Seite
De cognatione ſpirituali. eſt ad compaternitatē. vt dicit principiū cap. qꝛ inter eos de ꝗbus in ver. ceteꝝ. licitū eſt matri. s. eo. c. j. ⁊ de tali mr̄i monio īter ꝑſonas de ꝗbus in prin. lr̄e dicit Alex. diſſimi landū eē vt in fine lr̄e. ne in exēplū trahat̉ ſi eccl̓a appro baret. deinde gl. in fi. dicit verius vr̄ eē primū dictū cum di xit an aliter fuerit ꝓhibitus vel n̄ vel refert ſe ad ꝓximum ibi ſed verius ē. Sꝫ certe gl. iſta declarat ignotū ꝑ ignotiꝰ do. cardi. flo. hic nitit̉ iſtā glo. declarare ⁊ hec pendet ex alio. An valeat ꝯſuetudo ꝯtra canones ⁊ dicēdum eſt ꝙ ſic ⁊. c. fi. sͣ. de ꝯſuetudīe v̓ſi. ſi rōnabilis eſt ⁊ p̄ſcripta vn̄ aduertendū eſt ꝙ qn̄ꝫ ꝯſuetudo p̄cedit canonē qn̄ꝫ ſeꝗ̉ ſi ſequitur p̄iudicat vt dixi. ſi antecedat canonē ⁊ ītelligit̉ ſublata ꝑ canonē ſubſequētem niſi faciat mētionē de illa c. j. de ꝯſti. li. vj. ⁊ de tali ꝯſuetudīe hic loquit̉ ⁊ sͣ. c. j. ⁊ ma xīe qꝛ. sͣ. c. j. in fi. talis cōſuetudo exp̄ſſe reprobat̉ ⁊ ſic dato ꝙ emanauerit qd̓ nō impediat̉ mr̄imoniū niſi ꝑ alteꝝ de­uentū ſit ad cōpaternitatē. cū ibi ꝯſuetudo erat ī ꝯͣriuꝫ ſi ſurgat ſcandalū ex violatōe ſtabit̉ ꝯſuetudini ⁊ ſeperabit̉ mr̄imo. Et idē dd̓m eſt de ꝯſuetudīe ſecuta. d. c. j. ⁊ h̓ ideo quia ibi ſeruat̉ ⁊ hec p̄cedūt intelligēdo lr̄am in v̓ſi. ita quod de his ꝑ quoꝝ alteꝝ deuētum eſt vt in prī. lr̄e ceſſat ꝯͣrium hic intellectꝰ ponit̉ in glo. nr̄a ibi ꝗdā tn̄ ⁊ fuit opi. Tancre. Uincen. ⁊ Inno. ⁊ dicit ip̄e Inno. quod ẜm intel lectū pͥmū hoc eſt ītelligēdo de illis ꝑ quoꝝ neutrū ꝯͣcta eſt cōpaternitas. cū hoc dr̄ quod debeat ſeꝑari ad peni. tētiaꝫ nō ad thoꝝ ⁊ ē ſimile sͣ. de ſpon. c. cum ī apoſtolica ẜm Tancre. vincen. ⁊ goffr. ⁊ vr̄ place̓ archi. xxxij. Dy. in c. placuit glo. tn̄ nr̄a hic in fine ibi veriꝰ tn̄ intellectū pͥmū ꝗ ē verior vt fiat rel̓o ad ꝓxima in c. ij. reꝗris in. c. inquiſ tioni d̓ ap. ⁊ dicit ho. qd̓ ſeꝑabūt̉ nō ad tp̄s vt dicit Inno ſꝫ imꝑpetuū qꝛ ſi voluiſſet papa ꝙ ad tp̄s ſeꝑent̉ ſciuiſſꝫ expͥmere vt facit in c. cū apoſtolica p̄allega. ⁊ ex hoc ho ſti colligit caſuꝫ in quo cōſuetudo inducit impedimenti ꝙ nō eſt trahendū ad ꝯͣrium nec aliud ẜm ipſum ponitur exemplū puto eē vt notauit. sͣ. c. j. vt recitat Ioan. an. ſuꝑ hac glo. dicit enī ho. ꝙ ꝯſuetudo approbata ꝑ papā īdu cit impedim̄tum ne mr̄imoniū ꝯͣhat̉ ⁊ ꝯͣctū ſeꝑet̉ ⁊ ī qu buſcūqꝫ caſibꝰ hoc poſſet facere ꝯſtitutio canonica vt h̓ ⁊ in. c. ꝙ dilectō de conſā. ⁊ affinitate. sͣ. de conuer. cōiug. c. olim. xxx. di. c. placuit ⁊ mirat̉ ꝙ doc. aliꝗs ſit turbatus de hoc cū ex quo ꝯſuetudo approbata ē ꝑ papā certū eſt ꝙ vim ꝯſtōnis habet ex quo in corpꝰ iuris eſt redacta ar. s. de ſpon. c. cū in tua ⁊ in. c. fi. sͣ. de clandeſt. deſpōſa. Ad alios v̓o ſimiles caūs nō ꝓrogabamꝰ hūc caſum ẜm ho. cū diſſimiles ſint eo qd̓ hūit ꝓ ſe cōſtitutōnē exp̄ſſam ⁊ cū hoſti. concordat pe. ⁊ facit ꝙ no. Ioan. an. jͣ. de cōſan. ⁊ affinitate in. c. ꝙ ſuꝑ his ⁊ ꝑ hoc dictuꝫ hoſti. nō videt̉ gl. hic bn̄ dicere. cū dicit ſi alicui inducit ſcādalū ſi ꝗ ꝯtra hunt ī quinto gradun̄ tollerabūt̉. ⁊ vr̄ hoc velle ꝙ nō eſt curādū de tali ſcādalo ex quo talis ꝯſuetudo n̄ eſt appro bata hic. butriꝰ aūt paucis ꝯcludit poſt gl. noſtrā ſi queri tur. An ꝯſuetudo p̄t creare nouū īpedimētū quo ad finē vt īpediat mr̄i. ꝯͣhē̓dū. ⁊ dic ꝙ p̄t. aut quo ad dirimēdum matri. ⁊ tūc ſi ad tp̄s p̄t ſic ī ꝓhibitōe hoīs vt. jͣ. de matri monio ꝯͣcto ꝯͣ īterdictū eccl̓e ꝑ totū titulū ſi querit̉ quo ad dirimēduꝫ īperpetuū ⁊ tūc aūt ꝯſuetudo hꝫ cōcurſum iuris antiꝗ ⁊ p̄t tūc īterueniēte ſcādalo. ſi v̓o n̄ hꝫ ꝯcurſuꝫ iuris antiꝗ. ⁊ tūc ſi a nouo iure approbet̉ vel a papa ⁊ idē ſi aūt n̄ hꝫ ꝯcurſum iuris antiꝗ vel noui vel approbatio­nē pape. ⁊ tūc n̄ p̄t creare nouū īpedimētuꝫ ad dirimēdū ſꝫ plenior eſt diſtinctio panor sͣ. relata ⁊ iūgēdo iſtas am bas diſtinctōes habebis oīa mēbra. Ultīo not. ex hac gl. ꝙ lex noua n̄ tollit ꝯſuetudinē appoſitā. qn̄ ꝯcurſum hꝫ ꝯſuetudo cū diſpōne iuris cōis ſi p̄ſiſtat̉ in obſeruatōe ꝯſuetudīs. ⁊ ex eius emiſſione ſcādalū ſurgit vt ꝑ gl. in. c. j. de ꝯſti. li. vi. Nā olī erat ſtatutū de iure antiquo ꝙ inter filios ēt ꝑ quos n̄ erat deuentū ad cōpaternitatē eēt īpe. dimentū vt in. c. poſt ſuſceptū. xxx. q. iij. poſtea v̓o fuit ītro ductū ꝙ n̄ eēt īpedimētū. certe ſi remāſit ꝯſuetudo aliqͦ vel ī aliquo loco q̄ ſequeret̉ ritū antiquū. ⁊ ſequēdo nouū gnaͣl̓r ſcādalū remanebit prīa ꝯſuetudo ⁊ ſubſtinebit̉ hͦ ī pedimentū tn̄ ꝑꝑ ſcandalū. ⁊ matri. poſt ꝯͣctū dirimetur ẜm mētē gl. hic ex quo habeo dictū ꝓ eo ꝙ notat gl. ī cle. duduꝫ de ſepulturis ī v̓bo pactōes ꝙ plꝰ vꝫ hoc tale qua le qͣꝫ hoc ſimpl̓r facit glo. in. c. j. de poſthu. p̄latoꝝ li. vj. in v̓. decetero. In gl. in v̓bo talis opinio ꝙ cuius expedi tōe opponit̉. nā ſi intelligimus v̓. ita ꝙ de illis ꝑ quorum neutꝝ ē deuentū ad cōpaternitatē. ⁊ tūc n̄ vr̄ veꝝ cū dicit ꝙ vbi ꝯſuetudo ē ꝙ tales ſeparent̉ poterit ep̄s diſſimula re n̄ expedit ꝙ diſſimulet̉ īmo debet approbare ꝙ nō ſub ſit īpedimētū. Gl. iſta ꝯͣriū dicit ꝙ hec diſſimulatio habet̉ loco approbatōis. de hoc dixi in prīa oppoſitōe ⁊ hec ex poſito gl. ꝓcederet intelligēdo in v̓. veꝝ de his per quoꝝ alteꝝ n̄ eſt ad cōpaternitatē deuentū ſecus ītelligo de hiſ ꝑ quoꝝ alteꝝ eſt ꝯͣcta cōpaternitas. Tancre. dicit ꝙ ē diſ ſimulatōis reprobatio Goffre. ꝙ ē cōperatiua ꝑmiſſio. c. cū iam dudū. s. de p̄ben. ꝙ n̄ ꝓcedit per hāc litterā in prī cipio ibi cum dicit nulla rōne ⁊c. nec ẜm hoſti. talis ꝯſuo tudo eſt rationabilis. nec poſſet p̄ſcribi. c. ꝙ ſuper his. jͣ. de ꝯſang. ⁊ affi. vn̄ primus intellectus verior eſt vide ꝙ di xi.s. in prīo ꝯͣrio. Itē ſi loqueret̉ de his ꝑ quoꝝ alteruꝫ de uentū eſt ad cōpaternitatē. n̄ poſſet ep̄s diſſimulare. ſꝫ de beret reprobare vt in. c. iſto in principio. nec veꝝ dicit tan cre. ꝙ ſi reprobatio diſſimulatōis. quia reſiſtit ibi nec ꝯͣdi ctio ⁊c. nec ꝓcedit ꝑ id qd̓ dicit ꝙ ſit diſſimulatio appro bationis ꝑ litterā nec tuū p̄ſtare aſſenſum verior ergo eſt ẜm Cardi. prīa opinio ꝙ ſit diſſimulatio ſeu cōperatiua ī miſſio tenēdo ꝙ v̓. verū loquat̉ qn̄ ꝑ neutrū deuentū eſt ad cōpaternitatē ⁊ ſic videt̉ tacite quedā diſpēſatio argu mento eius ꝙ notat gl. de cōperatiua ꝑmiſſione in. c. p̄te rea el prīo.s. de ſponſalibꝰ. Sed qūo hꝫ locū diſſimulatio in mr̄imonio cū p̄mittāt̉ bāna. c. fi. de clāde. d̓ſpon. ⁊ hoc ſoluere ē leue. ſꝫ ꝑꝑ hoc intelligit̉ v̓ſiculus verū qn̄ ī dio ceſi ē alia ꝯſuetudo. q̄ tolleret matri. qn̄ ꝑ neutrū deuētuꝫ eſt ad cōpaternitatē. in eccl̓ijs vicinis eſt cōſuetudo ꝯͣria vt in v̓ſiculo ceteruꝫ. ⁊ ꝗlibet inquātuꝫ p̄t dꝫ cauere a ſcā dalo ꝓximi. ſi tn̄ diceret apoſtolica auctoritate que in hac deeſt ꝯceſſa diſpēſo. nec vr̄ de iure cōi ꝯſentire cū dicit au ctoritate apoſtolica. nec dicit ꝯͣ mentē cū papa hic detpo teſtatē. ⁊ huic menti eſt ſtandū de v̓. ſigni. cintelligentia. ⁊ ꝑꝑ hoc extēdit litterā hoſti. ibi qꝛ ſicut graue eſt antiqͣꝫ ꝯſuetudinē n̄ obſeruare. ⁊ ritū eccleſiaꝝ ꝯtemnere tibi.ſ. qui n̄ habes certā ꝯſuetudinē vt in v̓. ceteꝝ. ſic quoqꝫ gra uius ꝑꝑ pluriū ſcandalū qꝛ pl̓es ſunt ſubditi vicinaꝝ ec cleſiaruꝫ quā vnius tātuꝫ. ſi ꝑ eā.ſ. ꝯſuetudinē eccleſie tue huiuſmodi ꝯiugio tuuꝫ īdulgeas aſſenſuꝫ. cuꝫ poſſit ī exē pluꝫ aſſumi qꝛ forte aliꝗ de vicinis ſil̓r ꝯͣherent ⁊ eſſent in ſcādalū alijs cōpatribus ſuis ſi n̄ ſeparerēt̉. ⁊ ꝑꝑ ſuā cōſci entiā ipſos ſeperarēt ⁊ ſic ip̄m ſcandaluꝫ verti videretur aliꝗbus in peccatuꝫ ꝗ obloquerētur de p̄latis qui ipſos viderēt diuerſa tenere arg. de vi. ⁊ ho. cle. c. deus deuoto. c. magne.§. i. ⁊ cuꝫ hoc trāſit ho. Io. an. n̄ placuit iſte ītelle ctus qꝛ nec in littera apparet. ꝙ in loco vbi erat qō eſſet ꝯſuetudo diuerſa a locis vicinis ⁊ ꝯtorquet litterā. Item ꝑꝑ litterā quā oꝫ intelligi de ꝯſuetudine vicinaꝝ eccl̓ari de qua īmediate dixi ⁊ hoc eſt veꝝ ẜm ip̄m inducit verba in antiqua. Nā ꝙ hic dicit̉ ſi de ꝯſuetudine habeatur ibi dr̄ habeatur.ſ. eccleſie vicine. ⁊ ꝓ hoc qꝛ v̓ſiculus veruꝫ ad uerſatur ad v̓ſiculuꝫ. Ita ꝙ. ⁊ ſic cū ibi dixerit qn̄ conſue tudo duaꝝ eccleſiaruꝫ habeat ꝙ ēt ſi per neutruꝫ deuētū ſit ad cōpaternitatē. tn̄ ſeperaretur. nunc in v̓ſiculo veruꝫ dicit ꝙ qn̄ conſuetudo vicinarum eccl̓aruꝫ habeat ꝯͣriuꝫ ſ. ꝙ tollerentur. ⁊ ẜm hoc exponit litteram ibi ſicut graue eſt ꝯſuetudinē adiacentiuꝫ locoruꝫ cōtemnere vt in v̓ſicu lo. Ita ꝙ ſic quoqꝫ grauius ſi ꝑꝑ eā habētē ꝯͣriuꝫ tuuꝫ in dulgeas aſſenſuꝫ. p̄t enī n̄ indulge̓ aſſenſuꝫ qꝛ dūmō expͥ­ſe n̄ approbet ſatis facit litte̓ nec oꝫ ẜm Car. ꝙ vtat̉ v̓bi­de ꝗbus dicit Hoſti. ſꝫ dice̓. p̄t ex quo ſe opponit auctori tate iuris p̄t ꝯͣhe̓ ſꝫ aduerte adhuc remanet ꝯͣriū ſuꝑiꝰ di ctū qꝛ ex qͦ nullū ſubeēt īpedim̄tū n̄ erat opꝰ diſſil̓atōe ſꝫ d̓