Incipit epl̓a beati ieronimi preſbiteri ad damaſum papam in qͣtuor euangeliſtas. Eatiſſimo pa pe damaſo ieronimus. No uum opꝰ me face̓ cogis ex vetei̓: ut pꝰ ex emplai̓a ſcrip turarum toto orbe diſperſa quaſi quidam arbiter ſedeā: et quia int̓ ſe variāt q̄ ſint il la q̄ cū greca ꝯſēciāt veritate decerna. Piꝰ labor ſꝫ periculoſa p̄ſūpcio. iudicare de ceteris. ip̄m ab omnibus iudicandum: ſenis mutare linguā: ⁊ caneſcētē mūdū ad inicia retrahere paruuloꝝ. Quis enī doctꝰ pa riter vel īdoctꝰ cū in manꝰ volumē aſſūp ſerit. ⁊ a ſaliua ꝙͣ ſemel inbibit viderit di ſcrepare qd̓ lectitat. non ſtatim erūpat in voce me falſariū me clamans eſſe ſacrilegum: qͥ audeā aliqͥd in veteribꝰ liberis addere. mutare. corrigere. Adu̓ſus ꝙͣ īuidiaꝫ duplex cauſa me ꝯſolat̉: qd̓ et tu qͥ ſūmꝰ ſac̓dos es fieri iubes: et verū nō eſſe quod variat: eciā maledicoꝝ teſtimōio cōprobat̉. Si enī latinis exemplaribꝰ fides ē ad hibēda. reſpōdeāt qͥbꝰ tot ſūt exemplaria pene qͦt cōdices. Sinaut veritas ē q̄renda de pluribꝰ: cur nō ad greca origine reuer tētes ea q̄ vel a vicioſis int̓p̄tibꝰ male edi ta vel a p̄ſūptoribꝰ imperitis amēdata ꝑu̓ ſiꝰ. vl̓ a librarijs dormitātibꝰ aut addita ſunt aūt muta corrigimꝰ? Neqꝫ vero ego de veteri diſputo teſtamento: qd̓ a ſeptuaginta ſenioribus in grecam lingua v̓ſum tertio gͣdū ad nos uſqꝫ ꝑuenit. Nō quero qͥd aqͥla qͥd ſymachꝰ ſapiant: qͣre theodociō int̓ nouos et veteres medius incedat. Sit illa vera int̓p̄tacio: ꝙͣ apl̓i ꝓbauerūt. De nouo nūc loqͦr teſtamēto qd̓ grecum eſſe non dubiuꝫ eſt: excepto apl̓o matheo qͥ pͥmꝰ in iudea euāgeliū xp̄i hebraicis litteris edidit. Hoc certe cum in nr̄o ẜmone diſcordat. ⁊ diu̓ſos riuuloꝝ tramites du cit. vno de fōte q̄rēdꝰ ē. Pret̓mitto eos co dices qͦs a luciano et eſicio nuncupatores paucoꝝ hoīm aſſerit puſa ꝯtencio: quibꝰ vtiqꝫ nec in veteri inſtrum̄to poſt ſeptuagita int̓pretes emēdare qͥd licuit. nec ī nouo ꝓfuit emēdaſſe: cū ml̓taꝝ gēciū linguis ſcriptura an̄ trāſlata doceat falſā eſſe q̄ addita ſūt. Igit̉ hec p̄ſēs p̄faciūcula pollicet̉ qͣtuo tātū euāgelia. qͦrū ordo ē iſte. matheꝰ. marcꝰ. lucas. iohānes. cōdicum grecoꝝ em̄data collacōne ſꝫ veterū: q̄ ne multū a lectōnis latine ꝯſuetudine diſcre parēt. ita calamo imperauimꝰ: ut hijs tm̄ q̄ ſēſū videbāt̉ mutare. correctis. reliqͣ ma nere paterem ut fuerāt. Canōes qͦꝫ qͦs eū ſebiꝰ ceſariēſis epiſcopꝰ alexādrinū ſecutus āmoniū in decē numeros ordinauit: ſic̄ in greco habēt̉ expreſſimꝰ Qd̓ ſi quis de curioſis voluei̓t noſſe q̄ in euāgelijs vl̓ eadē vel vicina vel ſola ſint. eoꝝ diſtīctōe ꝯgnoſcet. Magnꝰ ſiqͥdē h̓ in nr̄is cōdicibꝰ error noleuit: dū qd̓ in eadē re aliꝰ euangeliſta plꝰ dixit. ī alio quia minꝰ putaue rint addider̄t: vel dum eundeꝫ ſēſū alius alit̓ exp̄ſſit. ille qͥ vnū ē qͣtuor pͥmū legerat. ad eius exēplū ceteros qͦꝫ eſtimauerit emēdādos. vnde accidit. vt aput nos mixta ſunt om̄ia: et in marco plura luce atqꝫ mathei: rurſū in matheo iohānis et ma̓ciet in ceteris reliqͦrū q̄ in alijs ꝓpria ſūt in ueniāt̉. Cū itaqꝫ canones legeris qui ſub iecti ſūt: ꝯfuſionis errore ſublato. et ſimilia oīm ſcies: ⁊ ſingul̓ ſua queqꝫ reſtitues In canone pͥmo ꝯcordāt qͣtuo: matheus. marcus. lucas. ioh̓es. In ſecūdo tres: ma theꝰ. marcꝰ. lucas. In tercio tres: mathe us. lucas. iohānes. In qͣrto tres: matheꝰ marcus. iohānes. In qͥnto duo: matheꝰ. lucas. In ſexto duo: matheꝰ. marcus. In ſeptimo duo: matheꝰ. iohānes. In octauo duo: lucas. ma̓cꝰ. In nono duo: lucas. iohānes. In decimo. ꝓpria vnuſqͥſqꝫ q̄ nō habētur in alijs ediderūt. Singulis vero euāgelijs ab vno incipiēs vſqꝫ ad finem li broꝝ diſpar numerus acreſcit. Hic nigro colore p̄ſcriptꝰ ſub ſe habet aliū ex nimio diſcolorē numeꝝ: qͥ ad decē vſqꝫ ꝓcedēs indicat: prior numerus in quo ſit canone reqͥrendus. Cū gͦ aꝑto cōdice verbi gracia
zum Hauptmenü