Liber I Omelia II loquētes: nauigij noſtri quaſi intra portū exercitiū fecimus: vt ad indaganda prophecie myſteria veluti īmenſitate pelagipoſt vela pandamus. Quod tamē nō in noſtra virtute p̄ſumimus: ſed in eo qui in fantiū linguas facit eſſe diſertas: quia ſpi ritus domini repleuit orbē terrarū: ⁊ hoc qd̓ cōtinet oīa ſcientiā habet vocis. Omnipotēs enim deus ſermo patris om̄ipotentis eſt: ⁊ qui de illo loqui cōcupiſcimꝰ muti in illo nullo modo erimus. Dabiem̄ verba vtilia om̄ipotentis verbuꝫ: qd̓ pro nobis incarnatū viuit ⁊ regnat cū patre in vnitate ſpūſſancti deus: per omnia ſecula ſeculoꝝ Amen. Explicit omelia. I. Incipit Omelia. II. que interpretat̉ primū capitulū a prin cipio vſqꝫ illā partem. Et quattuor facies vni. A Sus ꝓphecie locutiōis eſt: vl prius perſonā: tempus: locūqꝫ deſcribat: et poſtmodū dicere myſteria ꝓphecie incipiat: qua tenus ad veritatē ſolidius oſtendēdam: ante hyſtorie radice figat: ⁊ poſt fructus ſpiritus per ſigna et allegorias proferat. Ezechiel itaqꝫ etatis ſue tempus indicat dicens: Et factum eſt in triceſimo an no: in quarto menſe: in quinta menſis. Locū quoqꝫ denūcians adiungit. Cū eſ ſem in medio captiuoꝝ iuxta fluuiū chobar: aperti ſunt celi ⁊ vidi viſiōes domini Tempus etiā inſinuat ſubdēs: In quīta menſis: ip̄e eſt annus quītus tranſmigra tiōis regis ioachim: Quia vt bene perſonā indicet: ⁊ iam genꝰ narrat cum ſubdit Et factū eſt verbū dn̄i ad Ezechiel filium Bui: ſacerdotē. Sed prima nobis queſtio orit̉. Cur is qui nihil adhuc dixerat: ita exorſus eſt dicens: Et factū eſt in trice ſimo anno. Et nāqꝫ ſermo cōiunctiōis eſt Et ſcimus: quia nō coniūgitur ſermo ſub ſequēs niſi ſermoni p̄cedenti: qui igit̉ nihil dixerat: cur dicit: Et factū eſt: cū non ſit ſermo: cui hoc qd̓ incipit: ſubiungat̉? Qua in re ītuendū eſt: quia ſicut nos cor poralia ſic ꝓphete ſenſus ſpiritalia aſpiciūt: eiſqꝫ ⁊ illa ſunt p̄ſentia que noſtre ig norātie abſentia vident̉. Un̄ ſit vt in men te ꝓphetarū ita coniūcta ſint exterioribus interiora: quatenꝰ ſimul vtraqꝫ videāt: ſimulqꝫ in eis fiat: ⁊ intus verbū quod audiūt: ⁊ foras qd̓ dicunt. Patet igit̉ cauſa cur qui nihil dixerat: inchoauit dicēs: Et factū eſt in triceſimo āno: quia hoc verbū quod foris ꝓtulit: illi verbo qd̓ intus audierat coniūxit. Continuauit ergo verba que ꝓtulit viſioni ītime: ⁊ iccirco incipit dicens: Et factū eſt. Subiūxit enim hoc qd̓ exterius loqui inchoat: ac ſi ⁊ illud fo ris ſit: quod intus vidit. Hoc autē qd̓ dicit̉: quia in triceſimo anno ſpiritū prophe cie acceperit: indicat nobis aliquid cōſide randū: videlicet quia iuxta ratiōis vſum: doctrine ſermo nō ſuppetit: niſi in etate ꝑ fecta. Unde ⁊ ip̄e dn̄s anno duodecīo eta tis ſue in medio doctoꝝ in templo ſedēs: nō docens: ſed interrogās voluit inueni ri Luce. 2. Ut em̄ non auderēt homines in infirma etate p̄dicare: ille anno duode cimo etatis ſue interrogare homīes eſt di gnatus in terra: qͥ per diuinitatē ſuā ſemper angelos docet in celo. Quia em̄ ipſe eſt dei ſapiētia de ip̄o angeli videndo bibūt hoc quod beatitudīe eterna ſatiant̉. Quod Moyſes quoqꝫ ſub allegorie myſterio admonet dicēs: Non arabis in primogenito bouis. Deut. 15. Primogenitū em̄ bouis accipimus in infirma etate primi noſtri temꝑis bonā operationē: in qua tamen arandū non eſt: quia cū prima ſunt adoleſcētie vel iuuētutis noſtre tem pora: nobis adhuc a predicatiōe ceſſandū eſt: vt vomer lingue noſtre ꝓſcindere nō audeat terrā cordis alieni: quo aduſqꝫ etem̄ infirmi ſumus cōtinere nos intra noſmetip̄os debemus: ne dū tenera bona cū
zum Hauptmenü