Prologus Pſalterium ſuos et filios filioꝝ ſuoꝝ vſqꝫ ad qͣrtā generacōeꝫ: et mortuꝰ ē ſenex et plenꝰ dieꝝ. Explicit liber job Incipit ꝓlogꝰ beati jeroni mi preſbiteri in pſalterium. Salterium rome duduꝫ poſitꝰ emēdarā: ⁊ iuxta ſeptuagīta īterpretes. licet curſim. magna tn̄ ex ꝑte correxerā. Qd̓ qꝛ rurſum videtꝭ o paula ⁊ euſtochiū ſcriptorū vicō dep̄uatū. pluſqꝫ ātiquū errorē ꝙͣ nouā eme dacōꝫ vale̓: me cogitꝭ vt veluti qͦdā nouali. ſciſſū iā aruū exerceā. et obliqͥs ſulcis renaſcē tes ſpīas eradicē: equū eſſe dicētes. vt qd̓ cre bro pullulat crebriꝰ ſuccidat̉. Vn̄ ꝯſueta pre uacōe ꝯmōio tā vos qͥbꝰ forte labor iſte deſudat. ꝙͣ eos qͥ exēplaria iſtiuſmōi habere volu erit: vt q̄ diligent̓ emēdaui: cū cura et diligēcia trāſcribant̉. Notet ſibi vnuſqͥſqꝫ vel iacētē lineā. vel radiancia ſigna. id ē oboelos vel aſteīſcos: et vbicūqꝫ vid̓rit v̓gulā p̄cedenteꝫ. ab ea vſqꝫ ad duo pūcta q̄ impreſſimus. ſciat in ſeptuagīta trāſlatoribꝰ plus haberi: vbi au tē ꝑſpexerit ſtelle ſil̓itudinē. de hebreis voluminibꝰ additū nouerit eq̄ vſqꝫ ad duo pūcta. iuxta theodocōis dūtaxat edicōꝫ: qui ſimplici tate ẜmōis a ſeptuagīta īterpretibꝰ nō diſcor dat. Hec gͦ et vob̓ et ſtudioſo cuiqꝫ feciſſe me ſciens. nō ambigo ml̓tos fore. qͥ vl̓ īuidia vl̓ ſuꝑcilio malēt ꝯtēnere ⁊ vide̓ p̄clara ꝙͣ diſce̓: et de turbulento magis riuo quam de puriſſimo fonte potare Explicit prologus. Incipit liber ymnorū vel ſoliloqueorum. pͣs.j. Eatus vir qͥ non abijt ī cōſilio impioꝝ: ⁊ ī via pec catorū non ſtetit: et ī cathedra peſti lēcie nō ſedit. Sꝫ ī lege dn̄i voluntas eiꝰ: et in lege eius meditabitur die ac nocte. Et erit tāꝙͣ lignū qd̓ plātatū ē ſecus d̓curſus aqͣ rū: qd̓ fructū ſuū dabit in tꝑe ſuo. Et folium eiꝰ nō d̓fluet: et oīa quecūqꝫ faciet ꝓſperabum tur. Non ſic impij nō ſic. ſꝫ tāꝙͣ puluis quem ꝓicit vētus a facie terre. Ideo nō r̄ſurgūt im pij in iudicō: neqꝫ peccatores ī ꝯſilio iuſtoꝝ. Qm̄ nouit dn̄s viā iuſtoꝝ: et iter imꝑiorum peribit. ¶ Pͣs dd̓ ij. Vare tremuerūt gētes: ⁊ populi meditati ſūt mania: Aſtiterūt re ges terre et pn̓cipes ꝯuenerūt in vnū: adu̓ſus dn̄m et aduerſus cri ſtū eiꝰ. Dirupamꝰ vīcula coꝝ: et ꝓiciamus a nob̓ lugū ipſoꝝ. Qui habitat ī cel̓ irrid̓bit eos: ⁊ dn̄s ſubſannabit eos. Tūc loquet̉ ad eos in ira ſua: et in furore ſuo ꝯturbabit eos. Ego aūt ꝯſtitutꝰ ſum rex ab eo ſuꝑ ſyon mō tem ſanctū eiꝰ: p̄dicans p̄ceptū eiꝰ. Dominꝰ dixit ad me filius meus es tu: ego hodie genui te. Poſtula a me et dabo tibi gētes hereditatē tuā: ⁊ poſſeſſio. tuā t̓minos terre. Re ges eos in v̓ga ferrea: ⁊ tāꝙͣ vas figuli ꝯfrin ges eos. Et nūc reges intelligite: erudimini q̄ iudicatꝭ terrā. Seruite dn̄o ī timore: ⁊ exul tate ei cū tremoe̓. App̄hendite diſciplinaꝫ: ne qͣndo iraſcat̉ dn̄s ⁊ pereatis d̓ via iuſta. Cum exarſerit in breui ira eiꝰ: beati om̄es qͥ cōfidūt in eo ¶ Pſalmus dauid cum fugeret a face abſalon filij ſui pͣs.iij. Omne qͥd ml̓tiplicati ſūt qui tri bulāt mec ml̓ti inſurgūt adiſuꝫ I me. Multi dicūt anime mee: non eſt ſalꝰ ip̄i ī deo eiꝰ. Tu aūt dn̄e ſuſceptor meꝰ es: gloria mea et exaltās capd̓ meum. Voce mea ad dn̄m clamaui: ⁊ exaudi uit me d̓ mōte ſācto ſuo Ego dormiuit ſopo ratꝰ ſū: et exſurrexi quia dominus ſuſcepit me Non timebo milia populi circumdantis me. ex urge domine ſaluum me fac deꝰ meus. Qm̄ percuſſiſti omnes aduerſantes michi ſine cau ſa: dentes peccaterum contriuiſti. Dn̄i eſt ſa lus: ⁊ ſuꝑ populū tuū benedictio tua ¶ In fine ī carminibꝰ pͣs dd̓.iiij. Vm inuocarem exaudiuit me de ſus iuſticie mee: in tribulacōe dilataſti michi. Miſerere mei: ⁊ ex audi orōnem meā. Filij hominū vſqꝫ qͦ gͣui corde: vt qͥd diligitis vanitatē et queritꝭ mēdacium? Et ſcitote qm̄ mirificauit
zum Hauptmenü