Prologus Geneſis. Incipit prologus in penthateucum moyſi Eſiderij mei deſideratas accepi litteras. qui quo daꝫ p̄ſagio futurorum. cum daniele ſortituſ eſt nomen: obſecrantis vt tranſlatuꝫ ī latinaꝫ ling uam de hebreo ſermone penthateucum noſtrorum auribus traderē Periculoſum opus certe. et obtrectatoꝝ me orum latratibꝰ patens: qͥ me aſſer̄t in ſeptua ginta interpretū ſigillacōꝫ. noua ꝓ veteribuſ rudere. ita ingenium qͣſi vinum ꝓbantes. cū ego ſepiſſime teſtatꝰ ſim me ꝓ vili portione in tabernaculo d̓i offerre que poſſim. nec opeſ alteriꝰ alioꝝ paupertate fedari Quod vt au derem origenis me ſtudium ꝓuocauit: qui e ditioni antique tranſlationeꝫ theodotionis mi ſcuit. aſterico et obelo id eſt ſtella et veru om ne opꝰ diſtinguēs. dum aut illuceſcere facit q̄ minꝰ an̄ fuerāt: aut ſuꝑflua queqꝫ iugulat et ꝯfodit. et maxime q̄ euāgeliſtaꝝ et appl̓o rum auctoritas ꝓmulgauit. In qͥbꝰ ml̓ta de veteri teſtamēto legimꝰ q̄ in nr̄is cōdicibꝰ nō habent̉: vt eſt illud. ex egipto vocaui filium meū. et qm̄ nazarenꝰ vocabit̉ et videbūt in qͣꝫ cōpunxerunt. et flumina de ventre eiꝰ fluent aque viue: et que nec oculꝰ vidit nec aurꝭ au diuit nec in cor hominis aſcēdit q̄ p̄parauit di ligētibꝰ ſe: et ml̓ta alia q̄ ꝓprium ſintagma d̓ fiderāt. Interrogemꝰ gͦ eos vbi hͨ ſcripta ſūt et cum dicere non potuerint. de librꝭ hebraicis ꝓferamꝰ. pͥmuꝫ teſtimoniuꝫ eſt in oſee. ſcd̓m in yſaia. tercium in zacharia. qͣrtū in ꝓu̓bijs. qͥntum eque ī yſaiā: ꝙ ml̓ti ignorātes apoc̓fo rū d̓liram̄ta ſectantur. et hiberas nenias libriſ autēticis p̄fer̄t. Cauſas errorꝭ nō ē meū expo nere. Iudei prudēti factū dicūt eſſe cōcilio: ne ptolomeꝰ vniꝰ dei cultor eciaꝫ apud hebreos duplicē diuinitatē ꝯp̄hēderet. qd̓ maxime id circo faciebāt qꝛ ī platonis dogma cadere vide bat̉. Deniqꝫ vbicūqꝫ ſacratū aliqͥd ſcriptura teſtat̉ de pr̄e et filio et ſpū ſancto aut alit̓ int̓ pretati ſūt aut omnino tacuer̄t: vt et regi ſatiſfacerēt. et archanū fidei non vulgarent. Et neſcio qͥs pͥmꝰ auctor ſeptuaginta cellulas alexādrie mēdacio ſuo extruxei̓t. qͥbꝰ diuiſi ea dē ſcripticarēt: cū ariſtenꝰ eiuſdē p̄tolomei ype raſpites. ⁊ nō ml̓to pꝰ tꝑe ioſephus nichil ta le retulerint. ſꝫ in vna baſilica ꝯgregatos ꝯtu liſſe ſcribāt nō ꝓphetaſſe Aliud ē em̄ eē vatē: aliud ē eſſe īterpretē. Ibi ſpūs vētura p̄dicit: h̓ erudicō ⁊ v̓boꝝ copia ea q̄ ītelligit trāſfert Niſi forte putanduſ ē tulliꝰ econonicuꝫ xeno fontꝭ et platōis pitagorā ⁊ demoſtenis ꝓthe ſifontē afflatꝰ rethorico ſpū tranſtuliſſe. Aut alit̓ d̓ eiſdē librꝭ ꝑ ſeptuaginta interp̄tes. alit̓ per appl̓os ſpūs ſanctꝰ teſtimōia texuit: vt ꝙ illi tacuer̄t hij ſcriptū eſſe mētiti ſint. Quid igit̉? damnamꝰ veteres? Minime: ſꝫ pꝰ pͥorū ſtudia in domo dn̄i qd̓ poſſumꝰ laboramꝰ. Il li interp̄tati ſūt an̄ aduentū xp̄i ⁊ qd̓ neſcier̄t dubijs ꝓtuler̄t ſentencijs: nos pꝰ paſſionem eiꝰ nō tā ꝓpheciā ꝙͣ hiſtoriā ſcribimꝰ. Aliter em̄ audita: alit̓ viſa narrant̉. Qd̓ meliꝰ intel ligimꝰ meliꝰ et ꝓferimꝰ. Audi igitur emule: obtrectator. auſculta. Nō dāno nō reprehēdo ſeptuagīta: ſꝫ ꝯfident̓ cūctꝭ ill̓ appl̓os p̄fero. Per iſtoꝝ os mͥ xp̄s ſonat qͦs an̄ ꝓph̓as in ter ſpūalia cariſmata poſitos lego: in qͥbꝰ vlti mū pene gͣdū interp̄tes tenēt Quid liuore to̓ q̄rꝭ? qͥd imꝑitoꝝ animos ꝯtͣ me ꝯcitas. Sicu bi ī trāſlacōe tibi videor errare īterroga hebreos: diu̓ſaꝝ vrbiū mgr̄os ꝯſule. Qd̓ illi hn̄t de xp̄o tui cōdices nō hn̄t. Aliud ē ſi ꝯtͣ ſe pꝰ ea ab appl̓is vſurpata teſtimōia ꝓbauerint. et. emēdatiora ſūt exēplaria latina. ꝙͣ greca: gre ca ꝙͣ hebrea Veꝝ hͨ ꝯtͣ īuidos Nūc te dep̄cor deſideri kariſſime: vt qꝛ me tm̄ opꝰ ſb̓ire feciſti ⁊ a geneſi exordiuꝫ capere. oracōibꝰ iuueſ. ꝙ poſſim eodē ſpū qͦ ſcripti ſūt libri in latinuꝫ eos tranſferre ſermonem. Incipit liber breſich q̄ꝫ nos geneſim dicimꝰ N principio crea uit deus celum et terrā Terra autē erat inanis ⁊ vacua: ⁊ tenebre erāt ſuper faciē ab iſſi. ⁊ ſpiritus domini ferebat̉ ſu per aquas. Dixit qꝫ deus. Fiat lux
zum Hauptmenü