Argumentum Epiſtola canonica ambiguitatem legētibꝰ facerēt. nec ẜmonū ſe ſe vai̓etas impugnaret: illo p̄cipue loco vbi d̓ vnitate trinitatis ī pͥma iohannis epl̓a poſitū legimꝰ. ī qͣ eciam ab īfidelibꝰ tͣnſlatoribꝰ multū erratū eſſe a fidei vei̓tate cōperimꝰ: triū tm̄modo vocabula hͦ ē aque ſanguinis ⁊ ſpūs in ip̄a ſua edicōe ponētibꝰ: ⁊ pr̄is verbiqꝫ ac ſpi ritꝰ teſtimoniū omittētibꝰ. ī qͦ maxime ⁊ fide katholica roborat̉: et pr̄is et filij et ſpūs ſancti vna diuītas ſubſtancia ꝯprobatur. Inceteris vero epl̓is quantū a nr̄a alioruꝫ diſtet editio: lectorꝭ prudēcie derelīquo. Sꝫ tu v̓go xp̄i eu ſtochiuꝫ dū a me impēſius ſcripture veritatem inqͥrꝭ meaꝫ qd̓amodo ſenectutem īuidoꝝ dē tibꝰ corrodedaꝫ exponis: qͥ me ſalſariū corrup toremqꝫ ſāctaꝝ ꝓnunciant ſcripturaꝝ. Sed ego ī tali oꝑe nec emuloꝝ meoꝝ īuidenciaꝫ ptimeſco: nec ſācte ſcripture vei̓tatem poſcentibꝰ denegabo. Explicit prologus. Incipit argumentum in epiſtolam canonici beati iacobi apoſtoli. Acobus apoſtolus ſanc tū inſtruit clerū d̓ cultura celeſtiū p̄ceptorū ⁊ regu la katholice obẜuācie: ⁊ d̓ īuicte paciēcie maieſta te. ⁊ d̓ r̄uelacōe plurimo rū: ⁊ d̓ mēdaco mgr̄oꝝ. Explicit argumentum. Incipit epiſtola canonica beati iacobi apoſtoli. Caᵐ.j. Acobꝰ dei et dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i ẜuꝰ: duodecī t̓bubꝰ q̄ ſūt ī diſperſione ſalutem. Omne gaudiū exiſtima te fr̄es mei cuꝫ ī temptacōes vai̓ as īcideritis: ſciē teſ ꝙ ꝓbacō fid̓i vr̄e paciēciam oꝑat̉. Paciēcia aūt opꝰ ꝑfectū habeat: vt ſitꝭ ꝑfecti et ītegri ī nullo deficiē tes. Si qͥs aūt vr̄m īdiget ſapiēcia poſtulet a deo qͥ dat oībꝰ affluent̉ et non improperat: et dabit̉ ei. Poſtulet aūt ī fide: nichil heſitans. Qui enī heſitat ſimil̓ ē fluctui marꝭ: qͥa vēto mouet̉ et circūfert̉. Non gͦ eſtimet hō ille ꝙ accipiat aliquid a dn̄o. Vir duplex aīo in con ſtās ē ī oībꝰ vijs ſuis Gloriet̉ aūt frat̓ humil̓ ī exaltacōe ſua: diues aūt ī hūilitate ſua: qm̄ ſi cut flos feni tͣnſibit Exortꝰ ē enī ſol cū ardd̓e et arefecit fenū: et flos eiꝰ decidit: ⁊ decor vultus eiꝰ deperijt Ita ⁊ diues ī itinei̓bꝰ ſuis ma̓ ceſcet Beatꝰ vir qͥ ſuffert tēptacōeꝫ: qm̄ cū ꝓ batꝰ fuei̓t accipiet coronā vite: quā reꝓmiſit deꝰ diligētibꝰ ſe. Nemo cū tēptat̉ dicat: qm̄ a deo tēptat̉. Deꝰ enī intēptator maloꝝ eſt Ip̄e enī nemine tēptat Vnuſqͥſqꝫ v̓o tēptat̉ a ꝯcupiſcēcia ſua: abſtractꝰ et illectꝰ. Deinde ꝯcupiſcēcia cū ꝯceperit parit peccatū: peccatuꝫ v̓o cū ꝯſūmatum fuei̓t gn̓at moteꝫ Nolite ita qꝫ errare fr̄es mei dilectiſſimi. Omne datum optimū et omne donū ꝑfectū deſurſū ē deſcendes a patre luminū: apud qͣꝫ nō ē tͣnſmutacō nec viciſſitudīs obūbracō. Volūtarie enī genu it nos v̓bo vei̓tatꝭ: vt ſimꝰ iniciū aliqd̓ creatu re eiꝰ. Scitꝭ fr̄es mei dilectiſſimi Sit aūt oīs hō velox ad audiēduꝫ: tardꝰ aūt ad loquēdū: ⁊ tardꝰ ad irā Ira enī viri iuſticiā dei nō oꝑat̉ Propt̓ qd̓ abiciētes oēꝫ immūdiciā ⁊ abundā ciam malicie. in manſuetudine ſuſcipite inſitum verbum: quod poteſt ſaluare animas ve ſtras. Eſtote autem factores verbi et non auditores tantum fallentes voſmetipſos: quia ſi quis auditor eſt verbi et non factor hic comparabitur viro conſiderāti vultum natiuitatis ſue in ſpeculo. Conſiderauit eniꝫ ſe et abijt: et ſtatim oblitus eſt qualis fuerit. Qui autem ꝑ ſpexerit in lege perfecte libertatis et permanſe rit non auditor obliuioſus factus ſed factor operis: hic beatus in facto ſuo erit Si quiſ au tem putat ſe religioſum eſſe non refrenās lig uam ſuam ſed ſeducens cor ſuum: huius vana eſt religio. Religio munda et immaculata apud deuꝫ et patrem hec eſt: viſitare pupilloſ et viduas in tribulacōe eoꝝ: et immaculatuꝫ ſe cuſtodire ab hoc ſeculo. ¶ Caᵐ.ij. Ratres mei: nolite in ꝑſonaꝝ accepcōe habe̓ fidē dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i gl̓e. Etenī ſi introierit ī cōuentū vr̄m vir. aureum ānulū habēs ī veſte cādida: introierit aut et pauꝑ īſordido hītu: et ītendatꝭ ī eū qui indutꝰ ē veſte p̄clara ⁊ dixeritꝭ tu ſede h̓. bn̄:
zum Hauptmenü