Epiſtola ad romano Aulꝰ ſeruꝰ ih̓u xp̄i. vocatꝰ apo ſtolꝰ ſegregatꝰ ī euangeliū dei. qd̓ an̄ ꝓmiſerat ꝑ ꝓph̓as ſuos ī ſcripturis ſāctis d̓ filio ſuo. qͥ fac tus ē ei ex ſemīe dauid ſcd̓m car nē: qͥ p̄deſtinatꝰ ē filiꝰ dei ī v̓tute ſcd̓ꝫ ſpūm ſāctificacōis ex reſurrectōe md̓tuorū hu xp̄i dn̄i nr̄i: ꝑ quē accepimꝰ gr̄am et apoſtolatū ad obediēdū fidei ī oībꝰ gentibꝰ ꝓ noīe eiꝰ: ī qͥbꝰ eſtis et vos vocati ih̓u xp̄i: oībꝰ qͥ ſūt ro me. dilectis dei vocatis ſāctis. Gracia vob̓ et pax a deo pr̄e et dn̄o nr̄o ih̓u xp̄o. Primū qͥ dē gr̄as ago deo meo ꝑ ih̓m xp̄m ꝓ oībꝰ vo bis: qꝛ fides vr̄a ānūciat̉ ī vniu̓ſo mūdo. Te ſtis em̄ mͥ ē deꝰ cui ẜuio ī ſpū meo ī euāgelio filij eiꝰ: ꝙ ſine ītermiſſiōe memoriā vr̄i facio ſemꝑ in oracōnibꝰ meis: obſecrās ſi quō tan dē aliqn̄ ꝓſpeꝝ iter habeam in volūtate dei veniēdi ad vos. Deſidero enī videre vos: vt aliqͥd impercia vob̓ gracie ſpūalis ad ꝯfirmā dos vos: id ē ſimul ꝯſolari ī vob̓ ꝑ eā q̄ īuicē ē fidē vr̄am atqꝫ meā. Nolo aūt vos ignora re fr̄es: qꝛ ſepe ꝓpoſui veīre ad vos et ꝓhibitꝰ ſū vſqꝫ huc: ut aliquē fructū habeam ī vob̓ ſic̄ et ī ceteris gētibꝰ Grecis ac barbaris ſapiētibꝰ ⁊ īſipiētibꝰ debitor ſū: itaqꝫ qd̓ ī me ꝓmptū ē ⁊ vobis qͥ rome eſtis euāgelizare. Nō em̄ erubeſco euāgeliū. Virtꝰ em̄ dei ē in ſalutē om̄i credēti. iudeo pͥmū ⁊ greco Iuſti cia em̄ dei ī eo reuelat̉ ex fide ī fide: ſic̄ ſcriptuē. Iuſtꝰ aūt ex fide viuit. Reuelat̉ em̄ ira dei de celo ſuꝑ oēꝫ īpietatē et ī iuſticiā hoīm: toꝝ qͥ veritatē dei in iniuſtia detinēt: qꝛ qd̓ notū ē d̓i maīfeſtū ē ī illis. Deꝰ m̄ illis reue lauit Inuiſibilia em̄ ipſiꝰ a cre ura mūdi ꝑ ea q̄ facta ſūt ītellecta ꝯſpiciūt̉. epit̓na qͦꝫ eiꝰ virtꝰ diuītas: ita vt ſint īexcuſabiles Quia tu cognouiſſēt deū nō ſic̄ deum glorificarūt aut gras egerūt: ſꝫ euanuerūt in cogitacōibꝰ ſus: et obſcuratū ē īſipiēs cor eoꝝ. Dicēteſ en ſe eſſe ſapiētes: ſtulti facti ſūt. Et mutauerūt gl̓am incorruptibil̓ dei ī ſimilitudineꝫ ymaginis corruptibil̓ hoīs: ⁊ volucrū et qua drupedū et ſerpenciū. Propt̓ qd̓ tradidit illos deꝰ ī deſiderio cordis eoꝝ in īmundiciā: vt ꝯtumelijs afficiāt corꝑa ſua in ſemetipſis Qui cōmutauerūt veritatē dei ī mendaciū: et coluerūt et ẜuierūt creature pociꝰ qͣm creato ri: qͥ ē bn̄dictꝰ in ſecula amē. Propterea tra didit illos deꝰ in paſſiōes ignominie Nā fe mine eorū īmutauer̄t naturalē vſū: ī eū vſū qͥ ē ꝯtͣ naturā. Similit̓ aūt et maſculi relicto naturali vſu femīe exarſer̄t ī deſiderijs ī inuicē: maſculi ī maſculos turpitudinē oꝑantes: ⁊ me̓cedē qͣm oportuit erroris ſui ī ſemet ipſis recipiētes. Et ſic̄ nō ꝓbauerūt deū hr̄e īnoticia: tͣdidit illos deꝰ ī reprobū ſenſū. vt faciāt ea q̄ nō ꝯueniūt: repletos omni iniqͥta te. malicia. fornicacōe. auai̓cia. neqͥcia. plenoſ īuidia. homicidijs. ꝯtencōe. dolo. malignita te. fuſurrones. detractores. deo odibiles: cō tumelioſos. ſuꝑbos. elatos. inuētores malo rū. parētibꝰ nō obediētes: inſipiētes. incōpo ſitos. ſine affectōe. abſqꝫ federe: ſine miſericordia Qui cū iuſticiā dei cognouiſſēt. nō in tellexerūt qm̄ qͥ talia agūt digni ſūt mote: nō ſolū qͥ ea faciūt: ſꝫ eciā qͥ ꝯſēciūt faciētibꝰ. ¶ Capitulum ij Ropt̓ qd̓ ī excuſabilis es o hō oīs qͥ iudicas. In qͦ enī iudicas alteꝝ: teipſū ꝯdēnas Ea dē enī agis q̄ iudicas. Scimꝰ enī: qm̄ iudiciū dei ē ſcd̓m veri tate ī eos qͥ talia agūt Exiſtimas aūt hͦ o hō qͥ iudicas eos qͥ talia agūt ⁊ facis ea: qꝛ tu ef fugies iudiciū d̓i. An diuicias bonitatꝭ eiꝰ ⁊ paciēcie et lōganimitatis ꝯtēnis? Ignoraſ qͦ niā benignitas dei ad paciēciam te adducit: Scd̓m aūt duriciā tuā et īpenitēs cor thezau riſſas tibi irā ī die ire et reuelacōis iuſti iudicij dei: qͥ reddet vnicuiqꝫ ſcd̓m oꝑa eiꝰ hijs qͥdē qͥ ſcd̓m pacienciā boni oꝑis: gl̓am et honoreꝫ et incorrupcōeꝫ querentibꝰ vitā eternā Hijs aūt qͥ ſūt ex ꝯtencōe et qͥ non acqͥeſcunt veri tati. credūt aūt iniqͥtati: ira et indignacō. tri bulacō. et anguſtia in om̄eꝫ aīam hoīs oꝑan tis malū iudei pͥmū et greci. Gloria aūt et ho nor et pax omni oꝑanti bonū: iudeo pͥmuꝫ et greco Nō enī ē accepcō ꝑſonaꝝ apud deuꝫ Quicūqꝫ em̄ ſine lege peccauer̄t. ſine lege pe ribūt: ⁊ quicūqꝫ in lege peccauerūt. ꝑ legem
zum Hauptmenü