y 4I Nil erat iſtorum, quo non ſpem viceris om nem, Mille modis ſpartam condecorando tuam. Trsris Adelberga eſt, per bis tria luſtra, duasq̃ue Meſſes, Abbatem te venerata ſuum: Abbatem vere:quid enim depoſcere patrem Filius, aut pater huic exhibuiſſe poteft, Quod ſibi nonæquècontingere ſenſerit, Abba Optime, ſub ſceptro plebs ſtudioſa tuo? Non refero(& poflet magnacum laude referri) Quæ fuerit mentis ſollicitudotuæ Ne vel tantillum defraudaretur alu mnus, Conceſſa Mucibus commoditate pijs; Siue cibos ea, ſiue merum, ſeu cætera ſpectet, Quis uſus vitæ quotidianus eget: Sed ſanctam dico curam, ftudiumquc paternum, Informandi animos, qua decet arte, rudes. Nam quia literulas nihil eſt didiciſſe profanas, Neglecta veri cognitione Dei; Et nihil eſt nouiſſe Peum, aut hoc velle videri, Ni ſolida notum quis pietate colat; Huc intentus eras, tenera ut ſuccreſceret ætas Aucta ſimul ſtudijs, moribus aucta bonis. Hinc ſchola nomen habens iampridem Nobile, verè Tedemum Abbate eſt nobilitata ſuo: Teque ſibi erepto triſti modo fu nere, priſcum Vixaliquid nomen quo tucatur habet. So i æ quidem Abbatem ſchola te promore vocabat; At non experta eſt te ſchola ſola patrem: Sed ſtudio affectuqͥue pari diuerſa per arua Commiſſum Chriſti paſtor ouile foues. E 3 Curte