ſe mutuo ſibiqꝫ perplexi ſunt: et quaſi rota in rotam voluunt̉. et pergunt quocumqꝫ eoſ fla tus ſpiritꝰ ſancti perduxerit. Paulus appl̓us ad ſeptem ſcribit eccl̓ias octaua enim ad hebreos a pleriſqꝫ extra numerum ponit̉. Thi motheum inſtruit et tytum et philomeneꝫ ꝓ fugitiuo famulo deprecat̉: ſuꝑ qͦ meliꝰ tace re puto. quaꝫ pauca ſcribere. Actꝰ appl̓oꝝ nu daꝫ qͥdeꝫ vident̉. ſonare hiſtoriā ⁊ naſcentꝭ ec cleſie infanciaꝫ texere: ſed ſi nouerimꝰ ſcriptoreꝫ eorum lucam eſſe medicum: cuuis lauſ eſt in euangelio. animaduertimus parit̓ om nia v̓ba illiꝰ anime languentꝭ eſſe medicinaꝫ Iacobus petrus. iohannes. iudas. ſeptem epiſtolas ediderunt tam miſticas quaꝫ ſuccinc tas. et breues parit̓ et longas: breues in verPrefatio bis. longas in ſentencijs vt rarꝰ ſit qͥ non in eaꝝ cecuciat lectione. Apocalipſis iohannis tot habet ſacramenta quot verba. Parum di xi: et ꝓ merito voluminis laus omnis inferior eſt. In verbis ſingulis. multiplices. latent in telligentie. Oro te frater kariſſime inter hͦ viuere iſta meditari. nil aliud noſſe. nichilqꝫ ali ud querere: nonne videt̉ tibi iā h̓ in terriꝭ reg ni celeſtis habitacl̓m Nolo vt offendarꝭ in ſcripturꝭ ſanctis. ſimplicitate et qͣſi philitate v̓boꝝ: que vel vitio interpretum vel de indu ſtria ſic prolate ſunt. vt ruſticam ꝯtionem faciliꝰ inſtruerent. et in vna eademqꝫ ſentencia aliter doctꝰ. aliter ſentiret indoctꝰ Non ſum tam peculans et hebes vt hͨ me noſſe pollicea̓: et eoꝝ fructꝰ capere in terra quorum radices in celo fixe ſunt: ſꝫ velle fateor: ſedenti me p̄fero. magiſtꝝ renuens cōmiteꝫ ſpondeo. Pe tenti dat̉. pulſanti aperitur. querens inuenit. Diſcamꝰ in terrꝭ: quorum ſciencia nobis per ſeueret in celo. Obuijs te manibꝰ excipiam ⁊ vt ineptē aliqͥd ac de ermagore tumiditate ef fundam. qͥcqͥd queſierꝭ terum ſcire conabor. ¶ Capitulum.viij. Abes h̓ amantiſſimum tui fratreꝫ euſebium. qͥ litteraꝝ tuarum mͥ graciam duplicauit: referens hone ſtatem moꝝ tuorū: ꝯtemptuꝫ ſe culi. fideꝫ amicitie. amorem criſti. Nam prudenciam et eloquij venuſtatem eciam abſqꝫ il lo ipſa epiſtola preferebat. Feſtina queſo te. et herenti ſalo nauicule funem magis precin de ꝙͣ ſolue Nemo renūciaturꝰ ſecl̓o bn̄ poteſt vendere. q̄ cōtempſit vt vēderet. Quicqͥd in ſūmptꝰ d̓ tuo tulerꝭ ꝓ lucro ꝯputa Antiquū dictum ē. Auaro deē tā qd̓ habet: ꝙͣ ꝙ nō hꝫ Credēti totꝰ mūdꝰ diuiciaꝝ ē. Infidel̓ auteꝫ eciā obl̓o īdiget. Sic viuamꝰ qͣſi nil hn̄tes et omnia poſſidentes. Victꝰ atqꝫ veſtitꝰ diuicie xp̄ianoꝝ. Si habes ī ptāte rē tuā vēde. ſi nō habes ꝓice. Tollēti tuīcaꝫ: et palliū relīquen dū ē. Niſi ſcꝫ tu ſꝑ recͣſtinās et diē d̓ die tͣhens caute et pedetēptim tuas poſſeſſiūcl̓as vēdideris nō habet xp̄s vnde alat pauꝑes ſuos To tū deo dedit: qͥ ſe obtulit. Appl̓i tm̄ nauē ⁊ recia reliquer̄t: vidua duo era mittit ī gazophi laciū ⁊ prefert̉ creſi diuicijs Facile ꝯtempnit omnia: qui ſe ſemper cogitat eſſe moriturum
zum Hauptmenü