Prologus ribꝰ terre. Samech. Sidonē fec̄ ⁊ vēdidit: ⁊ cīgulū tradidit chananeo. Ain. Fortitudoⁱ ⁊ decorᵏ īdumētumⁱ eiꝰ: ⁊ᵐ ride bit īⁿ die nouiſſimo. Phe. os ſuū aperuit ſapīe: ⁊ᵖ lex clenien tie ī līgua eiꝰ. Sade. Conſide rauitq ſemitasʳ domꝰ ſue: ⁊ pa nē ocioſa nō comedit. Coph. Surrexerūtˢ filij eius ⁊ᶜ btīſſi­mā p̄dicauerūt virᵘ eiꝰ ⁊ lauda uit eā. Res. Hulteˣ filieʸ con gregauerūt diuitias: tuᶻ ſuper greſſa es vniuerſas. Sin. Fal­laxª gratia ⁊ vana ē pulcritudo mulierᵇ timēs dn̄m ipſaᵉ lauda bitur. Thau. Datēᵐ ei de fru­ctu manuū ſuarū ⁊ᵉ laudēt eaꝫ in portis oꝑa eius. Expliciūt ꝓuerbia ſalomonis Incipit prologꝰ ſancti Hie ronimi in libꝝ Eccleſiaſten. o Os ſuū aperuit ſapīe. qꝛ ſacra ſcriptura docet ſapīaꝫ deſur ſū deſcēdētē q̄ pudica ē ⁊ modeſta ſuaſibil̓. bonis cōſentiens. plena miſcd̓ia ⁊ fructibꝰ bonis. vt d̓r Iaco. iij. p Et lex cle mētie ī līgua eiꝰ. qꝛ tā ī nouo qͣꝫ ī veteri teſtamēto ad clemētiā īduc̄. q Cōſiderauit.i. cōſiderare fecit. r Semitas do­mus ſue.i. cōſcīe ſecreta ſtudētiuꝫ ī ea. Et qꝛ hic la­bor eſt optimus ideo ſeqͥt̉. Et pa nē ocioſa nō co­medit. s Sur­rexerūt filij eius. id ē diſcipuli ſtu dioſi. t Et be atiſſimā predica uerūt. qꝛ ſacram ſcripturaꝫ ſuper oēm aliaꝫ extol­lunt. v Uir eius ⁊ laudauit eam.i. doctor bo nus qͥ doctrinaꝫ ſuā īcipit a com­mēdatione ſacre ſcripture. x Multe filie.i. ph̓oꝝ ⁊ ſapiētū ſcripture. Cōgregauer̄t diui.i. cognitōes ꝟitatis ml̓tas q̄ ſunt meliora bo­na qͣꝫ corꝑalia. z Tu ſuꝑgreſſa es vniuerſas. qꝛ ſacra ſcript̉a ml̓­to plures verita tes tradit qͣꝫ alie ſcripture: ⁊ etiaꝫ puriores: qꝛ ī ea nulla falſitas admiſcet̉ cuꝫ īmediate emanat a pͥma veritate. Scripture ꝟo hūanitꝰ adinuēte: ⁊ ſi cōtineāt multas ꝟitates tn̄ hn̄t admixtas multas falſitates. ſicut pꝫ de ſcripturꝭ Ariſt. qͥ minꝰ īter alios ph̓os d̓r erraſſe ⁊ tn̄ errauitū multꝭ vtpote d̓ mūdi eternitate: ⁊ de nūero ītelligētiarū quē poſuit ẜm nūeruꝫ orbiū: cū tn̄ ſit ma ior qͣſi īcōꝑabiliter ẜm qd̓ d̓r Iob. xxv. Nun­qͥd eſt nūerꝰ militū eiꝰ. ⁊ danielis. vij. Milia miliū mīſtrabāt ei: ⁊ decies milies cētena milia aſſiſtebāt ei. ⁊ de felicitate earū quā ponit ī motu orbiū ⁊ ī multis alijs: iō ſubdit̉. a Fallax gr̄a ⁊ vana eſt pulcritudo.ſ. ꝟboꝝ rhetoricoꝝ in hu­manis ſcripturꝭ ⁊ maxīe poeticis in qͥbꝰ ſub verbis ornatis la tēt multe falſitates ẜm ꝙ d̓r.i. metha. Multa mētiūtur poete cātātes. b Mulier timēs dn̄m.i. ſacra ſcriptura q̄ qͣſi vbi­qꝫ īducit ad dei reuerētiā ⁊ timorē. c Ipſa laudabit̉. p̄ ce teris ſcripturꝭ. d Date ei de fruc. ma. ſuarū.i. ſtudētibus ī ea dabit̉ fructꝰ gl̓ioſus. e Et laudēt eā ī portꝭ oꝑa eius.i. ſapiētes ī portꝭ ſedētes cū iudicibꝰ vt dictū ē. s. ⁊ iſti ſapiētes dicūtur oꝑa ſacre ſcripture inqͣꝫtū ꝑ eiꝰ ſtudiū ſapīaꝫ ꝯſequūt̉. Poſtilla venerabilis fratrꝭ Nicolai de lyra ſuꝑ Prouerbia Salomonis Finit. Expoſitio ꝓlogi in librū Eccleſiaſten. Incipit. Emini me hͦ ferme qͥnquēnio. ⁊c. Anteqͣꝫ ac­cedamꝰ ad diuiſionē ꝓlogi. qꝛ pleriqꝫ dubi­tāt de accētu huiꝰ noīs Eccleſiaſtes. Notā­dū ꝙ inuenit̉ eccleſiaſtes īdeclinabile: ⁊ tūc ſꝑ acuit vltimā ſyllabā. Itē īuenit̉ declina­bile: eccleſiaſtes eccleſiaſte: ⁊ eccleſiaſtes ec­cleſiaſtis: ⁊ tūc hꝫ grauē accētū in fine ī om̄ibꝰ caſibꝰ. Signifi Emini me ante hoc fernie quin­quēniū: cum ad­huc rome eſſem: ⁊ eccleſiaſten ſctē bleſille lege­rē: vt eā ad contēptū huiꝰ mū­di ꝓuocareꝫ ⁊ om̄e qd̓ ī mūdo cerneret putaret eſſe ꝓ nihilo rogatum ab ea: vt in morē com mētarioli obſcura q̄qꝫ diſſere­rē: vt abſqꝫ me poſſet ītelliger̄ q̄ legebat. Itaqꝫ qm̄ ī ꝓcinctu nr̄i operis ſubita morte ſubtra cta ē: ⁊ vbi nō meruimꝰ opau­la ⁊ euſtochiū talē vite nr̄e hr̄e ꝯſortē: tāto vulnere tūc ꝑcuſſi obmutui: nūc ī bethleē poſitꝰ anguſtiore vicꝫ ciuitate: ⁊ illiꝰ mēorie ⁊ vob̓ reddo qd̓ debeo Hoc breuiter āmonēs ꝙ nulli us auc̄tem ſecutꝰ ſuꝫ: ſꝫ de he­breo trāſferēs maxīe ſeptuagī­ta interp̄tū cōſuetudini me co­cationē ⁊ rōnē iſtiꝰ noīs īuenies. sͣ. in ꝓlogo p̄cedēti. Iſte ꝓlogꝰ p̄t diuidi in qͥnqꝫ ꝑtes. In pͥma ꝑte deſcribit qͦ tꝑe: qͦ loco: ⁊ cuiꝰ rogatu īchoauit vel vt ceſſet calūnia īchoare ꝓpoſuit cū dicit. Memini me ⁊c. Tēpus em̄ notat cuꝫ dicit. Hoc qͥnquēnio. locū cū dicit. Rome. ꝙ rogatū Bleſille cū dicit rogatū ab ea. In ſcd̓a ꝑte dicit ꝙ de morte bleſille tm̄ doluit ꝙ in­ceptū opꝰ incōpletum dimiſit. vel vt ceſſet ca­lūnia in oꝑe nō ꝓceſſit ibi. Itaqꝫ qm̄ ī ꝓcīctu noſtri oꝑis. In tertia ꝑte dicit ꝙ ad paule ⁊ euſtochij honorē: ⁊ ad bleſille memoriā opus illud ī bethleē cōſūma­uit. ibi. Nunc bethleem poſitꝰ. ⁊c. In qͣrta par ticula dicit ꝙ nulluꝫ ſe quēs interp̄tē d̓ hebra ico trāſtulit: vbi tn̄ non errauerāt ſe alijs inter­p̄tibꝰ cōformauit: ⁊ ſic nec oīno fuit eis confor mis: nec om̄ino diſſimi lis. ibi. Hoc breuit̓ ad­monens. ⁊c. In quinta ꝑte ponit rōneꝫ p̄cedē­tis ꝑtis vt ſcꝫ ī om̄ibꝰ ab eis diſcreparet ni­mia nouitas deterreret lectores ſi in om̄ibꝰ cō­cordaret ꝯͣ ſuā ꝯſcīam oīm ſeq̄ret̉ errores: ibi. Vt nec nouitate nimia ⁊c. Ordina ſicꝭ ꝯſtructi onē. Hoc qͥnquēnio.i. hoc ſpacio qͥnqꝫ ānorū in qͦ ſumus. Ferme. id eſt fere cōpleto: vel ẜm aliā litterā. Ante hoc ferme qͥnquēniū.i. ante hos qͥnqꝫ ānos fere iā trāſactos. q. d. iā quīqꝫ ānis fere trāſactis. Cū adhuc eēm rome. ⁊ nōdū me ī bethleē traſtuliſſeꝫ. ⁊c. vel ſic. Cū adhuc eſſem rome ferme.i. fere. hͦ qͥnquēnio.i. hͦ ſpacio qͥnqꝫ ānorum qͣſi diceret: cū morā facerē Rome fere ꝑ hos qͥnqꝫ ānos vltīo p̄teritos Et eccleſiaſten ſctē bleſille legereꝫ. ſupple ẜm trāſlationem. lxx. ab eo emēdatā. qꝛ nōdū editionē ſuā de hebreo fecerat ī latinū. Iſta bleſil­la filia fuit paule: ſic̄ pꝫ in fine epl̓e Hieronimi ad pammachiū d̓ dor mitiōe Pauline. qua appellat ſctāꝫ cōmuni mō loquēdi: ꝓpt̓ ſctīta­tē vite quā habuit. Legerē inqͣꝫ. Vt eā ad cōtēptū huiꝰ mūdi pro uocarē. ⁊ om̄e qd̓ ī mūdo cerneret ocul̓ corporeis. Putaret.i. repu­taret. Eſſe ꝓ nihilo. i. vanū ⁊ vacuū. Eccleſiaſtes.i. vanitas va­nitatū dixit eccleſiaſtes: qͣſi diceret. mūdꝰ eſt vanitas ꝯtētiua vani­tatū. Et iterū ſcd̓o dicit. Uanitas vanitatū.i. vanitas aggregata ex vanitatibꝰ ⁊ oīa vanitas.i. vana. vt fiat emphatica locutio. qͣſi dice ret. nō ſolū ſūt vanitas īmo vana. Cū inquā eſſeꝫ rome. ⁊ ita bleſil­lā informarē. Memini me fuiſſe rogatū ab ea. vt diſſererē.i. diſerte exponerē. Obſcura q̄qꝫ.i. oēs huiꝰ libri obſcuritates. In morē cō metarioli.i. ī modū vniꝰ ꝑui cōmēti ⁊ facil̓ expoſitiōis. In ꝓlogo p̄­cedēti circa pͥncipiū īuenies qͥd ſit cōmētū ⁊ vnde dicat̉. Dico ꝙ ita rogauit me vt facerē aliquā explanationē. Vt abſqꝫ me.i. me abſen te. Poſſet ītelligere qd̓ legebat. ī hͦ libro. h̓ ītelligēdū ē: ꝙ ad preces eiꝰ inceꝑat trāſferre librū: ⁊ cū videret eiꝰ difficultates petebat com­mētariū. ꝙ aūt tūc inchoaſſet trāſferre: pꝫ ꝑ lr̄aꝫ ſequēte: qua dicitur Itaqꝫ qm̄ ī ꝓcīctu.i. ī pͥncipio an̄ ꝯſūmationē nr̄i oꝑis. Subita. id eſt īopinata ⁊ nimis feſtinata. Morte ſubtracta eſt.i. p̄uēta: vel qꝛ nō meruimꝰ.i. nō fuimꝰ digni ego ⁊ vos. Opaula ⁊ euſtochiū ta lē.i. tā ſctām. Uite hr̄e ꝯſortē. vt.ſ. nobiſcū viueret ī bethleem. Iſta paula q̄dā fuit matrona duas habēs filias. Sāctis aūt ep̄is roma cōueniētibꝰ qͦdā tꝑe epiphanꝰ trāſmarinꝰ ī domo eiꝰ hoſpitatꝰ eſt. qͥ religionē ⁊ pͥuilegia ſancte terre cōmēdauit. ⁊ quō ibi xp̄s moratꝰ ē p̄dicauit: ⁊ quō apl̓i ibi fuerūt: ⁊ multa talia dixit corā paula ⁊ fili