Des propheten CI XIIIIIIIIIII in mitt der vnbeſchnitten. vnd ſtir­beſt mit dē erſchlagnen in dem waf fen. Do iſt ydumea. vnnd ir kuͤnig vnnd all ir hertzogen. die do ſeind ge geben mit irem heere. mit dē erſchla gnen in dem waffen vnd dy do ſtur ben mit den vnbeſchnitten mit den die abſteygen in den ſee. Do ſind al le fürſten mitternacht vnnd alle ie­ger ſeind all abgefuͤrt mit dē erſchla gnen. ſye erſchracken vnd ſeind ge­ſchendet in irer ſtercke. wan̄ ſye ſtur­ben vnbeſchnitten mit den erſchlag nen in dem waffen. Vnnd ſye truͦ­gen ir ſchande mit den. die do abſty gen in den ſee. Pharao vnnd alles ſein heer ſahe ſye. vnnd ward getroͤ ſtet uͤber alle ſein menig/ die do iſt er ſchlagen mit dem waffen/ vnnd ſye trugen ir ſchande mit den. die do ab ſtygen in den ſee. pharao vnd alles ſein heere ſpricht der herre got. wan̄ er gab ſein vorcht in dem lande der lebendigen. vnnd ſtarb in mitt der vnbeſchnitten. mit dē erſchlagē mit dem waffen. pharab vn̄ all ſein me nig ſpricht der herre got. Das XIIIIIIIII capit. Wie der prophet die wachter ver­manet zewachen uͤber dz volck. vn̄ von den iuden die in iheruſalez vn̄ in chaldea waren d das wort des herren iſt gethan zuͦ mir ſagent Sun des mē ſchē. red zuͦ den ſünen deines volcks vnd ſprich zuͦ in. Es iſt ein land. ſo ich ein fuͤr das waffen uͤber es. vnnd das volck des landes nimpt eynen man von ſeinen iungſten. vn̄ ſetzet in zuͦ einē ſpeher uͤber es. vnd er ſiht dz waffen kumen uͤber das land. vn̄ er ſinget mit dem heerhorn. vn̄ ver­kündet es dē volck. vn̄ ein yeglicher der es hoͤret Saget. ditz iſt der done des heerhorns. vn̄ behüt es nit. vn̄ kumpt dz waffen vnd nimt in. ſein bluͦt wirt auff ſein haubt. Er hoͤret dē don des horns vn̄ behüt ſich nit ſein bluͦt wirt auff ſein haubt. ob er ſich aber behuͤt er macht behaltē ſein ſeel. Vn̄ ob der ſpeher ſiht das waf fen kumē vn̄ doͤnet nit mit dē horn vn̄ ſih dz volck nit behuͤtt. vnd das waffen kumt vn̄ nimt ein ſele vō in er iſt geuangen in ſeiner miſſtat. vn̄ ich ſuͦch ſein bluͦt von der hand des ſpehers. Vn̄ du ſun des menſchen. ich bab dich gegeben einē wachter dē hauß iſrahel. Darumb du hoͤre das wort auß meinē mund vn̄ verkünd es in vō mir. vn̄ ob ich red zuͦ dē vn guͤtigē du vngütiger du ſtirbſt des todes. wirſt du nit reden das ſich be huͦte d̓ vnguͤtig vō ſeim boͤſen weg er der vngütig ſtirbet in ſeiner miſſe tat. vnd ſein bluͦt ſuch ich vō deiner hand Aber ob du verkuͤndeſt zuͦ dē vnguͤtigen dz er werd bekeret von ſeinē wegen vn̄ ob er nit wirt verke ret vō ſeim weg. er ſelb ſtirbet. in ſei ner miſſtat. aber du haſt erloͤßt dein ſeel. Darumb du ſun des menſchen ſprich zuͦ dē hauß iſrahel. Alſo habt ir geredt ſagend Vnſer miſſetat vn̄ vnſer ſünde ſeind uͤber vns. Vnnd wir ſchwelcken in in. Darumb in wellycherweyß mugen wir leben. Sprich zuͦ in Ich leb ſpricht der her regot. Ich will nit den tod des vn̄ gütigē Aber das der vngutig werd bekeret von ſeynem weg. vnnd leb.