![]()
roſe rubeus: aut purpureus. ⁊ habet radicē nigrā groſſam: rotunda: latam: ⁊ preſſam ſimilem rape nuſcit̉ in locis vmbroſis: maxīe ad vmbrā arboꝝ ⁊ inciditur hec radix Mq C cap. de ciclami ⁊ ſiccat̉ ſicut ſquilla. ne ẜm trāſlatio nem nr̄am: Ciclamen folia habet ſimilia eiſſos: ⁊ vario colore picta: īt̓ que ſūt ⁊ alba folia. thyrſus ei eſt nudus ſine folijs vniꝰ palme: hn̄s in ſummo flores rōſeos vel purpureos. cuiꝰ radix eſt nigra intus vero alba ⁊ groſ ¶ vij. ſim. phar. ca. ſa: ⁊ lata ſicut rapa. A de ciclamine. Ci claminus varius virtute eſt. Etenī abſtergit. ⁊ in cidit. ⁊ attrahit. ⁊ diaforat. Palā enī eſt ex actibus qui ẜm partē. Et ſubdit: alius vero ciclaminꝰ quē quidē ciſſanchomiū nomināt eo ꝙ odore ⁊ flore aſſimilat̉: radicē inutilem hn̄s. fructū vero habet operatiuum ſufficienter. Pliniꝰ cap. de ciclamine. Liclamen in folijs eſt ſimile ciſſos in figura: ⁊ ſūt colore varia: radix nigra: ⁊ rotunda in medio de preſſa. eſt eī thyrſus nudꝰ cū flore purpureo. Eſt aliud genꝰ ciclaminis: quod appellant ciclatemon folia habet ciſſos ſimilia: ſꝫ minora: haſtā groſſā ⁊ nodoſam: que haſta ſi arborē ꝓximam habuerit adheret illi. florem habet albū: ⁊ adoratuꝫ: ſemen butruoſum: ⁊ ſimile vuis: ⁊ velut ſciſſos: guſtum hn̄s muſcilaginoſū: ⁊ viſcidū: ſꝫ īutile. locis aſꝑis ⁊ aridis naſcit̉. Ciclamen ca. eſt ⁊ ſic. in 3º. gradu qui ⁊ caſſamus: panis porcinꝰ: ⁊ malū terre appel latur. radix eſt eius tuboroſa: que quāto maiores tāto meliores: ſic ꝙ ipſa radix recens ⁊ exſiccata magnā habet efficaciam: ſed recēs maiorē habet debet aūt circa finē autūni colligi: ⁊ in qͣtuor ꝑtes ſcindi: ⁊ cū filo ſuſpendi: ⁊ paꝝ ad ſolem ponatur ⁊ in vmbroſo loco exſiccet̉. habet aūt virtutē diſAd emoroidas īfla ſolutiuā ⁊ cōgſ ſumptiuā. ¶ VOtas ⁊ non fluentes: ſed exterius apparētes ſuꝑaſpergatur puluis eiꝰ vel illiniat̉ ex ſucco eiꝰ: ſi interius latitant: inijcia tur in modica quātitate per clyſtere. ad mēſtrua ꝓuocanda ⁊ matricem mundificandā trīferā ma gnam reſolue in oleo muſcellino vel cōi: ⁊ buliat ad ignē in ciclamine ⁊ de bōbace in hoc intincta fiat ſuppoſitoriū. Cōtra tenaſmonē ex phlegmate vitreo ſuccus radicis eiꝰ cū oleo cōi in ipſo pomo buliat: ⁊ hombix intincta ſuꝑponat̉. Cōtra viciuꝫ ſplenis malū terre in multa quātitate mundatū ⁊ contritū: ꝑ ſex dies in vino ⁊ oleo moretur: vt ibi marceſcat: cuius colature addat̉ ceta: ⁊ paꝝ aceti ⁊ decoquat̉ ad ſpiſſitudinē p̄cedentibꝰ alijs molli ficatiuis: hoc efficax eſt ſi poſtea inungat̉. vel ex ſucco eiꝰ: vel ex puluere: ſi deeſt ſuccus: confice cū oleo ⁊ cera in modū vnguenti: ⁊ inunge egrū ſepe Contra apoſtemata ex cauſa frigida: que nō pn̄t rumpi pr̄e ſpiſſitudine cutis: pomū ipſum cōterat ⁊ in oleo buliat: ⁊ calidū ſupponat̉: aut per exterī ora purgabit̉. Cōtra fiſtulā tenta de radice eiꝰ fa cta: ſi imponat̉ os amplificat: ⁊ os aliquod ſi inte rius fuerit attrahit vt melius cū tenaculis attrahi poterit. puluis eius carnē ſuperfluā corrodit. Cō tra polippū: puluis eius ſuꝑaſpergat̉ ſuꝑ ſtuellū qui in nari Sci Uirtus huius plante eſt bus ponat̉. l Ut que abſtergit aperit ⁊ reſoluit. vnde ſi bibit̉ de ſucco eiꝰ pluribꝰ diebus cū 2. iij. vini curat ſplenē durū. ⁊ ꝓuocat vrinā. ⁊ mol lit ventrem. ⁊ expellit ſecundinā. ⁊ ꝯfert aſmaticis Radix eius cū aqua bibita: phlegma Ola. ⁊tumores per ventrē deponit. meſtru is imperat ſuppoſita ⁊ bibita. Et dicit̉ ſi ſuꝑ radi ces eius aliqua mulier pregnans trāſierit aborſuꝫ facit. diu parturiētibus ſub femore poſita citiꝰ pa rere facit. ⁊ etiam cū vino bibita venenis cōtraria eſt: qͣꝫmaxime bibentibus leporē marinū. catapla ſmatibꝰ adhibita morſus venenatos ſaluberrime curat. vino mixta aūt bibita cū paſſo: aut cū mulſa aquata ī modū. z. iij. ictericos purgat ⁊ ſpleneti cos ⁊ ſi in loco calido cooperti fuerint: vt ſudare pn̄t bonū eſt: quo ſudore inuenies cholerā rufam deponere. ſuccus eius melli mixtus: ⁊ naribus im miſſus caput purgat. tūſa ⁊ ano ſuppoſita humo res deponit. trita ⁊ vmbilico impoſita: ⁊ ſuꝑ pecti nem ventrē mollit. aborſum facit. ſuccus ſuffuſio nes ⁊ caligines oculoꝝ inunctꝰ detergit: maxime ſi melli fuerit adūctꝰ. medicaminibꝰ recte additur ad aborſum preparatis. puluis eiꝰ ſparſus anum ꝓ pendentē reuocat. Id facere pōt ſuccus eiꝰ: ꝗ tun ſus ⁊ expreſſus neceſſare ſeruat̉: quo liuores īnun cti curant̉. puſtulas curat. vulneribus cū aceto me dicat̉. ſola radix cum melle hoc facere pōt. cata plaſmatibus adhibita tumentē ſplenē attenuat. et ſucci eius. 3. ij. accepte cū modico vino hec potiſſi me facit. ipſa etiā radix cū melle cātaplaſmata al lopicias emendat. maculas ſordidas limpidat. po dagricis ſubuenit. ⁊ ꝑmonibus ⁊ veretro: ⁊ effeli dis ⁊ vulneribꝰ ſordidis neceſſarie adhibet̉. vulnera capitis ſanat: ſed oportet eius decoctionē fo mento pͥus adhibere: ⁊ ſic oleū in quo p̄cocta fit illinire. circūcidit̉ enim interiꝰ: donec concauetur ⁊ ſic oleo impleta cineri īponit̉ calido: donec oleū ſtertere tentet: mittit̉ aliqn̄ etiam cere paruꝫ: ⁊ ita illinit̓. elixatura eius fomēto adhibita ꝑmonibus ſalutare eſt: maxime ſi fuerit cū oleo cocta ⁊ ꝑun Succꝰ cicla cta. radix ip̄a collecta ⁊ ſic ¶ cata neceſſarie ſeruatur. A minis emoroidas aperit: ⁊ ꝓuocat violent̓ ad egeſtionē in li cinio appoſitus. ita aūt ⁊ cum his que inſclirata ⁊ ſcrofulas: ⁊ oēs alias duricies euaporāt. ⁊ ſuffuſis conuenit cū melle vnctus. ⁊ vltra hoc etiaꝫ nares purgat. fortis aūt eſt eī virtus: vt emplaſtro vnctꝰ ventrem ſubducat ⁊ embrionē interficiat. etenim ⁊ aliter eſt corruptiuū embrionū forte in peſſario appoſitꝰ. tota vero radix ſucco quidē eſt debilior fortis aūt eſt. ⁊ ipſa enim mēſtrua mouet bibita ⁊ appoſita. ⁊ īctericos iuuat: non ſolum expurgans hoc viſcus: ſed eam que in toto corpore eſt chole ram extrahens per ſudorē: vnde potatione coope riri oportet eū vſqꝫ ad ſudoris generationē. opor tet autem vt puto eſſe bibendum aquaꝫ eius vſqꝫ ad tres. 3. vel cum vino dulci: vel cum melicrato abſtergit autē cutim: ⁊ in allopicijſ: ⁊ ephelidibus ⁊ omnes exflorationes curat. iuuat aūt ⁊ īduratos 