De conſanguini. ⁊ affini. Suāda. vide cal. in ꝯfi. in rubri. de ꝯſtitutionibꝰ ꝯſi. x. in rubri. de teſta. ꝯſi. xxxj. ⁊ faciūt q̄. jͣ. dicā ꝑ Pe. de anch. in re gula ea q̄ ī. x. charta d̓ re. iur. vbi qͥad q̄ iudei pn̄t trahi ad forū ec. nō ob. lex nemo. C. de iudeis. l. nullus.§. j. cū ſi. vbi dr̄ legeꝫ ciuileꝫ eſſe ſeruādā qꝛ fatēdū eſt in his q̄ ſūt iude is exp̄ſſe ꝓhibita. ſecus in his in ꝗbꝰ lex ciuilis nō d̓rogat vel eis exp̄ſſe nō ꝓhibet. ⁊ hoc reꝑio ꝯſultū ꝑ Io. de cal. ¶ No. ꝗnto ꝙ lex illos ligat ꝗbꝰ diriget̉ ſermo ẜꝫ Io. au. hic deus.n. dicit iudeis quos deus ꝯiunxit ⁊c̄. gͦ inter eos matri. ⁊ ſic iudei habēt aliqua ſacramēta. ¶ Ultimo no. ꝙ ex ſubmiſſiōe noue. l. n̄ infrīgit̉ illd̓ qd̓ eſt iā ineſſe ꝓductuꝫ ẜm Bu. hic. ¶ Oppo. ꝙ nō d̓bēt eē d̓terioris ꝯditio nis xp̄iani qͣꝫ infideles.s. d̓ teſti. c. lꝫ. d̓beret gͦ xp̄ianꝰ ꝑmit tere ꝯͣhere in gͣdibꝰ lege diuina ꝓhibitis fol. xp̄iani ꝯͣ. l. ca nonicā ꝯiūcti nō ſūt ꝯiūcti a deo vl̓ ẜm deū qꝛ ꝯͣ ipſius vicariū ꝯiuncti ſeperant̉. ⁊ hoc facit nō vt homo ſꝫ vt deus velut eius vicariꝰ cui ſuā ptāteꝫ d̓dit. sͣ. de trāſla. p̄la. c. inter corporalia ⁊ ibi Io. an. ſuꝑ ver. homo ⁊ d̓ diuor. c. gar demꝰ hoc facit deus ⁊ nō homo. ¶ Uenio ad glo. in ꝗbꝰ expediā maͣꝫ. ⁊ due pͥme ſunt expoſitiue ⁊ remiſſiue. Glo. vlt. opponit ⁊ ſoluit d̓ iude. ibi iteꝫ alter infideliuꝫ. Iteruꝫ opponit ⁊ ſoluit quātū ad ſolutioneꝫ pͥmi ꝯͣrij dic ꝙ hec ſeperatio glo. nō licita. ſꝫ dic vt in ſequenti parte glo. loꝗ tur de matr. rato ⁊ ꝯfirmato. ¶ Quātū ad ſcd̓m ꝯͣriū gl. no. ipſaꝫ cū dicit ꝙ diffinitio mat. cadit in mat. infideliū ꝙꝛ actu nō diuidit ꝓ hoc. sͣ. d̓ baptiſmo. c. maiores ver. qͣꝫuis ⁊ ꝙ ibi no. in gl. ſicut. ¶ Itē no. ēt gl. in. ij. ſolutiōe de diffi nitiōe tn̄ mat. vide latiꝰ q̄ dixi. sͣ. in rubrica de ſpō. quātū āt ad tertiū ꝯͣriū glo. in fi. dicebat io. ꝙ ſi apponit̉ in mat. pa ctū a lege vl̓ ꝯſuetudine inductuꝫ lꝫ illud ſit ꝯͣ naͣꝫ mat. tꝫ mat. all. d̓ ſpō. c. j. ſecus ſi illd̓ opponat̉ de volūtate ꝯͣhētiū ⁊ idē Goſ. Uin. Phi. ⁊ Inn. ⁊ ad ꝯͣriū rn̄det goſ. ꝑ inſtā tiā ſoluit̉ quodlibꝫ ar. j. q. j. c. ſicut vrgeri. nā catholici ꝯͣhē tes pn̄t cogitare ꝙ ante copulā pn̄t ſeꝑari ingrediēdo re ligionē. c. verū c. ex ꝑte. ⁊. c. ex publico d̓ ꝯuer. ꝯiu. ⁊ tn̄ talis cogitatio nō infrīgit mat. ⁊ hoc qꝛ talis cogitatio ſurgit a iure nō a pacto ꝯͣhētiū. ⁊ ſic ē ꝑmiſſa a iure. ſicut ⁊ in ꝯͣctu iudeoꝝ ẜꝫ eū. ⁊ idē Hoſt. hic qꝛ int̓ ip̄os nō ē matri. oīo ratū ⁊ ꝯfirmatū vt diſſolui poſſit ꝑ repudiū vt. sͣ. ī pͥn. glo. Itē fit exp̄ſſio earū q̄ ip̄o iure inſūt. sͣ. d̓ elec. c. ſignifi caſti. ⁊ nūc dicā in ſeq. q. ¶ Sed q̄ro pone ꝙ iudeus qn̄ ꝯtrahit̉ dicit ꝯtraho tecū ẜm ritū iudeoꝝ. Uin. dicit ꝙ tꝫ mat. ⁊ illa īutilis adiectio reicit̉ ſic̄ cū dr̄ ẜuo latinā libertatē relinqͦ pure liber eſt. C. d̓ latina lib̓tate tol. l. j.§. ꝓculdubio. ad idē. ff. de ꝯdi. ⁊ d̓mō. l. ſiꝗs. Et dicunt̉ latini ꝗ in morte ẜui erāt. ⁊ nō poterāt teſtari. vt dicit gl. ſuꝑ rubrica codicis vbi sͣ. ⁊ latina lib̓tas tollit̉ ꝑ illā. l. dicit tn̄ vin. ꝙ iudei ꝯͣhūt lꝫ intēdāt ꝯͣhere ẜm ritu ſuū. ⁊ ſic ẜm eū talis intētio ſi nō expͥmit̉. ſꝫ ſi expͥmit̓ hr̄ ꝓ nō exp̄ſſa. ſꝫ dicit hic Car. ꝙ īmo licite expͥmit̉ ꝗad ritū iudeoꝝ qn̄ iudeꝰ ꝯͣhicū iudeo. ¶ Ultimo q̄ro ẜꝫ Uin. ꝗd de alio infideli. puta ſarraceno ſi intēdit ꝯͣhere ẜm ritū ſuū ꝗ eſt qd̓ habeat to vxores quot alere pōt. dicit ꝙ nō ē mat. cū nō habeat ma trimonialē affcm̄. do. Car. hic latiꝰ diſtīguit dicēs ꝙ in fo ro ꝯtētioſo ē matri. exqͦ nihil fuit exp̄ſſū argumē.s. d̓ ſpō c. tua ſꝫ nō fuit exp̄ſſū ſecus cū eo cāu talis exp̄ſſio eſſet ꝯͣ naꝫ matri. c. fi. d̓ ꝯdi. appo. ritꝰ.n. infideliū in habēdo plures vxores nō tollerat̉. nec a lege diuīa. nec a iure gētiū. c. gaudemꝰ. d̓ diuor. Ex qͦ ſequit̉ qd̓ ſi habēs plures vxores ꝯuertat̉ ad fidē. cū ip̄is vxoribꝰ nō tolerabit̉ ſꝫ habebit pri mam. d. c. gaudemus ẜm Car. hic. Vod ſuper. Cōſanguinei mari ti cū cōſanguineis vxoris licite ꝯͣhūt. hͦ pͥmo ⁊ ī gͣdibꝰ ꝓhibitis ꝯͣhi nō pōt ēt ſi hoc habeat ꝯſuetudo. hͦ ſcd̓o ¶ Et due ſt̓ ꝑtes. ſcd̓a ibi ne āt. ¶ In tex. ibi ex eoꝝ. quaſi poſſꝫ eſſe int̓ ipſos alia affinitas inter ꝯſanguin eos ducte ⁊ ducetis ⁊ ecōuerſo. ideo dicit littera ex eoꝝ.ſ. viri ⁊ vxo ris cōiugo. In tex. ibi matri. dꝫ impediri ſuple hoc multominus dirimi. sͣ. de cogna. ſpirituali. c. ꝯͣcto ẜm hoſt. ſi gra dus ꝯſanguinitatis vel affinitatis ex copula vel ex matri. cōtracte nō egredit̉ ꝑſonas copulatas. ⁊ ītercopulatas eſt ꝓhibitio cū ꝯſanguineis copulati. nō āt eſt ꝓhibitio in ter ꝯſanguineos copulatoꝝ. ſic ꝓhibitio eſt tm̄ cū pͥmo. qͦ medio eſt ad affinitatē vētuꝫ ſeu ꝑ cuius copulā eſt d̓uētū ad affinitatē. gͦ. oēs de cōſanguinitate ſua mulier affinitat marito. nō affinitat ꝯſanguineos ſuos cōſanguineis marti. cōſanguinei ergo qcūqꝫ ⁊ cuiuſcūqꝫ gradꝰ copulatorū cōiūgi poſſūt inuicē excluſis copulatiſ tm̄ legitime igitur pater ⁊ filiuſ ꝯͣhūt cū matre ⁊ filia. duo cognati cū duab cognatis. auuculus ⁊ nepos cū duabus ſororibus. Ita h̓ But. euacuat iſtā litterā in hoc notabili ꝑ qd̓ eſt expedita pͥma gl. ¶ No. duo. ꝙ ꝯſuetudo nō habilitat ad mat. eoſ qui ſūt inhabiles vt qꝛ ſunt cōſanguinei in gͣdu ꝓhibito l. diuina ſiue canonica. nec hoc cāu vllus defendit nume rus annoꝝ ẜm Io. an. facit. c. nō dꝫ. jͣ. eod̓. nec recepit hec cā cōpoſitionē. c. fi. sͣ. de. trāſac. ⁊ ſic no. cāuꝫ ẜm Bu. in q̄ p̄ſcripta ꝯſuetudo nō d̓trahit legi cano. an āt poſſit inha bilitare habiles tal̓ ꝯſuetudo vidiſti. sͣ. in. c. qd̓ dilecto ⁊ in. c. ſuꝑ eos. sͣ. de cognatiōe ſpiri. ⁊. c. j. ⁊ glo. ibi declarati ua littere colligēſ mētē eiꝰ ⁊ eſt expedita in pͥmo notabili. ¶ Glo. ſcd̓a allegat vnā cōcordātiā. in ꝯͣriū allegat iura tria ⁊ cū glo. dicit ſoluēdo. c. obiciunt̉ ꝙ qn̄ mos erat nō erat crimen de ꝯſuetudine loquit̉ veteris teſtamenti. ẜm qua ꝗs habebat plures vxores. ſꝫ ex hoc vr̄ inferēdū ꝙ ēt in cāu huiꝰ capl̓i d̓beret ꝯſuetudo tenere vt alias ꝓhibiti cōtrahere poſſint. glo. tn̄ hic ꝯcludit ꝯͣriū ⁊ ideꝫ dixi in. c. ꝙ dilectio. sͣ. eo. ſenſit gͦ glo. hic ꝙ cōſuetudo poſſit habiles inhabilitare nō eꝯͣ vt in iuribꝰ q̄ hic allegant̉. Uin. aūt hic dicit ꝙ in. c. ſuꝑ eo. d̓ cognati. ſpūali ꝙ.n. nō pōt ꝑ ſe cōſuetudo dare pōt cōſtitutio vl̓ pͥuilegiū qd̓ pꝫ.s. d̓ offi. archi. c. cū ſatis de inſti. c. cū cōueniſſent. vl̓ ẜm eū illegitimare ꝑſonā ad ꝯͣhēdū pōt cōſuetudo. qꝛ hoc eſt onus ⁊ loquat̉. c. ſuꝑ eo. eꝯͣ nō pōt illegittimū legittimare qꝛ hic ē honor. viij. q. j. c. in ſcriptis ⁊ ſic loquit̉ hic Uin. Got̄. autē dicit puto ꝙ ex ſpeciali cōſuetudīe reſtrīgi pōt licētia cō trahēdi. ſꝫ nō āpliari qꝛ hoc ſine peccato fieri nō poſſet. ⁊ hoc redūdat cū ſol. Uin. sͣ. poſita. Hoſt. abhorret has ſolutiōes Uin. ⁊ goſ. qꝛ ẜm eum fortior eſſet cōſuetudo vbi deberet eē d̓bilior. ⁊ ꝓ hoc infert̉ ꝙ cōſuetudo lege diuina iuuata nō pōt vīcere canonicā. ꝑ ſe ſola pōt vīcere diui nā ⁊ canonicā ſimul vnitā ex qͦ ꝯſuetudo ē in loco ꝙ in qͦt to gͣdū matri. ꝯͣhi poſſit ẜꝫ p̄dicta nō valet ꝯſuetudo. ⁊ tn̄ cōcordat legi diuine. sͣ. c. ꝓximo. ſꝫ ſi eſt ꝯſuetudo qd̓ non poſſit ꝯͣhi valet ẜm p̄dicta. ⁊ tn̄ cōtra legē diuinā ⁊ canon caꝫ ſimul iūctā. sͣ. de teſt. c. lꝫ ex quadā ⁊ id qd̓ d̓biliꝰ fortiꝰ operat̉ ꝯͣ id qd̓ habet̉ in. c. inter corporalia.sͣ. d̓ trāſla. p̄la. ⁊. c. j. sͣ. de treu. ⁊ pace. dixit gͦ Hoſt. ꝙ cōſuetudo qͥ ſcāda luꝫ nō inducit nec eſt approbata ꝑ papā. nō laſſat nec con ſtrigit matri. ſi v̓o generat ſcādalū. ⁊ ſic approbata ꝑ pa paꝫ tūc laſſat ⁊ reſtrīgit matri. c. ꝓximo in fi. vl̓ ſic nō laſſat nec reſtrīgit niſi ꝯſuetudo ſic approbata ꝑ papā. ꝗ pa pa tn̄ ip̄aꝫ nō ꝯſueuit approbare niſi ante ſcādalū generetur ⁊ de hͦ remittit. sͣ. d̓ cognatiōe ſpūali. c. ſuꝑ eo ⁊ ibi vide late q̄ ſcripſi ſuꝑ hoc Io. an. dicit ꝙ p̄miſſa ſol. gof. gl. ⁊ Uin. vera ē ſi intelligit̉ d̓ v̓tute ꝯſuetudinis qͦ ad īpediē duꝫ. nō qͦad dirimēdū matri. vult dicere ẜꝫ car. cōſuetudo nō pōt īhabilitare al̓s habiles qͦad hoc vt dirimat̉ matri. Sed tm̄ pōt īpedire ne ꝯͣhat̉ ad capl̓ꝫ ſuꝑ eo d̓ cog. ſpiridic vt notatū ē in. c. ſuꝑ eo ⁊ maxīe ſuꝑ glo. iiij. ⁊ ꝑ iſta pa tet ꝙ ibi. alia ē rō. quare ibi tenet ꝯſuetudo. alit̓ nō videre tur valere ꝯſuetudo. ēt qͦad īpediendū mr̄i. lꝫ.n. ibi loqua tur de ꝯſuetudine ꝑmittēte ꝯͣhi in gͣdibꝰ ꝓhibitis. ¶ Tamen idē vr̄ de ꝯſuetudine ꝓhibēte ꝯͣhi in gͣdibꝰ nō ꝓhibitis. maxime qꝛ talis cōſuetudo repugnat legi diuine. qua dicit̉ quos deus ⁊c. ¶ Et hͦ dicit Car. veꝝ niſi eēt tal̓ cō ſuetudo q̄ eēt p̄ferenda iuri poſitiuo. habet̉ in. c. fi. de cō ſue. qꝛ tūc lex canōica p̄t diſtinguere legē diuinā ꝓhibēdo eos ꝗ d̓ iure diuino ꝯͣhe̓ pn̄t vt ī. c. n̄ dꝫ. ſꝫ ēt qͥad dirim̄dū ⁊ ꝑ p̄dicta vr̄ ſuſtineri ẜꝫ io. an̄. ⁊ cardi. opi. Uincē. ⁊ glo
