fnn F fro nifi alsen nalih bat nN iin iqum nitin pinnit ndiri ſünd vf arguni fonmi ding dt heini nnion p A gni genes aber/ als der ſich des hunds oꝛdens be⸗ fleiß/ hat da gar nüt vßgenom̃en/ ſonder wo jn ein ding ankam/ da dorfft ers thun. Vnd weñ jn etwar beſchalt/ warumb er vff offnem marckt/ vnd nit als maͤr daheim in ſinem huß aͤſſe/ prach er: Was iſt es dañ merẽ mich hungert doch am marckt. Vermeint wenn einẽ am marckt hungerte/ ſo moͤchte er ouch am marckt aͤſſen. Semnach ſo hat er ſin taͤ⸗ gliche uͤbung/ mit welcher er dẽ lyb zur arbeyt/ zur hitz vnd zum froſt geweñen wolt. Dañ ſummer zyts walet er ftch im ſand am Meer/ wen es brüñig heyß was/ winterzyts aber/ vm fieng er die ſteininẽ ſül vnd bilder/ weñ ſy gãtz kalt/ vnd vollen ſchnees warent/ hie zwiſchent was er niemermer muͤſſig/ ſonder gieng eint⸗ waͤders in die Schülen/ etwas von den geleer ten horen/ oder aber lart er ander llit. Zuͤ dem allem hatt jm das ſin oꝛden ouch ſchwaͤr gmacht/ das er nit/ wie Ariſtoteles/ Plato/ andere Philoſophi in Griechenlãd/ penſion vnd jargaͤlt/ oder einich beſtallung von Für⸗ ſten vnd Herꝛen/ deßglych kein zins vnd zehen den wie ander oꝛdenſlüt/ gehept/ ſonder ſich mit ao armůt/ deß baͤttels behelffen muͤſ⸗ ſen. Damit er aber deß gwonete/