Liber ꝓſit ꝑſecutōibꝰ ſuis: hāc illi īuidētē cū ꝑegrīos colligit ſuos. Nos gͦ has duas ſocietates āgeli cas int̓ ſe diſꝑes atqꝫ ꝯtrarias: vna ⁊ naͣ bonā ⁊ volūtate rectā: aliā ꝟo naͣ bonā ſꝫ volūtate ꝑuſaꝫ: alijs maīfeſtioribꝰ diuīaꝝ ſcpͥturaꝝ teſtimo nijs declaratas: qd̓ etiā ī hoc libro cui nom̄ ē ge neſis. lucis tenebrarūqꝫ vocabul̓ ſignificatas exiſtimauimꝰ. etiā ſi aliud ſenſit hͦ loco forte qͥ ſcpͥſit. nō ē inutilit̓ obſcuritas hꝰ ꝑtraetata ſnīe qꝛ ⁊ ſi volūtatē auctoris libri hꝰ īdagare nequi mus. a regl̓a tn̄ fidei q̄ ꝑ alias eiuſdē auctoritatis ſacͣs lr̄as ſatꝭ fidelibꝰ nota ē: nō aberrauim Et ſi em̄ corꝑalia hͨ cōmēorata ſūt oꝑa d̓i habēt ꝓculdubio nōnullā ſimilitudinē: ſpiritaliū ẜm j. theſſa. 5 ꝙ dic̄ apl̓s. Oēs em̄ vos filij lucꝭ eſtꝭ. ⁊ filij diei. nō ſumꝰ noctꝭ neqꝫ tenebraꝝ. Si aūt hͦ ſenſit ēt ille qͥ ſcpͥſit ad ꝑfectiorē diſputatōis finē nr̄a ꝑuenit intētio: vt hō dei tā eximie diuineqꝫ ſapīe īmo ꝑ eū ſpūs dei ī cōmemorādis oꝑbꝰ d̓i que oīa ſexto die dic̄ eē ꝑfecta nullo mō āgeloſ p̄ter miſiſſe credat̉. ſiue in pͥncipio: qꝛ pͥmo fec̄. ſiue qd̓ ꝯueniētiꝰ intelligit̉ in pͥncipio: qꝛ ī ꝟbo vnigēito fec̄: ſcpͥtū ſit. In pͥncipio fec̄ deꝰ celū ⁊ ter Gen̄. j. rā. qͥbꝰ noībꝰ vl̓is eſt ſignificata creatura: vl̓ ſpi ritual̓ ⁊ corꝑal̓ qd̓ eſt credibiliꝰ. vel magne due mūdi ꝑtes. qͥbꝰ oīa q̄ creata ſunt ꝯtinent̉. vt pͥmitꝰ eā totā ꝓponeret ac deīde ꝑtes eiꝰ ẜm my ſticū dieꝝ numeꝝ exequeret̉: C. XXXIIII. q Uāqͣꝫ nōnll̓iputauerīt aquaꝝ noīe ſigni ficatos qͦdāmō ppl̓os āgeloꝝ. ⁊ hͦ eē qd̓ dictū eſt. Fiat firmamētū int̓ aquā ⁊ aquā. vt ſupͣ firmamētū āgeli intelliont̉: īfra ꝟo vel aq̄ iſte viſibiles: vel maloꝝ āgeloꝝ multitudo: vl̓ oīm hoīm gētes. qd̓ ſi ita ē. nō illic apꝑet vbi facti ſt̓ āgeli. ſꝫ vbi diſcreti. qͣꝫuis ⁊ aqͣs. qd̓ ꝑuerſiſſime atqꝫ īpie vanitatꝭ ē. negēt qͥdē factas a deo qm̄ nuſqͣꝫ ſcpͥptū eſi. dixit deꝰ fiār aq̄. Qd̓ pn̄t ſil̓i va nitate etiaꝫ de terra dicere. nuſqͣꝫ em̄ legitur. dixit deꝰ fiat terra. Sꝫ inqͥunt ſcpͥtū ē. In pͥnciGen̄. j. pio fec̄ deꝰ celū ⁊ t̓rā. illic gͦ ⁊ aqͣ ītelligēda ē vno em̄ noīe vtrūqꝫ cōprehēſum ē. Nā ip̄iꝰ eſt mare ſic̄ ī psͣ. legit̉. Et ip̄e fecit illud. ⁊ aridā.i. t̓rā ma Psͣ. 94. nus eiꝰ finxer̄t. ſꝫ hi qͥ in noīe aqͣrū q̄ ſuꝑ celos ſt̓ Psͣ. 148. āgelos ītelligi volūt: ponderibꝰ elemētoꝝ mo uent̉. ⁊ iō nō putāt aqͣꝝ fluidā gͣuemqꝫ naturaꝫ ī ſuꝑioribꝰ md̓i locis potuiſſe ꝯſtitui. qͥ ẜm rōes ſuas. ſi ip̄i hoīeꝫ facere potuiſſēt n̄ ei pituitā qd̓ greci phlegma d̓r: ⁊ tāqͣꝫ in elemētꝭ corꝑis nr̄i a quaꝝ vicē obtinet. in capite ponerēt. Ibi em̄ ſe des eſt phlegmatꝭ. ẜm dei opꝰ vtiqꝫ aꝑtiſſime. ẜm iſtoꝝ aūt ꝯiecturā tā abſurde: vt ſi hͦ neſcire mus. ⁊ ī hoc libro ſil̓r ſcpͥtū eēt. ꝙ deꝰ hūorē flui dum ⁊ frigidū ac ꝑ hoc grauē in ſuꝑiore oībus ceteris hūani corꝑis ꝑte poſuerit. iſti trutinatores elemētoꝝ neqͣqͣꝫ crederēt Et ſi auctorita ti eiuſdē ſcpͥture ſubditi eſſent. aliqͦd aliud ex hͦ intelligēdū eſſe cēſerent Sed qm̄ ſi diligenter ſingl̓a ſcrutemur atqꝫ tractemꝰ. q̄ in illo diuīo libro de ꝯſtitutōe mūdi ſcpͥta ſunt. ⁊ multa dicē da. ⁊ a ꝓpoſito inſtituti oꝑis lōge digrediēdū eſt. Iāqꝫ de duabꝰ iſtis diuerſis int̓ ſe atqꝫ ꝯtra rijs ſocietatibꝰ āgeloꝝ. in qͥbus ſūt q̄dā exordia duaꝝ etiā in rebꝰ hūanis ciuitatū. de qͥbꝰ deinceps dicere inſtitui. qͣꝫtū ſatis eē viſū eſt diſputauimꝰ: hūc qͦꝫ librū aliqn̄ claudamus Explicitus eſt liber vndecimus: Incipiunt capl̓a libri duodecimi. l De vna bonoꝝ malorūqꝫ āgl̓oꝝ natura ij Nullā eēntiā deo eē ꝯtrariā. qꝛ ab eo qͥ ſū me ē ⁊ ſꝑ ē. hͦ totū vid̓r diu̓ſū eē qd̓ n̄c̄. iij De inimicis dei nō per naturā ſꝫ ꝑ ꝯtrariā volūtatē q̄ cū ip̄is nocet bōe vtiqꝫ na ture nocet. qꝛ vitiū ſi nō nocet nō eſt iiij De natura irrōnaliū aut vita carentiū q̄ in ſuo genere atqꝫ ordine ab vniuerſi tatis decore non diſcrepat. v Ꝙ in omni natura ſpecie ac modo lauda bilis ſit creator. vj Que cā ſit btītudinis angelorum bonoꝝ ⁊ q̄ cāſit miſerie angelorū malorū. vij Cauſam efficientem male voluntatis nō eſſe querendam. viij De amore ꝑuerſo qͦ volūtas ab īcōmuta bili bono ad bonū mutabile deficit ix An ſctī angeli quem hn̄t creatorē nature eundem habeāt bone voluntatis au ctorē per ſpm̄ſctm̄ in eius caritate dif fuſa ſꝑfuiſſe exiſtimant. x De falſitate eiꝰ hyſtorie q̄ multa milia an norum p̄teritis temꝑibꝰ aſcribit xj De his qͥ hunc qͥdeꝫ mūdū nō ſempiternū putāt. ſꝫ aut īnūerabiles: aut eundem vnū certa ꝯcluſione ſeculoꝝ ſꝑ naſci ⁊ reſolui opinant̉. xij Quid rn̄dēdū ſit his qͥ pͥmā ꝯditionē ho minis tardā eſſe cauſant̉. xiij. De reuolutōe ſcl̓oꝝ qͥbꝰ certo fine ꝯcluſis vniu̓ſa ſꝑ in eūdē ordinē eandēqꝫ ſpe ciē reditura qͥdā ph̓i crediderūt. xiiij De tꝑali ꝯditōe generis hūa ni. quā deꝰ nec nouo ꝯſilio ꝯſtituerit. nec mutabi li voluntate. xv. An vt deꝰ ſꝑ etiā dn̄s fuiſſe ſꝑ ītelligatur credendū ſit creaturā qͣꝫ nūqͣꝫ defuiſſe cui dn̄aret̉. ⁊ quō dicat̉ ſꝑ creatum qd̓ dici non pōt coeternum. xvj Quō intelligendū ſit ꝓmiſſa hoī a deo vi ta eterna aut tꝑa eterna.