Exiſtola corona pauperi aūt dicatꝭ tu ſta illic. aūt ſede ſubſca bello pedū meoꝝ: nonne iudicatꝭ apud voſmetipſos et facti eſtis iudices cogitationū imi qͣruꝫ? Audite fr̄es dilectiſſimi. Nōne deꝰ ele git pauperes in hͦ mūdo diuites in fide et here des regni: qd̓ r̄promiſit d̓ꝰ diligētibꝰ ſe? Voſ aūt exhonoraſtis pauperē. Nōne diuites ꝑ po tenciā opprimūt vos. et ip̄i attrahūt vos ad iu dicia. Nonne ꝙ ip̄i blaſphemāt bonū nomē qd̓ inuocatū ē ſuꝑ vos? Si tn̄ legē ꝑficitꝭ regalē ſcd̓m ſcripturas diliges ꝓximū tuū ſic̄ teip̄m. benefacis: ſi aūt ꝑſonas accipitꝭ peccatū opera mini: redarguti a lege qͣſi tͣnſgreſſores Quicū qꝫ autē totā legē ẜuauerit: offēdat aūt ī vno: factꝰ ē oīm reꝰ. Qui enī dixit nō mechaberꝭ: dixit et nō occides. Qd̓ ſi nō mechaberꝭ. occides aūt: factꝰ ē tͣnſgreſſor legis. Sic loqͥmini et ſic facite: ſic̄ ꝑ legē libertatꝭ īcipiētes iudicari. Iudiciū enī ſine miſericordia illi: qͥ non facit miſericordiā. Supexaltat aūt miſerico̓dia iudi ciū. Quid ꝓderit fr̄es mei ſi fidē qͥs dicat ſe ha bere: oꝑa aūt nō habeat: Nūqͥd poterit fides ſaluare eū. Si aūt frat̓ et ſoror nudi ſint et in digeāt victu qͦtidiano: dicat autē aliqͥs ex vo bis ill̓. ite ī pace. calefacimī et ſaturām. nō de deritis aūt eis q̄ neceſſaria ſūt corpori: qͥd ꝓderit vob̓. Sic et fides ſi nō habeat oꝑa: mortua ē ī ſemetip̄a. Sꝫ dicit aliqͥs. Tu fidē habes: ⁊ ego oꝑa habeo Oſtēde mͥ fidē tuā ſine oꝑibꝰ: et ego oſtendā tibi ex oꝑbꝰ fidē meā. Tu cre dis qm̄ vnꝰ eſt deꝰ: bn̄facis. Et demones cre dūt: ⁊ ꝯtremiſcūt. Vis autē ſcire o hō inaniſ qm̄ fides ſine oꝑibꝰ ocioſa ē? Abraham pr̄ nr̄ nōne ex oꝑbꝰ iuſtificatꝰ ē. offerēs yſaac filiuꝫ ſuuꝫ ſuꝑ altare. Vides qm̄ fidis cooperabitu. oꝑbꝰ illiꝰ: ⁊ ex oꝑbꝰ fides ꝯſūmata es Et ſuꝑ pleta ē ſcriptura dicēs. Credidit abrahā deoet reputatum ē illi ad iuſticiā: et amicꝰ dei ap pellatꝰ ē. Videtis qm̄ ex oꝑibꝰ iuſtificatur hōet nō ex fide tm̄. Similit̓ et aab meretrix. non ne ex oꝑbꝰ iuſtificata ē ſuſcipiēs nūcios. ⁊ alia via eiciēs? Sic̄ enī corpꝰ ſine ſpū mortuū ē ita et fides ſine oꝑibꝰ motua ē. ¶ Caᵐ.iij. Olite plue̓s magiſtri fieri fr̄es mei: ſcientes quoniā magis iudiciū ſumitis In multis enī of fēdimꝰ oēs. Si qͥs ī v̓bo nō oī fēdit: h̓ ꝑfectꝰ eſt vir. Poteſt eciā freno circūducere totum corpꝰ. Si autem equis frena ī ora mittimꝰ ad ꝯſenciēduꝫ nob̓: omne corpꝰ illoꝝ circūferimꝰ. Et ecce naueſ cū magne ſint et a vētis validis minēt̉: circū ferūt̉ aūt a modico gubernacl̓o vbi impetꝰ di rigētis voluerit. Ita et līgua modicū qͥdeꝫ mē brum ē: et magna exaltat. Ecce qͣntꝰ ignis ꝙͣ magnā ſiluā īcendit. Et līgua ignis ē: vniu̓ſi tas inqͥtatis. Līgua ꝯſtituit̉ in mēbrꝭ nr̄is q̄ maculat totum corpꝰ: et īflāmat rotam natiui tatis nr̄e īflāmata a gehēna Oīs enī natura be ſtiaꝝ et volucꝝ ⁊ ẜpenciū eciaꝫ ⁊ ceterorū do mant̉ et domita ſūt a natura humana: līguaꝫ autē nullꝰ hoīm domare poteſt. Inqͥetum ma lū: plena veneno motifero Inip̄a bn̄dicimus deuꝫ et patrē: et ī ip̄a maledicimꝰ hoīes qui ad ymaginē et ſimilitudīeꝫ dei facti ſunt. Ex ipſo ore ꝓcedit benedictō et maledictō. Nō oportet fr̄es mei hͨ ita fieri Nūqͥd fōs de eodē fora mine emanat dulcē et amarā aquaꝫ: Nunqͥd poteſt fr̄es mei ficꝰ vuas facere: aut vitꝭ ficꝰ: Sic neqꝫ ſalſa dulcē poteſt face̓ aquaꝫ. Quis ſapiēs et diſciplīatꝰ int̓ vos? Oſtēdat ex bōa ꝯu̓ſatione oꝑationē ſuam ī manſuetudīe ſapiencie. Qd̓ ſi zelū amarū habetis. ⁊ ꝯtentione ſint ī cordibꝰ vr̄is: nolite gl̓ari et mēdaces eſſe adu̓ſus veritatem. Non enī iſta ſapiēcia deſur ſū deſcēdēs a pr̄e luminū: ſꝫ t̓rena aīalis. dya bolica. Vbi enī zelꝰ et ꝯtencio: ibi ī ꝯſtancia et omne opꝰ p̄uum. Que autē deſurſū ē ſapien cia: pͥmum qͥdem pudica ē deinde pacifica. mo deſta ſuadibil̓. bonis ꝯſenciēs plena miſericor die et fructibꝰ bonis: iudicās ſine ſimulatione Fructꝰ autē iuſticie ī pace ſemīat̉: facientibus pacem. ¶ Caᵐ.iiij. Nde bella ⁊ lites in vobis. Nōne ex concupiſcencijs veſtris: que mi litant in membris veſtris? Concu piſcitis et non habetis: occiditis et zelatis: et non poteſtis adipiſci. Litigatis ⁊ bel ligeratis: et non habetis ꝓpter quod non poſtulaſtis. Petitis et non accipitis: eo ꝙ male petatis: vt ī cōcupiſcencijs veſtris inſumatis. Adulteri: neſcitis quia amicicia huiꝰ mūdi in mica dei. Quicunqꝫ ergo voluerit amicꝰ eſſe ſeculi huiꝰ: inimicꝰ dei ꝯſtituitur. An putatis quia īaniter ſcriptura dicat: ad īuidiam ꝯcupi ſcit ſpūs qui habitat ī vob̓. Maiorem autem
zum Hauptmenü