Oracio Abacuc Abacuc Tunc mutabitur ſpūs: et pertrāſibit et corru hec eſt fortitudo eiꝰ dei ſui. Nunqͥd tu a rincipio domine deus meꝰ ſancte meꝰ: et noriemur: Domine in iudiciū poſuiſti eum: ſortem vt corriperes fūdaſti eum. Mūdi ſūt oculi tui ne videas malum: et reſpicere ad ini­quitatem non poteris. Quare non reſpicis ſuꝑ inique agentes: et taces deuorante impio iuſti orem ſe? Et facies homines quaſi piſces ma­ijs: et quaſi reptile habēs pn̓cipe. Totuꝫ in hamo ſb̓leuauit: tͣxit illud ī ſagena ſua: et con gregauit ī rethe ſuū Suꝑ letabit̉ exulta: ut ꝓpterea īmolabit ſagene ſue: et ſac̓ficabit reti ſuo. Quia in ip̄is meraſſata ē pars eiꝰ: et tibꝰ eius electus. Propter hoc ergo expādit ſagenam ſuam: ſemper interficere gētes parcet Capitulum ij. Yper cuſtodiaꝫ meam ſtabo: et figam gradum ſuper municōeꝫ et contemplabor vt videam qͥd dicatur michi: et quid reſponde am ad arguētem me Et reſpō dit michi dominus. et dixit. ſum et explana eum ſuper tabulas: vt pe. erat qui legerit eum. Quia adhuc viſuꝫ procul: et ap parebit ī fine et mēciet̉. Si morā fecerit ex pecta illum: quia veniēs veniet et tardabit Ecce qui incredulꝰ eſt: erit recta anima eiꝰ inſemetipſo. Iuſtus autem in fide ſua viuet. Et quomō vinum portantem decipit: ſic erit vt ſuperbus et non decorabit̉. Qui dilatauit quaſi infernꝰ animā ſuam: et ip̄i quaſi mors: nonedimplet̉. Et ꝯgregauit ad ſe omnes. gentes et coaceruauit ad ſe omnes populos Nūquid non omnes iſti ſuꝑ eum parabolā ſu nent: et loquelā enigmatum eius? Et dicet̉ Ne ei: qui multiplicat non ſua. Vſqueqͦ ag cuat contͣ ſe dēſum lutuꝫ: Nūquid repete cōſurgēt qui mordiāt te? Et ſuſcitabunt̉ lace rantes te: et eris ī rapinā eis. Quia tu ſpoliaſti gentes multas. ſpoliabūt te omnes qui reli­qui fuerint de populis: ꝓpter ſanguinem ho­minis et iniquitatem terre ciuitatis. omniuꝫ habitancium in ea Ve qui ꝯgregat auariciam malaꝫ domui ſue: vt ſit in excelſo nidus eiꝰ: a liberari ſe putat de manu mali. Cogitaſti tuſionem domui tue: ꝯſcidiſti populos ml̓tos et peccauit anima tua. Quia lapis de pariete clamabit et lignum qd̓ inter iuncturas edifici oꝝ eſt rn̄debit. Ve edficat ciuitatē in ſangui­nibꝰ: et p̄parat vrbē in iniqͥtate. Nūqͥd non hec ſūt a dn̄o exercituū. Laborabūt em̄ ppl̓i ī mul to igni: et gentes in vacuū et deficiēt. Quia re plebit̉ terra vt cognoſcāt gloriā dn̄i: qͣſi aque operientes mare. Ve qui potū dat amico ſuo: mittēs fel ſuū: et inebriās vt aſpiciat nudita tem eius. Repletꝰ eſt ignominia pro gloria. Bibe tu qͦꝫ: et conſopire. Circundabit te calix dextere dn̄i: et vomitꝰ ignominie ſuꝑ gloriaꝫ tuā. Quia iniqͥtas libam operiet te: et vaſtitaſ animaliū deterrebit eos: de ſanguinibꝰ homīs et iniquitate terre et ciuitatis: et oīm habitan ī ea. Quid ꝓdeſt ſculptile qꝛ ſculpſit illud fictor ſuus ꝯflatile et ymaginem falſaꝫ: qꝛ ſpe rauit in figmēto fictor eius vt faceret ſimula­cra muta. Ve dicit ligno exſpergiſcere: ſur­ge lapiditacēti. Nūqͥd ip̄e docere poterit: Ec ce iſte cooptꝰ eſt auro et argēto: et omīs ſpi­ritus eſt in viſceribꝰ eius. Dn̄s aūt ī tēplo ſancto ſuo: ſileat a facie eius omnis terra. Oracio abacuc ꝓphete pro ignoracionibꝰ. Omine audiui audicōeꝫ tuam: et timui. Domine opus tuum: in medio an norum viuifica illud. In medio annorum notū fa­ſcies: cum iratꝰ fueris mi­ſericordie recordaberis. Deus ad auſtro veniet: et ſanctꝰ de mote pha ran. Semꝑ operuit celos gloria eiꝰ: et laudis eius plena eſt terra. Splēdor eiꝰ vt lux erit: cornua in manibꝰ eiꝰ. Ibi abſcōdita eſt forti­tudo eius: an̄ faciē eiꝰ ibit mors. Egredietur dyabolꝰ an̄ pedes eiꝰ: et ſtetit et mēſus ē terrā Aſpexit et diſſoluit gētes: et ꝯtriti ſūt mōtes ſeculi. Incuruati ſūt colles mūdi: ab itineribꝰ eternitatis eiꝰ. Pro iniqͥtate vidi tētoria ethio pie: et turbabunt̉ pelles terre inadian. Nūqͥd in fluminibꝰ iratꝰ es dn̄e: aut in fluminibꝰ fu ror tuꝰ: vel in mari indignacio tua. Quia aſcē des ſuꝑ eqͦs tuos: et qͣdrige tue ſaluacō. Suſci tās ſuſcitab̓ arcū tuū: iuramēta tribubꝰ locu tus es. Semꝑ. Fluuios ſcindēs terre: vider̄t te et doluer̄t mōtes: gurges aqͣrū trāſit. De­dit abiſſus vocem ſuam: altitudo manus ſuas