Prologus Oſee Adoro ergo eum. Dixitqꝫ daniel regi. Dn̄in deū meū adoro: quia ip̄e eſt deus viuēs. Iſte autem nō eſt deꝰ viuēs. Tu aūt rex da michi poteſtatem: et interficiam draconeꝫ abſqꝫ gla dio et fuſte. Et ait rex. Do tibi. Tulit gͦ dani el picem et adipē et pilos et coxit pariter: fecit qꝫ maſſas et dedit in os draconis: et diruptus ē draco. Et dixit daniel Ecce qͣꝫ colebatꝭ Qd̓ cum audiſſent babilonij indignati ſunt vehementer: et ꝯgregati aduerſuꝫ regē dixer̄t. Iu deus factꝰ ē rex. Bel deſtruxit: draconē interfecit: et ſacerdotes occidit Et dixerūt cū veniſ ſent ad regē. Trade nob̓ danielē: alioqͥn inter ficiemꝰ te et domū tuā. Vidit gͦ rex qd̓ irruer̄t in eū vehemēter: et neceſſitate ꝯpulſus tͣdidit eis danielē. Qui miſer̄t eū ī lacū leonū et erat ibi diebꝰ ſex Porro ī lacu erāt leones ſeptē et dabant̉ eis duo corꝑa qͦttidie ⁊ due oues: et tunc nō data ſūt eis vt deuorarēt: daīelē. Ea̓t aūt abbacuc ꝓph̓a ī iudea: et ipſe coxerat pul mentū et intriuerat panes ī alueolo: et ibat in cāpū vt ferret meſſoribꝰ. Dixitqꝫ angelꝰ dn̄i ad abbacuc. Fer p̄ndiū ꝙ habes ī babilonē da nieli: qͥ ē ī lacu leonū. Et dixit abbacuc. Dn̄e babilonē nō vidi et lacū neſcio Et app̄hēdit eū āgelꝰ dn̄i in vertice eiꝰ: et portauit eū capillo capitis ſui: poſuitqꝫ eū ī babilonē ſuꝑ lacū in impetu ſpūs ſui. Et clamauit abbacuc dicens Daniel ẜue dei: tolle p̄ndiū ꝙ miſit tibi deus. Et ait daniel Recordatꝰ es mei deꝰ: ⁊ nō dere liqͥſti diligētes te Surgenſqꝫ daniel comedit Porro āgelꝰ dn̄i reſtituit abbacuc cōfeſtiꝫ ī lo coſuo Veīt gͦ rex die ſeptimo vt lugeret dani eleꝫ: et veīt ad lacū ⁊ ītroſpexit et ecce daniel ſedēs ī medio leonū Et exclamauit voce mag na rex dicēs. Magnꝰ es dn̄e deꝰ daīel̓. Et extͣxit eū Poro illos qͥ ꝑdicōis eiꝰ cauſa fuerāt in tromiſit ī lacū: ⁊ deuoa̓ti ſūt ī momēto corā eo Eplicit daniel propheta. Incipit prologus in librum duodecim prophetarum. On idem ordo eſt duodecim pro phetarū apud hebreos qui ē apud noſ Vnde ſecunduꝫ id quod ibi legitur: hic quoqꝫ di ſpoſiti ſunt. Oſec com maticus eſt: et quaſi per ſentencias loquēs. Iohel planꝰ in pnͥcipijs in fine obſcurior: et vſqꝫ ad melachiam habent ſinguli ꝓpͥetates ſuas: que eſdram ſcribam legiſqꝫ doctorem hebrei autumant. Et quia lon gum eſt nūc de omībꝰ dicere: hoc tātum nos o paula et euſtochium ammonitas ſcire volo vnum librum eſſe duodecim ꝓphetarū: et oſee ſynchronō yſaie: malachiam vero aggei ⁊ zac harie fuiſſe temporibꝰ. In quibꝰ aūt tēpꝰ non prefertur in titulo. ſub illis eos regibꝰ ꝓphetaſſe ſub quibꝰ et hij qui ante eos habent titu los prophetauerunt. Explicit prologus. Incipit oſee propheta. Erbū domini qd̓ factuꝫ eſt ad oſee filium beeri in die bus orie ioatam achaꝫ ezechie re gum iuda: ⁊ ī die bus iheroboam fi lij ioas regis iſra hel. Principium loquēdi dominū in oſee. Et dixit dn̄s ad oſee. Vade ſūme tibi vxorem fornicariam: et fac tibi filios fornicacionum: quia fornicās fornicabit̉ t̓ra a dn̄o. Et abijt ⁊ accepit gomer filiam de belam: et ꝯce pit et peperit ei filium. Et dixit dn̄s ad eū. Vo ca nomen eius iherrahel Quoniam adhuc mo dicum. et viſitabo ſanguinem iherahel ſuper domum iehu: et quieſcere faciam regnum domus iſrahel. Et ī illa die ꝯterā arcū iſrl̓: in val le ihezrahel. Et cōcepit adhuc: et peperit filiā Et dixit ei. Voca nomen eius abſqꝫ miſericor dia. Quia nō addā vltra miſereri domui iſrl̓: ſed obliuione obliuiſcor eoꝝ. Et domui iuda miſerebor: et ſaluabo eos in dn̄o deo ſuo: et non ſaluabo eos in arcu et gladio et ī bello et ī equis et in equitibꝰ. Et ablactauit eam q̄ erat abſqꝫ miſericordia. Et cōcepit: et peperit filiū Et dixit ei. Voca nomen eiꝰ nō populꝰ meꝰ. Quia vos non populꝰ meꝰ: et ego nō ero veſter deus. Et erit numerꝰ filioꝝ iſrl̓ quaſi are na maris q̄ ſine mēſura eſt: et non numerabit̉. Et erit in loco vbi dicet̉ eis nō populus meꝰ vos: dicet̉ eis filij dei viuuentꝭ. Et ꝯgregabu tur filij iuda et filij iſrl̓ parit̓. et ponēt ſibimet I s d̓ miſ. bo ſu um ē at po cit 48 us le x I
zum Hauptmenü